Q's emotional alphabet: C for Corrupted
Friday, December 19, 2008

C for Corrupted

As Q, I'm corrupted...

...γιατί δεν αντέχω πάντα να αντιστέκομαι, δεν αντέχω πάντα να είμαι εγώ, να παραμένω εγώ, να με ακούω, να πράττω ανάλογα...γιατί βολεύομαι (άβολα) κάποιες στιγμές που ζορίζομαι πολύ...γιατί επικρίνω με ευκολία...γιατί πάει καιρός που έχασα την αθωότητά μου...γιατί πλέον σαν να έχω χάσει και την ελπίδα μου...γιατί δεν πιστεύω σε κανένα παραμύθι...πόσο μάλλον στην αγάπη...

As a queer, I'm corrupted...

...γιατί ακόμα έχω εικόνες ενός "κανονικού" μέλλοντος (όχι στρ8), σχεδόν το επιζητώ κάποιες φορές...γιατί ξεχνάω να φωνάζω...

My corrupted song



Do I stress you out
My sweater is on backwards and inside out
And you say how appropriate
I don't want to dissect everything today
I don't mean to pick you apart you see But I can't help it
There I go jumping before the gunshot has gone off
Slap me with a splintered ruler And it would knock me to the floor if I wasn't there already
If only I could hunt the hunter
And all I really want is some patience
a way to calm the angry voice
And all I really want is deliverance
Do I wear you out
You must wonder why I'm relentless and all strung out
I'm consumed by the chill of solitary
I'm like Estella
I like to reel it in and then spit it out
I'm frustrated by your apathy
And I am frightened by the corrupted ways of this land
If only I could meet the maker
And I am fascinated by the spiritual man
I am humbled by his humble nature
What I wouldn't give to find a soul-mate
Someone else to catch this drift
And what I wouldn't give to meet a kindred
Enough about me, let's talk about you for a minute
Enough about you, let's talk about life for a while
The conflicts, the craziness and the sound of pretenses
Falling all around.... all around
Why are you so petrified of silence
Here can you handle this?
Did you think about you bills, your ex, your deadlines
Or when you think you're going to die
Or did you long for the next distraction And all I need now is the intellectual intercourse A soul to dig the hole much deeper
And I have no concept of time other than it is flying
If only I could kill the killer
All I really want is some peace man
A place to find a common ground
And all I really want is a wavelength
All I really want is some comfort A way to get my hands untied And all I really want is some justice...

Other C emotional words...

confused, calm, crazed out

What makes YOU corrupted?

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 03:30 2 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Uploaded by www.cellspin.net

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 17:24 6 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

True Blood (I'm a sitcom junky)
Thursday, September 18, 2008

How could life be without sitcoms? The L Word, Lost, House M.D., C.S.I. (Las Vegas φυσικά - Grisom rulez), Grey's Anatomy, Prison Break, Heroes and more...

Οι τελευταίες ανακαλύψεις ήταν ο Dexter (thank u boy), το Fringe (Sci-fi as its best), το In Treatment (Gabriel Byrne can be very therapeutic) και το True Blood (Buffy and Angel were like...nothing).

Και η φοβερότερη ατάκα όλων των εποχών...

"Vampires came out of their coffins"

Με την vampire-γκόμενα στην τηλεόραση να μιλάει για τα δικαιώματα των vampires και έναν τύπο να λέει πόσο προοδευτικός είναι επειδή υποστηρίζει τα δικαιώματα των vampires και τον κόσμο γενικότερα να τους κράζει. Κι έναν παπά να αρνείται να μιλήσει μαζί της επειδή είναι ανώμαλη. Χαχαχαχα.

Α! Υπάρχει κι ένα γκέι αγόρι, μια τρελή μαύρη αδερφή που πηδάει ό,τι πιο στρ8 κινείται. ;)

Και ένα πλάνο αδιανόητα αστείο (λίγο spoiler είναι αυτό) με μια εφημερίδα με εξώφυλλο που λέει "Angelina adotps vampire baby."

Βλέποντας αυτό, λύθηκα στα γέλια (ναι μόνη μου) κι αποφάσισα να γράψω αυτό το φανταστικό ποστ για το γαμάτο True Blood και τα gay-references του, γιατί κάποιοι όντως σαν εξωγήινα και επικίνδυνα όντα μας αντιμετωπίζουν.

Και θυμήθηκα ένα σύνθημα που φωναζόταν...

"Είμαστε οι πούστηδες και οι λεσβίες της γειτονιάς σας κι ήρθαμε να πάρουμε τα παιδιά σας." or smth like that, you get the point, right?

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:31 10 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Q's emotional alphabet: B for Bemused

B for Bemused

As Q, I'm bemused...

...με τη ζωή γενικότερα, με τις αντοχές μου, με τις απρόσμενες συμπεριφορές των ανθρώπων, με τις σχέσεις, τα πλησίασματα, τις απομακρύνσεις, τα κοινά θέματα που μοιάζουν μετά ξένα, τις επιτακτικές ανάγκες...

As a queer, I'm bemused...

...με την ετεροκανονικότητα των εκδιδόμενων Τ, με το πόσες συνδέσεις υπάρχουν μεταξύ φίλων, νυν και πρώην γκομενακίων, με τα λεσβιοδράματα...

My bemused song...



I just don't know what to do with myself
I don't know what to do with myself
planning everything for two
doing everything with you
and now that we're through
I just don't know what to do

I just don't know what to do with myself
I don't know what to do with myself
movies only make me sad
parties make me feel as bad
cause I'm not with you
I just don't know what to do

like a summer rose
needs the sun and rain
I need your sweet love
to beat love away

well I don't know what to do with myself
just don't know what to do with myself
planning everything for two
doing everything with you
and now that we're through
I just don't know what to do.

Other B e-motional words...

bashed, broken, bored

What bemuses you?

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:31 1 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Q's emotional alphabet: A for Angry
Wednesday, September 17, 2008

A for ANGRY

As Q, I'm angry...

...με τον εαυτό μου που καταπίνει το θυμό κι όταν δεν τον καταπίνει τον μετατρέπει σε αυτοκαταστροφή, με τους φαύλους κύκλους σκέψης, τις εμμονές και τη δυσκινησία, με όσους δεν σκέφτονται, με όσους δεν προσπαθούν, με όσους νομίζουν ότι ο κόσμος στρέφεται γύρω τους, με όσους νομίζουν ότι με ξέρουν καλύτερα από εμένα, με όσους έχουν προσπαθήσει να με χειριστούν/εκμεταλλευτούν, με όσους δε σέβονται τίποτα και κανέναν...

