Queerdom

Γυναικεία θέματα + αυτοψυχανάλυση
Monday, July 14, 2008

Διάβαζα στο Έθνος online ένα άθρο που έλεγε για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και κάτι για αναγνωρίσεις επαγγελματικών δικαιωμάτων στους αποφοίτους τους, χωρίς ισοτιμία και αντιστοιχία με πτυχίο Ελληνικού Α.Ε.Ι.. Anyway, that's not the point.

Στο πάνω μέρος της σελίδας είχε ένα banner, μια διαφήμιση που έλεγε "Τώρα οι γυναίκες έχουν το δικό τους site!" και περίεργη ούσα πήγα να δω τι είναι αυτό το site.

Και OMG οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν...

Στο www.womenonly.gr θα βρείτε όσα χρειάζεται να ξέρει μια γυναίκα...

Πάνω πάνω διαφήμιση για κοσμήματα.

Μετά διάφορα κουτάκια με τις θεματικές ενότητες με τους εξής τίτλους (με τη σειρά που τα βλέπουμε):

Editorial, Δίαιτες, Trends, Κοσμικά, Ζώδια, Right Now (κοσμικά δηλαδή και πάλι), Προτάσεις (αυτό με τα κοσμήματα πάλι), Ομορφιά, Sex & Life, Men Decoder, Fitness, Σχέσεις, Υγεία, Ψυχολογία, Διατροφή.

Tελοσπάντων, όχι δεν εκπλήσσομαι, εκνευρίζομαι ίσως, απλά είπα να γράψω κάτι άχρηστο, άσχετο, μικρό, για να φύγει αυτή η madonna από πάνω πάνω και να με πείσω σιγά σιγά να αρχίσω να ξαναγράφω, να ξανασχολούμαι κλπ κλπ.

Πάντως μάλλον δεν είμαι γυναίκα "κανονική" γιατί τα πράγματα τα παραπάνω δε με απασχολούν με αυτή τη σειρά και σίγουρα όχι με τον τρόπο που είναι γραμμένα. Κι αν δεν είμαι γυναίκα "κανονική", τι είμαι; Ε;;; Ούτε λεσβία "κανονική" είμαι.

Δε με νοιάζουν τα κοσμήματα, δε με νοιάζουν οι δίαιτες, δε με νοιάζουν τα τιπ "ομορφιάς", δε με νοιάζει να αποκωδικοποιήσω τους άντρες, δε με νοιάζει να διαβάζω για φίτνες, δε με νοιάζει ο υγιεινισμός, η νεότερη μορφή φασισμού, όχι δε με νοιάζει, όχι τώρα, ίσως όχι ποτέ.

Η ψυχολογία με νοιάζει, οι σχέσεις με νοιάζουν, αλλά όχι όταν μιλάμε για συνταγές, για μπλου-πριντς που πρέπει να ακολουθούνται ευλαβικά. Δε με νοιάζει να πηδηχτώ, να γνωρίσω γκόμενες, να βγω στα λεσβιάδικα, να πιω, να "γαβγίσω", να μπλεχτώ σε μια ίντριγκα με την πρώην της πρώην της νυν που έχει μια πρώην και μια νυν πού'ναι πρώην...Whatever really. Όχι τώρα.

Και τι στο διάολο με νοιάζει;

Με νοιάζει να επικοινωνώ με ανθρώπους, παλιούς και καινούριους κι ας κατηγορούμαι για επικοινωνιακό ψυχαναγκασμό. Με νοιάζει να μην κρύβομαι, να βρίσκω τον χώρο μου και να τον διεκδικώ. Με νοιάζει να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Με νοιάζει να μην εθελοτυφλώ, αν κι η αλήθεια δεν αντέχεται συχνά. Με νοιάζει να μη φοβάμαι...τόσο. Με νοιάζει να μην αφήνομαι να περιορίζομαι από τα όσα θα έπρεπε να κάνω σαν "κανονική" γυναίκα-λεσβία. Με νοιάζει η κανονικότητά μου να είναι θέμα επιλογής συνειδητής.

Γουατέβερ.

Πάντως και πολύ καλά δεν είμαι.

Oh I don't fucking know what to do with myself. And no really, I'm not overanalysing anything, I'm just in grief and very uncertain and very unwilling about my next steps.

Ευτυχώς όμως, πέρα από τα πράγματα τα πολλά που υπάρχουν για να με εκνευρίζουν, υπάρχουν πολλά που με κάνουν να χαμογελάω ακόμα. It's all a matter of perspective, right?