Come out, come out, wherever you are...Vol. 3
Wednesday, April 11, 2007
Αφου καλύψαμε το τι πρέπει να σκεφτεί καμιά/κανείς πριν κάνει το coming out στους γονείς ειδικά, και αφού συνοπτικά αγγίξαμε το πώς τελικά τις λέμε τις άτιμες τις λέξεις, ερχόμαστε στο μετά, από την πλευρά των γονιών, τι θα σκεφτούν, πως θα το αντιμετωπίσουν και ποια η θέση μας σε όλο αυτό...
Και ξανατονίζω ότι δεν υπάρχει λόγος για όλους/ες να το κάνουν αυτό το βήμα. Για όσες/ους όμως επιλέξουν την υπέρβαση, ας γνωρίζουν τι να περιμένουν...
Πάντως να θυμάστε ότι μπορεί να πάει καλύτερα από ότι περιμένατε, κι ότι όπως και να πάει, το τέλος του κόσμου δεν ήρθε και μια ανακούφιση σίγουρα θα την νιώσετε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χρειαστεί να δώσετε χρόνο στον εαυτό σας και σε αυτούς. Δυστυχώς, συνήθως αυτό δεν είναι ό,τι πιο έυκολο. Εδώ και οι περισσότερες/οι από εμάς θέλουμε χρόνια για να το αποδεχτούμε για τον εαυτό μας, έχοντας και ως υποστηρικτή το "θέλω" μας, εκείνοι δεν χρειάζονται χρόνο; Θα χρειαστεί να είστε υπομονετικές/οι, να δώσετε εξηγήσεις, ξανά και ξανά, να τους βοηθήσετε όπως μπορείτε, γιατί είναι μια διαδικασία που δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη. Στην τελική, όπως εσείς έχετε δικαίωμα να απογοητευτείτε μαζί τους, έτσι κι αυτοί έχουν δικαίωμα να απογοητευτούν με εσάς. Το θέμα είναι πως θα χειριστείτε αυτό στην πορεία.
Ένα πρώτο συναίσθημα που οι περισσότεροι γονείς αντιμετωπίζουν είναι η απώλεια, χάνουν το παιδί που μέχρι τότε νόμιζαν ότι είχαν, και μαζί τα όνειρα και τις προσδοκίες που είχαν για αυτό το παιδί και δεν είναι το σημείο αυτό για να κρίνουμε αν είναι σωστό να έχουν οι γονείς τέτοιες προσδοκίες. Κι αυτό είναι δραματικό και δύσκολο, γιατί νιώθουν ξαφνικά ότι το παιδί τους είναι πλέον άγνωστο και σίγουρα δεν είναι σε θέση να το δεχτούν αυτό άμεσα. Ευτυχώς, συνήθως, αυτό είναι προσωρινό και μετά από τον πόνο που η συνειδητοποίηση της απόστασής σας σάς δημιουργεί, η σχέση έχει καλές πιθανότητες να βελτιωθεί εξαιτίας της ειλικρίνειας που ίσως για πρώτη φορά βιώνετε.
Έχουν περιγραφεί κάποια στάδια (μοιάζουν με αυτά που περνάει κανείς όταν βιώνει έναν θάνατο αγαπημένου προσώπου) από τα οποία οι γονείς περνάνε στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν αυτή την απώλεια. Όσο κλισαρισμένα λοιπόν κι αν ακούγονται, είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι γονείς περνάνε από παρόμοιες διεργασίες όταν μαθαίνουν για την ομοφυλοφιλία των παιδιών τους, όπως παρόμοιες διεργασίες περνάμε κι εμείς μεταξύ μας όταν συνειδητοποιούμε την ομοφυλοφιλία μας.