As a queer, I'm angry...

...με την ασυνειδησία της πολιτικής διάστασης της σεξουαλικότητάς ειδικά όταν προέρχεται από ΛΟΑΤ ανθρώπους, με το ότι ζούμε σ'έναν κόσμο που χρειάζεται να παλεύουμε για τα δεδομένα, με τους αλλοφοβικούς θεσμούς και ανθρώπους, με την καταπίεση που δεχόμαστε...

My angry song...



Theres a look on your face I would like to knock out
See the sin in your grin and the shape of your mouth
All I want is to see you in terrible pain
Though we wont ever meet I remember your name
Cant believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I dont think I can so fuck you anyway
You are scum, you are scum and I hope that you know
That the cracks in your smile are beginning to show
Now the world needs to see that its time you should go
Theres no light in your eyes and your brain is too slow
Cant believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I dont think I can, so fuck you anyway
Bet you sleep like a child with your thumb in your mouth
I could creep up beside put a gun in your mouth
Makes me sick when I hear all the shit that you say
So much crap coming out it must take you all day
Theres a space kept in hell with your name on the seat
With a spike in the chair just to make it complete
When you look at yourself do you see what I see
If you do why the fuck are you looking at me
Why the fuck why the fuck are you looking at me
(Repeat x 4)
Theres a time for us all and I think yours has been
Can you please hurry up cos I find you obscene
We cant wait for the day that youre never around
When that face isnt here and you rot underground
Cant believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I dont think I can so fuck you anyway
So fuck you anyway (Repeat x 11)

Other A e-motional words...

adore, admire, aspire, anxious

What makes you angry?

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:28 2 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

uninspired

ani's doing better though..



και πέρα από το ότι τα πάει καλύτερα, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε τελείως, η ani difranco είναι ανοιχτά bi και ιδιαίτερα πολιτικοποιήμενη και σε θέματα φεμινιστικά και σε θέματα ομοφυλοφιλικά, αλλά και σε θέματα γενικότερου ρατσισμού, φτώχιας και πολέμου.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 15:51 3 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Πώς το internet και το blogging άλλαξαν τη ζωή μου
Monday, September 01, 2008

Άκου να δεις, ξεκίνησα να περνάω πολλές ώρες μπροστά σε ένα pc (και πλέον μπροστά σε ένα Mac and once you go Mac you really never go back) πριν 10 χρόνια περίπου - στα 15 μου δηλαδή.

Τότε το google μόλις ξεκινούσε κι εγώ δεν το ήξερα. Υπήρχε το yahoo και το altavista. Και περνούσα τις περισσότερες ώρες μου σε fan sites συγκροτημάτων, διαβάζοντας στίχους και βλέποντας φωτογραφίες. Αγαπούσα τη Skin των Skunk Anansie, την PJ Harvey, τους Radiohead κι άλλους. Με τη Skin όμως άρχισα να νιώθω μια ταύτιση ιδιαίτερη και σκέψου ότι ακόμα δεν ήξερα ακόμα ότι ήταν λεσβία, αν και δεν άργησα να το μάθω.

Μετά άρχισα να διαβάζω για τις λεσβίες, για την ομοφυλοφιλία γενικότερα, για το φεμινισμό και έτσι ξεκίνησε το χτίσιμο της ταυτότητάς μου. Και άρχισα να μπαίνω σε Αμερικάνικα chat room με λεσβίες και θυμάμαι είχα κάνει cyber-sex με μία, στα 16 μου, την έλεγαν...δε θυμάμαι.

Μετά ανακάλυψα ένα Ελληνικό chat με λεσβίες, ούτε καν θυμάμαι που, κι εκεί γνώρισα την Τ. και μιλήσαμε για μουσική και γουστάραμε και πήγαμε για καφέ και καμιά μας δεν είχε πάει με γυναίκα ακόμα και δεν ξέραμε άλλο κόσμο και δεν είχαμε πάει σε λεσβιομάγαζα. Την ήθελα για κάνα μήνα, μου πέρασε όμως. Η Τ. είναι ακόμα φίλη μου, από τους κοντινότερούς μου ανθρώπους. Τώρα έχουμε πάει και οι δύο με γυναίκες.

Μετά ήρθε το #lesgr στο mIRC. Αυτό κι αν ήταν μια αποκάλυψη τότε. Υπάρχει ακόμα άραγε; Πέρασα 2 χρόνια της ζωής μου εκεί μέσα σχεδόν. Τις γνώρισα σχεδόν όλες μιας και πηγαίναμε και στα ίδια ελάχιστα μέρη όταν βγαίναμε έξω. Δε μου έλεγαν κάτι οι περισσότερες, αλλά ήταν λεσβίες κι αυτό ήταν το σημαντικότερο σε εκείνη τη φάση. Η ανάγκη ήταν έστω ένα πλασματικό ανήκειν...κάπου. Στο mIRC γνώρισα την πρώτη μου κοπέλα, τη Β., την πρώτη γυναίκα με την οποία έκανα σεξ, τέλειο πρώτο επιβεβαιωτικό σεξ. Στο mIRC γνώρισα και την Α. με την οποία δε μιλάω πια αλλά ήταν ο λόγος που γνώρισα τη Γ. και η Γ. είναι ένας από τους κοντινότερους μου ανθρώπους.

Παράλληλα υπήρχε το ICQ που γνώρισα τη Μ., που τότε ντρεπόταν να μου πει ότι της αρέσουν οι γυναίκες, την έλεγα μικρή, μιλούσαμε για μουσική και επέμενα να τη ρωτάω για γκόμενες. Η Μ. είναι ένας από τους κοντινότερους μου ανθρώπους. Και από τη Μ. γνώρισα τη Β. που υπήρξε η σημαντικότερή μου σχέση μέχρι τώρα και παλεύουμε να παραμείνει ένας από τους κοντινότερούς μου ανθρώπους.

Κάπου εκεί έφυγα για Αγγλία, πάει το mIRC, πάνε οι πολλές παρέες, ξεκαθάρισε το τοπίο και σταμάτησε να υπάρχει η ανάγκη συναναστροφής με σχεδόν μοναδικό κριτήριο τη σεξουαλικότητα κάποιου. Αλλά πλέον ήμουν ήδη καλά, είχα νιώσει "εντός" κάποιου πράγματος, είχα αποδεχτεί τη σεξουαλικότητά μου.

Μετά το internet έγινε εργαλείο καθαρά, δε γνώριζα πια κόσμο, δε μιλούσα με άσχετους, μιλούσα με φίλους, έψαχνα, διάβαζα, αυτά...Κι αυτό για χρόνια.

Διάβαζα για gay rights, για s/m, για trans-issues και διάβαζα και διάβαζα. (Κι άλλα πράγματα, αλλά that's not the point of this post)

Και ήρθε πριν 1,5 χρόνο η ώρα που μάλλον είχα πολύ ελεύθερο χρόνο, ήμουν πολύ καβλωμένη με ο,τιδήποτε queer λόγω της ζωής μου στο Λονδίνο και ήθελα κάτι να δημιουργήσω.

Και δημιούργησα αυτό εδώ το blog, που εδώ και καιρό προσπαθεί μάλλον αποτυχώς να ανακάμψει, ίσως επειδή εδώ και καιρό έχω αναλώσει πολλή ενέργεια σε άλλα πράγματα και ποτέ δεν έγραφα εδώ πέρα καθαρά και μόνο για να πω τον πόνο μου, ποτέ δεν έγραφα χωρίς νά'χω διαβάσει πρώτα, κλπ. οπότε δεν ήταν μια διαδικασία στην οποία μπορούσα εύκολα να μπω. Βασικά, απλά ήμουν εγωκεντρική, τό'χω ξαναπεί.

Αλλά αυτό το blog μου άλλαξε τη ζωή. Υπήρξε λόγος και αφορμή να πλησιάσω πολλούς ανθρώπους. Να αισθανθώ ξανά γύρω μου ένα είδος κοινότητας κλπ. Μου έδωσε λόγο να ξαναρχίσω να γράφω, μου έδωσε την αίσθηση ότι έχω να μάθω και να πω.

Και μου έδωσε την ευκαιρία να ερωτευτώ και να χαρώ και να πονέσω, να νιώσω, που μάλλον από μόνο του είναι εμπειρία που μεταλλάσει. Και η Ε. είναι από τους κοντινότερούς μου ανθρώπους τώρα.

Και γνώρισα και τη Χ. στο gaydar πριν λίγο καιρό, που η κοπέλα της με διαβάζει και είναι φίλη της Α. που γνώρισα πρόσφατα και χάρηκα πολύ και της Ει. που είχα γνωρίσει από εδώ που τά'χει με μία κοπέλα που είχε παίξει μια παρεξήγηση με την Τζ. που την ξέρω από τα χρόνια του mIRC και κάτι είχε συμβεί μεταξύ μας πριν κανά χρόνο, αλλά τώρα είμαστε φίλες, η οποία είναι κολλητή της Α. που είναι με την Π. και με την οποία.....κλπ κλπ κλπ (Και όχι δε θα μπω σε ανατραχιαστικότερες λεπτομέρειες του πόσο απελπιστικά μικρός είναι ο κόσμος, αυτός ο κόσμος έστω ο LGBTQ αν και όχι μόνο.)

Α! Και η Τζ. γνώρισε μια κοπέλα στο gaydar που έχει ένα φίλο που γνώρισα πριν λίγες μέρες και στάθηκε αφορμή να ξανασκεφτώ λίγο τι έχει κάνει αυτό το blog για μένα.

Μιλούσαμε λοιπόν με τον Π. και κάτι αναφέρθηκε για τα blogs και τού'πα ότι είμαι η Queerdom και σοκαρίστηκε, δε με πιστεύε σου λέω. Του το απέδειξα όμως με τη δύναμη της τεχνολογίας. Είπε ότι με διαβάζει κι ότι έχει ακούσει για μένα (??) και ότι με "αδικεί" το blog γιατί είμαι τελικά πολύ γλυκιά, πράγμα που είναι αυτό που τελικά καταλήγουν να σκέφτονται όσοι με βλέπουν αφού με έχουν διαβάσει εδώ. Αλήθεια σου λέω όμως, μπορώ νά'μαι τα πάντα.

Και ευχαριστώ κύριε Vinton Cerf για την εφεύρεσή σου, αλήθεια σ'ευχαριστώ.

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν είμαι τόοοοσο geek, γενικά ζω εκτός οθόνης, αλλά η ζωή μου εκτός οθόνης δε θά'ταν ίδια χωρίς την οθόνη. Αμφιβάλλω για το αν θα είχα τις ίδιες γνώσεις, τις ίδιες απόψεις (γιατί όσο κι αν αγαπώ τα βιβλία, κάποια πράγματα υπάρχουν μόνο εδώ, ακόμα και αν αυτό είναι η πρόσβαση σε κάποια βιβλία), αν θα άκουγα την ίδια μουσική, αν θα είχα την ίδια συνείδηση της σεξουαλικής μου ταυτότητας. Αμφιβάλλω για το αν θα είχα απενοχοποιηθεί τόσο άμεσα και σίγουρα δε θά'χα τους ίδιους ανθρώπους που έχω τώρα γύρω μου.

Οπότε κύριε Vinton Cerf, σ'ευχαριστώ.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:06 14 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Γυναικεία θέματα + αυτοψυχανάλυση
Monday, July 14, 2008

Διάβαζα στο Έθνος online ένα άθρο που έλεγε για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και κάτι για αναγνωρίσεις επαγγελματικών δικαιωμάτων στους αποφοίτους τους, χωρίς ισοτιμία και αντιστοιχία με πτυχίο Ελληνικού Α.Ε.Ι.. Anyway, that's not the point.

Στο πάνω μέρος της σελίδας είχε ένα banner, μια διαφήμιση που έλεγε "Τώρα οι γυναίκες έχουν το δικό τους site!" και περίεργη ούσα πήγα να δω τι είναι αυτό το site.

Και OMG οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν...

Στο www.womenonly.gr θα βρείτε όσα χρειάζεται να ξέρει μια γυναίκα...

Πάνω πάνω διαφήμιση για κοσμήματα.

Μετά διάφορα κουτάκια με τις θεματικές ενότητες με τους εξής τίτλους (με τη σειρά που τα βλέπουμε):

Editorial, Δίαιτες, Trends, Κοσμικά, Ζώδια, Right Now (κοσμικά δηλαδή και πάλι), Προτάσεις (αυτό με τα κοσμήματα πάλι), Ομορφιά, Sex & Life, Men Decoder, Fitness, Σχέσεις, Υγεία, Ψυχολογία, Διατροφή.

Tελοσπάντων, όχι δεν εκπλήσσομαι, εκνευρίζομαι ίσως, απλά είπα να γράψω κάτι άχρηστο, άσχετο, μικρό, για να φύγει αυτή η madonna από πάνω πάνω και να με πείσω σιγά σιγά να αρχίσω να ξαναγράφω, να ξανασχολούμαι κλπ κλπ.