Στάδιο 1: ΣΟΚ! (& δέος) Ειδικά αν δεν τους είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι το γλυκό τους κορίτσι και το αρσενικότατο τους αγόρι έχουν τέτοιες παράξενες προτιμήσεις το σοκ μπορεί να είναι μεγάλο αλλά και απαραίτητο ως προφύλαξή τους, μέχρι να είναι σε θέση να το σκεφτούν λίγο περισσότερο. Να είστε καλοί μαζί τους, να δείχνετε την αγάπη σας κι ας το παίζουν δύσκολοι, θα περάσει. Θα πάρει μια βδομάδα, δύο...όμως το σοκ θα περάσει.
Στάδιο 2: ΑΡΝΗΣΗ, Δυστυχώς σε αυτό το στάδιο έχουμε μια έντονη προσκόλληση πολλών γονέων (αρνούνται να πάνε παρακάτω). Αυτός είναι ένας πολύτιμος αμυντικός μηχανισμός που τους προστατεύει από το να αντιμετωπίσουν μια αλήθεια την οποία δεν ξέρουν πώς να χειριστούν. Έρχεται μετά το σοκ, γιατί εμπεριέχει τη συνειδητοποίηση της "θλιβερής" πραγματικότητας, αλλά και την απόφαση να εθελοτυφλήσουν όσο περισσότερο μπορούν. Η άρνηση μπορεί να έρθει σε πολλές μορφές..."Είσαι μικρή/ός ακόμα, δεν ξέρεις τι θέλεις, θα περάσει" (το άλλοθι της ηλικίας), "Δεν θα το ξανασυζητήσουμε ποτέ αυτό" (η απροκάλυπτη άρνηση), "Δεν είσαι παιδί μου εσύ" (η απροκάλυπτη άρνηση νο. 2), "Μήπως θέλεις λίγη ακόμα σαλάτα;" (η απόλυτη άρνηση). Σε αυτό το στάδιο οι αντιδράσεις ποικίλουν από υστερικά κλάμματα εως και εξαγριωμένες φωνές. Σημασία έχει να θυμόμαστε που οφείλεται η ομοφυλοφοβία τους και να κάνουμε υπομονή. Στην περίπτωση που σας θεωρήσουν ψυχικά άρρωστες/ους, καλό θα ήταν να έχετε ήδη προμηθευτεί το τηλέφωνο ενός ψυχιάτρου/ψυχολόγου που θα είναι σε θέση να τους εξηγήσει λίγο πιο αντικειμενικά το ότι η ομοφυλοφιλία σας δεν είναι προβληματική. Αν λένε ότι δεν θέλουν να το ξανασυζητήσουν, κάντε ιδιαίτερη υπομονή και προσπαθήστε να δώσετε τον χρόνο και τον χώρο που χρειάζονται, αλλά χωρίς να το αορατοποιήσετε κι εσείς, ενώ έχετε ήδη κάνει τον κόπο να "αποκαλυφθείτε".
Στάδιο 3: ΕΝΟΧΕΣ...Περά από τις πολλές που μάλλον έχετε εσείς ήδη, θα νιώσουν κι εκείνοι ενοχές, θα νιώσουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι κάτι δεν ήταν αρκετό. Θα ψάξουν να βρουν τι προκάλεσε την ομοφυλοφιλία σας και κατ'επέκταση τον τρόπο για να την θεραπεύσουν. Θα νιώσουν ντροπή κι αποκλειστική ευθύνη για το "πρόβλημα" και θα πρέπει να τους λέτε ξανά και ξανά αυτά που τους έχετε ήδη πει, με την ελπίδα κάποια στιγμή να τα ακούσουν. Υπάρχει ο κίνδυνος σε αυτή τη φάση να σας μεταδώσουν το αίσθημα της ενοχής και να περάσετε κι εσείς ένα διάστημα που να προσπαθείτε να βρείτε τι έφταιξε και πολύς κόσμος καταλήγει να "εφεύρει" το τι έφταιξε (πχ. ο μπαμπάς που φώναζε) για να έχει κάποιον/κάτι να κατηγορεί. Πάντως εδώ είναι που θα πρέπει να έχετε κάνει το διάβασμά σας, ώστε με πειστικά επιχειρήματα να τους εξηγήσετε πόσο πολύπλοκη είναι η σεξουαλικότητα, πόσες θεωρίες υπάρχουν για την "ανάπτυξή" της και ότι οι τελευταίες από αυτές δείχνουν την βιολογία ως "υπαίτια".