Πάντως μάλλον δεν είμαι γυναίκα "κανονική" γιατί τα πράγματα τα παραπάνω δε με απασχολούν με αυτή τη σειρά και σίγουρα όχι με τον τρόπο που είναι γραμμένα. Κι αν δεν είμαι γυναίκα "κανονική", τι είμαι; Ε;;; Ούτε λεσβία "κανονική" είμαι.

Δε με νοιάζουν τα κοσμήματα, δε με νοιάζουν οι δίαιτες, δε με νοιάζουν τα τιπ "ομορφιάς", δε με νοιάζει να αποκωδικοποιήσω τους άντρες, δε με νοιάζει να διαβάζω για φίτνες, δε με νοιάζει ο υγιεινισμός, η νεότερη μορφή φασισμού, όχι δε με νοιάζει, όχι τώρα, ίσως όχι ποτέ.

Η ψυχολογία με νοιάζει, οι σχέσεις με νοιάζουν, αλλά όχι όταν μιλάμε για συνταγές, για μπλου-πριντς που πρέπει να ακολουθούνται ευλαβικά. Δε με νοιάζει να πηδηχτώ, να γνωρίσω γκόμενες, να βγω στα λεσβιάδικα, να πιω, να "γαβγίσω", να μπλεχτώ σε μια ίντριγκα με την πρώην της πρώην της νυν που έχει μια πρώην και μια νυν πού'ναι πρώην...Whatever really. Όχι τώρα.

Και τι στο διάολο με νοιάζει;

Με νοιάζει να επικοινωνώ με ανθρώπους, παλιούς και καινούριους κι ας κατηγορούμαι για επικοινωνιακό ψυχαναγκασμό. Με νοιάζει να μην κρύβομαι, να βρίσκω τον χώρο μου και να τον διεκδικώ. Με νοιάζει να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Με νοιάζει να μην εθελοτυφλώ, αν κι η αλήθεια δεν αντέχεται συχνά. Με νοιάζει να μη φοβάμαι...τόσο. Με νοιάζει να μην αφήνομαι να περιορίζομαι από τα όσα θα έπρεπε να κάνω σαν "κανονική" γυναίκα-λεσβία. Με νοιάζει η κανονικότητά μου να είναι θέμα επιλογής συνειδητής.

Γουατέβερ.

Πάντως και πολύ καλά δεν είμαι.

Oh I don't fucking know what to do with myself. And no really, I'm not overanalysing anything, I'm just in grief and very uncertain and very unwilling about my next steps.

Ευτυχώς όμως, πέρα από τα πράγματα τα πολλά που υπάρχουν για να με εκνευρίζουν, υπάρχουν πολλά που με κάνουν να χαμογελάω ακόμα. It's all a matter of perspective, right?

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:46 11 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Madonna has NOT sold out. I repeat, Madonna has NOT sold out.
Monday, June 30, 2008

Γρήγορα στο www.tickethouse.gr!

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:17 6 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Madonna has sold out
Saturday, June 28, 2008

Πάνε τα εισιτήρια...Χαλάλι το έγκαυμα από τον ήλιο λοιπόν και η γενικότερη ταλαιπωρία! Κι ας μην βρήκαμε 90άρια, κι ας καταλήξαμε στο Pitch B όπου θα ποδοπατηθούμε. Τουλάχιστον θά'μαστε εκεί. Φανταστείτε να δούλευε και κανονικά το ticketpro.gr, θα είχαν εξαντληθεί για πλάκα χθες νωρίς νωρίς.

Για όσες/ους δεν το ξέρουν ακόμα, support θα είναι η Σουηδικής καταγωγής Robyn, και τίποτα εγχώριο (ευτυχώς).

Για όσες/ους δεν πρόλαβαν, σύντομα στο www.viagogo.com θα γίνονται λογικά πωλήσεις εισιτηρίων που είτε περίσσεψαν για κάποιο λόγο είτε κάποιος τα πήρε για να βγάλει κανά φράγκο παραπάνω.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 17:36 6 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Μικρά και...ανώμαλα εν δράσει
Monday, June 23, 2008

Δύο...περήφανα blog-o-παίδια ανακάλυψα και χάρηκα που στα 16 τους, αντί να προσπαθούν να καταλάβουν τι τους συμβαίνει και να έχουν πνιγεί στις ενοχές τους, έχουν πάει τουλάχιστον ένα βήμα παραπέρα. Και δεν δείχνουν να τό'χουν κάνει αδιαφορώντας και αγνοώντας. Και, τελοσπάντων, εμένα μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό, το να βλέπω μια νεότερη γενιά να ενδιαφέρεται, να κρίνει, να ανοίγεται, να ρισκάρει. Μου δίνει την αίσθηση μιας συνέχειας...

Διαβάστε τους :)

Ξεκινάω με τη Silverlining1862...


"Τώρα, στα 16 μου πλέον, οι γονείς μου με έχουν πλήρως αποδεχτεί και μπορούμε και κάνουμε ανοιχτά συζητήσεις για θέματα όπως ο γκέι γάμος, η υιοθεσία παιδιών, ο αγώνας για τα δικαιώματά μας κλπ Ειλικρινά έμεινα μαλάκας όταν στις 3/6 μπήκε στο δωμάτιο η μάνα μου σαν σίφουνας για να μου πει πως τελικά οι γάμοι έγιναν. Και χαμογέλαγε κιόλας!"

Και συνεχίζω με το Sikopaidi...

"Το κανονικό όνομα μου είναι Στράτος, είμαι 15 χρονών και εδώ και μισό χρόνο είμαι όσο openly gay μπορώ να είμαι (το ξέρουν οικογένια, φίλοι και ένα δύο άσχετοι). Αυτααα…"

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 02:07 9 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Οι όψεις του μικρού θανάτου
Thursday, June 19, 2008

La petite mort, ο μικρός θάνατος...ο οργασμός.




Νευρομυική αίσθηση ευφορίας που μεταδίδεται παλμικά στα γεννητικά όργανα και σε ολόκληρο το σώμα. Συνοδεύεται από μυικές συσπάσεις, αυξημένη εφίδρωση, ταχυκαρδία κλπ κλπ.

Ισοπέδωση.

Συναισθηματική και ψυχική έξαρση. Εμπειρία πνευματική.

Το σεξ ως άρνηση του θανάτου. Υπάρχει ανάσταση μετά από κάθε μικρό θάνατο. Επιβεβαίωση της ύπαρξης.

Πράξη αντίφασης, βιαιότητας και τρυφερότητας, βιαίης τρυφερότητας. Γείωσης και εξύψωσης.

Προσχεδιασμένη επίθεση, κατάκτηση, υποταγή.

Σ'αρέσει νά'σαι όσο πιο βαθιά μέσα μου μπορείς, να με πονάς, να σε αντέχω, να σε αποζητώ, να υποτάσσομαι.

Βλέμμα απόγνωσης βλέποντας το μικρό θάνατο να πλησιάζει. Έλα!

Γονατίζω.

Δε σ'αρέσει πάντα να καθυστερώ, σαν να βιάζεσαι να...πεθάνεις.

Μόνο τότε είσαι ελεύθερη κάποιες φορές νομίζω.

Πράξη αντίφασης, έλεγχος, παράδοση ελέγχου, ποτέ άνευ όρων, με διαπραγμάτευση, με πισωγυρίσματα.

Φοβάσαι και γελάς.

Και μετά ηρεμείς.

Λίγο πριν δεν ακούγεσαι καθόλου. Σιωπή...Η πιο έντονη.

Έχει και μοναξιά ο μικρός θάνατος.

Γέλιο, κλάμα, αναπνοή. Κάθαρση.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:02 8 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Πότε θα γίνουμε Ολλανδία;
Wednesday, June 11, 2008

Υπάρχει μια χορωδία παιδιών στην Ολλανδία από το 1980 που συντηρείται και υποστηρίζεται από την κρατική τηλεόραση. Το όνομά της είναι Kinderen Voon Kinderen και είχε ξεκινήσει με σκοπό να μαζέψει λεφτά για να αγοραστούν παιχνίδια για τα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών. Τώρα δεν το κάνει αυτό πια, βέβαια, αλλά συνεχίζει να υπάρχει. Αποτελείται από 30 παιδιά ηλικιάς 8-12 και τα τραγούδια της γράφονται από τα ίδια τα παιδιά με τη βοήθεια μουσικών και στιχουργών.

Και να ένα τραγουδάκι του 2005 παρακαλώ, με τίτλο "Twee Vaders" (aka "Two Fathers").

Λοιπόν, πέρα από το ότι προβλήθηκε κάτι τέτοιο το 2005 στην κρατική τηλεόραση θέλοντας να δείξει ότι είναι μια χαρά τα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέι γονείς, είναι τέλειο το ότι στην αρχή του βίντεο η παρουσιάστρια ρωτάει το κοινό αν έχει έρθει με τη μαμά τους, το μπαμπά τους, τους μπαμπάδες τους κλπ.



Δε χρειάζεται να πω πόσο μακριά είμαστε από όλο αυτό σαν χώρα. Αρκεί να σας πω ένα σκηνικό που άκουσα πριν λίγες μέρες.

Μιλούσα με μία δασκάλα δημοτικού και την πήρε τηλέφωνο μια μαμά ενός αγοριού να την ρωτήσει τι να κάνει που ο γιος της (Β' Δημοτικού) τη ρώτησε τι είναι ομοφυλόφιλος. Η μαμά ήταν έντρομη και μιλούσε περί προτύπων στις τηλεοράσεις, ανησηχούσε επειδή ήταν τόσο μικρός και ρωτούσε κάτι τέτοιο και αναρωτιόταν που όδευαν τα σημερινά παιδιά - προς την ανωμαλία.

Η δασκάλα της είπε ότι το παιδί προφανώς το άκουσε στην τηλεόραση κι ότι είναι λογικό να ρωτάει και ότι όταν την ρώτησαν τα παιδιά στην τάξη τους είπε: "υπάρχουν κάποια αγοράκια που αγαπάνε άλλα αγοράκια με έναν...ιδιαίτερο τρόπο" και εκεί εγώ συγχύστηκα και της την είπα λιγάκι, γιατί έκανε τη διαφοροποίηση, γιατί δεν είπε απλά ότι υπάρχουν αγοράκια που αγαπάνε αγοράκια ακριβώς όπως υπάρχουν αγοράκια που αγαπάνε κοριτσάκια. Και μου απάντησε ότι αν το έκανε αυτό και κάποιο παιδάκι τό'λεγε στη μαμά του, θα είχε επιπτώσεις...Κι ότι μια συνάδελφός της διώχθηκε επειδή ήταν λεσβία κι ότι σιγά μην παραδεχθεί ποτέ κανείς ότι σε διώχνει για αυτό το λόγο κλπ κλπ. Μέχρι κατασκευασμένες κατηγορίες χρησιμοποιούν σε περιπτώσεις γκέι δασκάλων, ότι αγκαλιάζουν τα παιδιά λίγο περίεργα. Τα νεύρα μου, τα νεύρα μου, τα νεύρα μου!

Ενώ στην Ολλανδία, το παιδάκι μαθαίνει από μικρό μικρό ότι όλοι πάνε με όλους, έτσι απλά και ακόμα και τότε προφανώς υπάρχουν ομοφοβικές συμπεριφορές, αλλά υπάρχει και αδιανόητα μεγαλύτερη ανεκτικότητα.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:55 8 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Άντε να πω κι εγώ για το PRIDE δυο λογάκια...
Monday, June 09, 2008

Καλά, μάλλον δε σας νοιάζει, αλλά φορούσα αυτή τη γαμάτη μπλούζα και δε μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας, γιατί μ'άρεσε πάρα πολύ (ναι, ναι, είμαι τόσο δα ψωνάρα).


Μπροστά στη Βουλή...Κόσμος ρε! Πολύς κόσμος! Και πολύχρωμος κόσμος!


Η Λ.Ο.Α. όπως πάντα εκεί με τα συνθήματά της.


Απλά μ'άρεσαν τα χρώματα...


Τα μπαλονάκια που μοίραζαν ήταν ωραία, έδιναν χρώμα σίγουρα.
Και ο SPONGEBOB είναι GAYYYYY!


Διάβασα κάπου ότι ήταν γύρω στα 2.000 άτομα αυτή τη φορά κι όντως η αίσθηση ότι ο κόσμος ήταν περισσότερος από τα προηγούμενα χρόνια ήταν ξεκάθαρη. Επηρέασε πολύ το γεγονός των γάμων, που έδωσε μεγάλη αισιοδοξία στον περισσότερο κόσμο και τον έκανε να συνειδητοποιήσει λίγο πιο ξεκάθαρα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να βγει έξω, να δώσει το παρόν.