Στάδιο 4: ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ...Μετά από το σοκ, την άρνηση και τις ενοχές έρχεται η ώρα που είναι σε θέση να αναγνωρίσουν το πως νιώθουν πιο ξεκάθαρα και να το εκφράσουν, είναι η φάση κατά την οποία ίσως είναι πιο δεκτικοί στο να ακούσουν και να συζητήσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν κάτι αποδεχτεί, σημαίνει απλά ότι τώρα μπορούν να εκφραστούν, είτε για να πουν ότι "Δηλαδή δεν θα δω εγγόνια" είτε για να πουν "Μην το πεις ποτέ σε κανέναν άλλον" είτε ακόμα "Κατέστρεψες μια οικογένεια". Ό,τι και να πουν, δώστε χώρο να το πουν, προσπαθώντας να μην βάλετε τις δικές σας ανάγκες πιο ψηλά, γιατί από τη στιγμή που έχουν ξεκινήσει να μιλάνε, οι πιθανότητες είναι ότι όλα θα πάνε καλά. Απλά επειδή πιθανότητα αυτό που θα βγει θα είναι έντονος θυμός και θλίψη, θα γίνουν μέχρι και "κακοί" απέναντί σας (κάποιοι τελοσπάντων) κι εκεί είναι που θα πρέπει να προσπαθήσετε να μην ξαναμπείτε στο καβούκι μέσα στο οποίο σας σπρώχνουν και να μην μετανιώσετε που τους το είπατε. Αλήθεια θα είναι τόσο εύκολο το να μετανιώσετε, αλλά θα πρέπει να αντισταθείτε.
Στάδιο 5: ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ...Να είστε σίγουροι ότι κάποια στιγμή η λογική τους θα αρχίσει να ξαναλειτουργεί, μετά από όλα αυτά. Βέβαια αυτό από μόνο του, δεν εγγυάται σε καμιά/κανέναν τίποτα, αλλά και πάλι, είναι μια ελπίδα ότι θα δουν λίγο πιο καθαρά κάποια πράγματα. Και ίσως δεν τα δουν και οι δύο με τον ίδιο τρόπο, αλλά σίγουρα κι οι δύο θα πάρουν τις αποφάσεις τους. Περιγράφονται τρία πιθανά σενάρια (από το καλύτερο προς το χειρότερο): 1) Θα δείξουν κατανόηση και θα σας προσφέρουν υποστήριξη, θα ασχοληθούν με τα προβλήματα που εσείς αντιμετωπίζετε και θα νιώσουν κι εκείνοι την σχέση σας να έχει περάσει σε ένα άλλο επίπεδο. 2) Θα θελήσουν να μην το σκέφτονται και να μην το συζητούν, δεν θα προσπαθήσουν να σας αλλάξουν, ούτε να επέμβουν γενικότερα, απλά δεν θα θέλουν να το συζητούν γιατί νιώθουν ότι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν κάπως αλλιώς. Με αυτούς τους γονείς υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, μικρό βέβαια και θέλει υπομονή πολύ. 3) Θα είναι για πάντα μπροστά τους και θα σας το χτυπάνε σε κάθε δυνατή ευκαιρία, ουσιαστικά θα σας κηρύξουν πόλεμο, κι εσείς μάλλον θα κάνετε το ίδιο κι η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στον μακροπρόθεσμο χωρισμό σας. Αλλά ούτε αυτό είναι το τέλος του κόσμου.