Επίσης ο κόσμος ήταν πιο χαρούμενος, γυρνούσες γύρω σου κι έβλεπες χαμόγελα παντού. Κι ας συμφωνώ σε πολλά με τον les_boi, υπήρχαν στιγμές που κι εγώ ένιωθα κοντά σε όλες και όλους μόνο και μόνο επειδή είχαμε βγει όλοι μαζί σαν λεσβίες, πούστηδες και τρανς και μπάι για να δείξουμε ότι είμαστε εδώ, ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διεκδικούμε το χώρο μας και τα αυτονόητα που μας στερούνται.

Βέβαια, αν θεωρήσουμε ότι η Αθήνα έχει περίπου 400.000 (το 10%) κόσμο που είναι ανώμαλος, τότε οι 2.000 είναι τίποτα, αλλά είναι και κάτι σημαντικό, είναι μια αρχή.

Το σκηνικό με τα φασιστάκια (που έκλεισαν το δρόμο) ήταν σχεδόν αναζωογονητικό να πω την αλήθεια, γιατί κάπως ξεκούνησε τη χαρά και υπενθύμισε ότι υπάρχουν κάποιοι που θα μας κυνηγάνε και δεν είναι όλο αυτό ακόμα ένα πάρτι με ντραγκ σόους κλπ. Είδα κάποια βλέμματα λίγο φοβισμένα, μια αναταραχή αλλά και μια αντίδραση από αρκετές/ούς (ίσως μόνο λόγω αριθμητικής υπεροχής βέβαια, δεν ξέρω).

Και είδα και μια σχετική αντίδραση έξω από το δημαρχείο που ήταν ευχάριστη αν και ήθελα κάτι περισσότερο για την αχαρακτήριστη στάση του Κακλαμάνη που αρνείται να το πάρει όλο αυτό υπό την αιγίδα του, αρνείται να εμφανιστεί και η κωλο-κυβέρνηση αρνείται πεισματικά το πολιτικό κόστος γενικότερα οποιασδήποτε αναγνώρισής μας με παπαρο-δικαιολογίες κοινωνικής ανωριμότητας.

Συνεχίζοντας τα περί του Pride, και στην πλατεία είχε κόσμο πολύ και στρέιτ κόσμο κι ας κρυβόντουσαν διάφορες/οι από τις κάμερες, για μένα σημασία έχει ότι ήταν εκεί, ότι έκαναν ένα βήμα προς τα έξω, έστω και μέσα σε ένα μπούγιο, δηλώνοντας πρώτα από όλα στην πάρτη τους μάλλον το που ανήκουν, το τι θέλουν, μια διάθεση περισσότερο παρά οτιδήποτε άλλο, λίγο πιο κοντά στην αποδοχή και στην περηφάνια για τη μιερή διαφορετικότητά τους. [btw η μάνα μου ζούσε με το άγχος μη με δει στην τηλεόραση και αναρωτιόταν για μια ακόμη χρονιά γιατί κάνω τέτοια πράγματα]

Και του χρόνου λοιπόν :)

Πάντως η μέρα ήταν καταστροφική, έπινα μπύρες από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 5 το πρωί, κάπνιζα non-stop και τώρα έχω γαμηθεί να βήχω και χθες όλη μέρα το σώμα μου το ένιωθα σαν νά'χα φάει ξύλο, αλλά δε γαμιέται.

Επίσης σχόλιο ενοχλημένο...Μετά το Pride πήγα να δώσω το ροζ ευρώ μου σε λεσβιομάγαζα έτσι για το καλό ρε παιδί μου, ήταν και κόσμος πολύς μαζεμένος, δε νομίζω ότι τους βλέπω και ποτέ όλους αυτούς μαζί. Και μέσα στα λεσβιομάγαζα, στα δάχτυλα των χεριών μετριόντουσαν αυτοί που είχα δει μες στη μέρα (και εντάξει, μπορεί κάποιοι να μου ξέφυγαν, αλλά γιου γκετ δε πόιντ).

Και τσαντίζομαι ρε. Τσαντίζομαι με όλα αυτά που εγώ θεωρώ αυτονόητα και δε γίνονται. Μαλακία μου ίσως και δεν οφείλουν όλοι να σηκώσουν κανένα λάβαρο επαναστατικό υποθέτω, αλλά τουλάχιστον...Τελοσπάντων. Η καθεμιά κι ο καθένας την πάρτη του μάλλον θα συνεχίσει να κοιτάει, χωρίς να βλέπει ότι αυτά είναι συνδεδεμένα.

Αλλά πώς θά'ρθει η μέρα που το Pride δε θα είναι αναγκαίο;

Αυτά.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 13:36 30 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Φωτογραφία του γάμου :)
Tuesday, June 03, 2008

Μόνο στεναχωριέμαι λίγο που δεν ήμουν εκεί...Αλλά κατά τα άλλα χαίρομαι πολύ.

Έβλεπα Τατιάνα το μεσημέρι λόγω θέματος και χάρηκα το Χατζηστεφάνου που κατάφερε και διατήρησε την ψυχραιμία του. Κι ένας άλλος τύπος Γιατρουδάκης ήταν μια χαρά. Οι υπόλοιποι και ειδικά μια ψυχολόγος της κακιάς ώρας κι ο παπάς με σύγχυσαν, αν και δεν περίμενα τίποτα άλλο.

Το έβλεπα με τη μαμά και πέρασε μια βόλτα κι ο μπαμπάς (ναι, δράμα, ακόμα μαζί τους μένω) και συγχύστηκα ακόμα περισσότερο με αυτά που άκουσα, αλλά τελοσπάντων. Για ακόμα μια φορά περήφανη νιώθω για τη μαμά, που ενώ εγώ κράτησα το στόμα μου κλειστό σ'αυτά που άκουγα για να μην αρχίσω να ουρλιάζω, εκείνη αντέδρασε σ'αυτά που έλεγε ο ολίγον φασίστας μπαμπάς μου.

Ξανά μπράβο στο δήμαρχο γιατί τά'πε και ωραία, μπράβο και στην Ευαγγελία που το κυνήγησε πάρα πολύ όλο αυτό 4 χρόνια τώρα. Και στους άλλους νεόνυμφους. Εύχομαι συνέχεια...:)

Και βλέπουμε.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 18:17 17 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Θα ξαναθεωρηθεί ψυχική ασθένεια η ομοφυλοφιλία;

Πριν λίγο καιρό, η Αμερικάνικη Ένωση Ψυχολογίας (American Psychological Association) ανακοίνωσε ποιος θα είναι ο συγγραφέας του κομματιού της σεξουαλικότητας και του φύλου στο DSM-V (Το DSM είναι εδώ και πολλά πολλά χρόνια το παγκόσμιο εγχειρίδιο για τη διάγνωση και τη θεραπεία των ψυχικών ασθενειών. Επίσης από εκεί είναι που αφαιρέθηκε η ομοφυλοφιλία το 1973.)