Στάδιο 6: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ...Το ότι υπάρχει 6ο στάδιο δεν σημαίνει ότι όλοι οι γονείς φτάνουν εδώ...Δυστυχώς κάποιοι όχι απλά δεν θα το δουν καν από μακριά, αλλά θα τους είναι αόρατο, αδύνατο σαν ιδέα. Αυτοί οι λίγοι όμως που θα φτάσουν εδώ, θα είναι έτοιμοι να σας στηρίξουν, υποστηρίξουν, σε φίλους και γνωστούς, θα βλέπουν πια ως πρόβλημα την ομοφυλοφοβία της κοινωνίας κι όχι την ομοφυλοφιλία σας. Και βασικά, να νιώθετε μεγάλη ευγνωμοσύνη αν ποτέ φτάσουν εδώ. Και να θυμάστε ότι για να γίνει το "θαύμα" θέλει την βοήθειά σας, δεν θα γίνει μόνο του.
Αυτά τα στάδια έχουν γραφτεί από γονείς και σας τα μετέφερα (ελεύθερα όπως πάντα) από ένα εγχειρήδιο coming out, μιας Αμερικάνικης Σύμπραξης ΛΟΑΤ, που λέγεται ΟutProud.
Ναι ξέρω, δεν χωράνε οι ανθρώπινες σχέσεις σε μια τέτοια κανονικοποιημένη περιγραφή, αλλά μπορεί να βοηθήσει.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:23
Στὴ δική μου περίπτωση, Queerdom μου, ἡ μάνα μου πέρασε μόνη της τὰ 1,2,3 καὶ μοῦ τά ᾿πε μόνη της ὅταν ἔφτασε στὸ 4 καὶ πέρασε στὸ 5 σαρωτικά (ἐκφράζοντας πλήρη ὑποστήριξη «νὰ κάνεις ὅ,τι θέλεις, μόνο νὰ προσέχεις τὶς ἀρρώστιες»). Ἐγὼ δυστυχῶς ἤμουν πολὺ λίγος, καὶ ἀντὶ νὰ πατήσω στὰ 4,5 τῆς μαμᾶς καὶ νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ 6 γύρισα πίσω στὸ 3 καὶ ἔμεινα ἐκεῖ.
Πάσχα, βρέθηκα παρέα με ενα gay ζευγάρι. Εκείνη, που την ήξερα απο παλία (και ούτε πήγαινε ο νούς μου) εκδηλώθηκε σχετικά πρόσφατα και οι γονείς της δεν το έχουν αποδεχτεί παρόλο το φιλελλεύθερο μπαγκράουντ τους.
Το ίδιο και για ενα άλλο παιδικό μου φίλο συνδητοποιημένο gay, χρόνια, που παρόλο που κάνει σχέσεις, οχι κρυφά απο τους γονείς του, εκείνοι αντιμετωπίζουν όλο αυτό ως "Το Μεγάλο Μας Μυστικό"!!!
my point is, πως αν τους/τις δείς ως μια σχέση και όχι σαν "κουσουρισμένους" που κάνουν χυδαιότητες, διαπιστώνεις οτι δεν υπάρχει και ιδιαίτερη διαφορά με τα-κατά κόσμον- "νορμάλ" ζευγάρια.
Ενα καλό μάθημα για τους Ομοφοβικούς ή τούς γονείς μας να δούν απο κοντά σχέσεις ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλλου ή συμβατότητας αναπαραγωγής.
Αγαπητέ gordongr,
Τώρα εγώ τι να σου πω, ε; Όχι πες μου! Άντε προχώρα σε παρακαλώ..Έλα έλα..
Κίτρινο παιδί: Να που το φιλελεύθερο ή μη μπακγραουντ δεν εξασφαλίζει τίποτα. Καλό μάθημα θα ήταν αυτό που λες..αλλά που είναι οι δάσκαλοι κι οι δασκάλες;