Ο συγγραφέας είναι ο Kenneth Zucker, ο βασικός υποστηρικτής της "θεραπείας επανόρθωσης" ώστε να "θεραπευτούν" τα παιδιά που δηλώνουν ΛΟΑΤ.

Άμα η APA δεν αλλάξει την σύσταση της υπεύθυνης επιτροπής λοιπόν, το DSM-V μπορεί να προτείνει επανορθωτικές "θεραπείες" για τις/τους ΛΟΑΤ.

Ο Zucker με τη σειρά του πρότεινε τον Ray Blanchard για να ξαναγράψει το κεφάλαιο του Gender Identity Disorder (Διαταραχή Φύλου στα Ελληνικά υποθέτω). Ο Blanchard όμως είναι συνδεδεμένος με ex-gay οργανώσεις (αυτούς τους πρώην γκέι ντε) και η βασική του θεωρία είναι ότι οι τρανς είναι "στην πραγματικότητα" ή σεξουαλικοί εγκληματίες ή ομοφυλόφιλοι και οι ομοφυλόφιλοι είναι ψυχικά ασθενείς.

Ο Ζucker επίσης υποστηρίζει ότι σκοπός της επανορθωτικής "θεραπείας" στα ομοφυλόφιλα παιδιά είναι να μη γίνουν τρανς μεγαλώνοντας.

Οπότε, ό,τι γραφτεί από αυτούς τους δύο στο θέμα του Gender Identity Disorder θα οδηγήσει τις/τους τρανς μακριά από την ιατρική βοήθεια και κοντά στην επανορθωτική "θεραπεία" και επίσης θα σταματήσει να θεωρεί το Gender Identity Disorder ξεχωριστή διάγνωση και θα το παρουσιάσει σαν ένα είδος ομοφυλοφιλίας.

Ο σκοπός τους είναι να ξαναμπεί η ομοφυλοφιλία στο DSM-V ως ψυχική ασθένεια για πρώτη φορά μετά το 1973.

Είναι τουλάχιστον τρομακτικό το κύμα νεοσυντηρητισμού που πλήττει όχι μόνο την Αμερική, αλλά τον κόσμο ολόκληρο και είναι επικίνδυνο να μην υπάρχουν ουσιαστικές αντιδράσεις σε τέτοιες κινήσεις, ειδικά όταν μιλάμε για το κομμάτι της (ψυχ)ιατρικής, μιας από τις μεγαλύτερες εξουσίες τελικά.

Περισσότερα εδώ: http://www.bilerico.com/2008/05/uh_oh.php

Και υπογράψτε εδώ για να δείξετε την αντίθεσή σας:
http://www.thepetitionsite.com/2/objection-to-dsm-v-committee-members-on-gender-identity-disorders

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 11:53 5 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Δημοσίευση της ελληνικής έκδοσης των Αρχών της Yogyakarta κατά των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού

Αναδημοσιεύω από τον αγαπητό e-lawyer.

To 2006, σε συνέχεια μιας καλά τεμηριωμένης καταγραφής των συμπεριφορών παραβίασης ανθρώπινων δικαιωμάτων, μία ομάδα ειδικών συναντήθηκε στην Yogyakarta της Ινδονησίας προκειμένου να σχεδιάσει ένα σύνολο αρχών που σχετίζονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Το αποτέλεσμα ήταν οι Αρχές της Yogyakarta: ένας οικουμενικός οδηγός για τα ανθρώπινα δικαιώματα που συγκεφαλαιώνει τις διεθνείς νομικές δεσμεύσεις που πρέπει να τηρούν όλα τα Κράτη. Η τήρηση των Αρχών υπόσχεται ένα διαφορετικό μέλλον, στο οποίο όλοι οι άνθρωποι γενιούνται ελεύθεροι και ίσοι, με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

Στις 14.5.2008, ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τα Δικαιώματα του Ανθρώπουαπευθύνει σύσταση στα κράτη του Συμβουλίου της Ευρώπης, να ενσωματώσουν τις Αρχές στις πολιτικές τους.

Στις 17.5.2008, διεθνή ημέρα κατά της ομοφοβίας, πέντε bloggers συγκροτούν μια ομάδα εργασίας για την μετάφραση των Αρχών στα ελληνικά, προκειμένου να εφαρμοστούν και στην Ελλάδα (erva cidreira, gay super hero, tifoeus, Thomas Xomeritis, elawyer)

Σήμερα το κείμενο αυτό δίνεται στη δημοσιότητα.

Το κείμενο δίνεται στη δημοσιότητα σε εξαιρετικά εύθετο χρόνο, κατά τον οποίο οι επιθέσεις εναντίον των ανθρώπινων δικαιωμάτων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού προέρχονται σήμερα από κορυφαίους θεσμικούς παράγοντες, οι οποίοι ακριβώς λόγω της αποστολής τους θα έπρεπε, πριν απ’ όλους, να τηρούν τις Αρχές της Yogyakarta.

Παράλληλα προς τη δημοσίευση, το κείμενο των Αρχών αποστέλλεται και σε δημόσιους φορείς, ζητώντας την ρητή δέσμευσή τους ότι θα λάβουν όλα τα μέτρα προκειμένου να εφαρμοστούν οι σχετικές συστάσεις.

Ταυτόχρονα, σήμερα εκκινεί τη λειτουργία του το ιστολόγιο www.arxesyogyakarta.wordpress.com προκειμένου να δοθεί ένα βήμα εντοπισμού των παραβιάσεων των Αρχών της Yogyakarta σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου της Χώρας. Ο διάλογος αυτός θα ακολουθήσει τη δομή των Αρχών, εξετάζοντας κάθε θεματική ενότητα και καλώντας τους χρήστες του Διαδικτύου να καταθέσουν τις δικές τους εμπειρίες και την κριτική τους.

Eπίσης, έχει ήδη δημιουργηθεί σχετικό Group στο facebook, στο οποίο οι χρήστες καλούνται να εκδηλώσουν την υποστήριξή τους για την εφαρμογή των Αρχών της Yogyakarta από την Ελληνική Δημοκρατία.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 11:42 0 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Έγιναν οι πρώτοι γάμοι ομοφυλοφίλων!!!

Δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο πριν 55 λεπτά!! Ένα ζευγάρι αντρών κι ένα ζευγάρι γυναικών παντρεύτηκαν :)

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:26 12 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Άκου να δεις γιατί πρέπει να κάνεις κόρη (Η επιρροή των δίπολων στη ζωή μας)
Wednesday, May 21, 2008

(Το παράδοξο της φράσης άκου να δεις πάντα μου έφερνε στο μυαλό συναισθητικές ιδιότητες, αλλά τελοσπάντων, δεν είναι εκεί το θέμα.)

Ακούστε να δείτε τι άκουσα καθώς εξασκούσα το αγαπημένο χόμπι της παρακολούθησης συζητήσεων αγνώστων. Πραγματικά πολύ αγαπημένο χόμπι, με κοινωνικό-πολιτικό χαρακτήρα κι ενδιαφέρον προφανώς.

Πρωταγωνιστούν:

Νέος Μπαμπάς (Ν.Μ.): περίπου 30 ετών, με μακριά αλογοουρά και αρχές καράφλας εκεί μπροστά πάνω από το μέτωπο, στις δυο λωρίδες εκείνες που δημιουργούνται (καταλάβατε, ε;). Τέσπα, πρώην επαναστατημένο νιάτο, ψιλοκάφρος, κολλημένος με τη μπάλα και τη μάνα κλπ. ορ σάμθινγκ λάικ δατ.

Άγνωστη Γιαγιά (Α.Γ.): καμία σχέση με το Νέο Μπαμπά, εννοώ συγγένεια κλπ, γύρω στα 70, λίγο πάνω, λίγο κάτω, μαυροφορεμένη μεν, αλλά καλά κρατημένη και εύθυμη, όχι από αυτές με το τσεμπέρι και τις φούστες ορ γουατέβερ, από τις άλλες, το ανανεωμένο βέρζιον.

Α.Γ.: Κόρη έχεις κάνει, ε;

Ν.Μ.: Ναι, ναι κόρη.

Α.Γ.: Ωραία, να σου φέρνει και τις παντόφλες.

Ο Ν.Μ. κοιτάει δύσπιστα, αλλά δε βρίσκει ούτε το κουράγιο, ούτε τη θέληση μάλλον να διαμαρτυρηθεί. Η Α.Γ. συνεχίζει απτόητη.

Α.Γ.: Εμένα η δικιά μου η μικρή, έμπαινε ο πατέρας της σπίτι, κι ήταν ακόμα 2 χρονών, και τού'φερνε τις παντόφλες. Εγώ την έμαθα βέβαια (με περηφάνια απέραντη το είπε). Έτσι μπράβο, κόρη, κόρη, να σου φέρνει τις παντόφλες, να σου φέρνει κι ένα ποτήρι νερό.

Η Q αποχωρεί διακριτικά από δίπλα τους και πάει να κάτσει κάπου αλλού, βιώνοντας μία σύγχυση, έναν εκνευρισμό, μια απελπισία και μην πιστεύοντας στ'αυτιά της.

Εντ οφ δε στόρι.

Λοιπόοοοοον...

Οι γυναίκες του τότε και του σήμερα έχουν ευθύνη της θέσης τους. Θα μου πείτε, αυτό έμαθαν ως καλό, αυτό έκαναν και θα το υποστηρίζουν κιόλας και θα το προωθούν. Προφανώς, κάποιες σκέφτηκαν διαφορετικά, αλλιώς δε θά'χαμε δει Σουφραζέτες, φεμινισμό κλπ. Τι έκανε αυτές τις κάποιες να σκεφτούν διαφορετικά αναρωτιέμαι και να αλλάξουν τη θέση τους.

Αλλά ο άντρας που μεγάλωσε με μάνα την Α.Γ. γιατί να μην έχει την απαίτηση η γυναίκα να του φέρνει τις παντόφλες; Η γυναίκα που μεγάλωσε με την Α.Γ. γιατί να μη θεωρεί ότι πρέπει να υποτάσσεται σε μια ανδρική φιγούρα; Προφανώς, η Α.Γ. δεν θα ήταν το μόνο ερέθισμά τους, αλλά σίγουρα βασική πηγή επιρροής.

Όταν ο γιος αντιμετωπιζόταν ως πασάς κι η κόρη ως οικιακή βοηθός κι όταν ακόμα και τώρα οι προσδοκίες από μία κόρη είναι τελείως διαφορετικές από αυτές που είναι από ένα γιο, προφανώς οι ανισότητες στο θέμα του φύλου θα διαιωνίζονται.

Απαιτείται εκπαίδευση.

Όταν οι γυναίκες σήμερα λοιπόν διεκδικούν σπασμωδικά τα δικαιώματα που τους ανήκουν, παραμένοντας προσκολλημένες όμως - ως ένα βαθμό έστω - στη θέση για την οποία κάποιες/οι τις είχαν προορίσει, τότε κι οι άντρες αντιδρούν σπασμωδικά απέναντί τους κι ακούω τις γελοιότητες περί έλλειψης αντρών.

Και τά'χω ξαναπεί, δε μπορεί να θες το χαστούκι, να θες να σου ανοίξει την πόρτα, να θες να σε πληρώσει, αλλά να μην σε περιορίζει, να είσαι ελεύθερη να κάνεις ό,τι θες, να είναι ισότιμη η σχέση κλπ.

Ο άντρας όντας το φύλο εξουσίας, δεν έχει το παραμικρό λόγο να αμφισβητήσει την εξουσία του, οπότε η αλλαγή δε θά'ρθει από εκεί. Αλλά κι αυτός πλέον διαφοροποιείται, όσο διαφοροποιείται η γυναίκα, και διαφοροποιείται σπασμωδικά, επειδή αυτό κάνει η γυναίκα. Είναι μια σχέση αλληλεπίδρασης, δε μπορούμε να δούμε τα δύο φύλα ξεχωριστά.

Κι οι δύο έχουν δύναμη, η δύναμη του εξουσιαστή και η δύναμη του εξουσιαζόμενου, όποιος κι αν είναι σε όποια θέση. Ο εξουσιαζόμενος ως ένα βαθμό παραχωρεί την εξουσία κι ο εξουσιαστής την παίρνει. Δημιουργείται έτσι ένα παγιωμένο δίπολο συνήθως, από το οποίο δύσκολο είναι να ξεφύγει κανείς, γιατί τους ρόλους που έχουμε μάθει καλά δύσκολα τους εγκαταλείπουμε, τα πάτερνς μας, τα λάιφ σκριπτς μας μας εξυπηρετούν και τα εξυπηρετούμε.

Κι αυτό στο θέμα των φύλων, στο θέμα των σχέσεων, παντού. Όσο παγιώνονται δυναμικές αντίθετών πόλων (θύμα-θύτης) τόσο και το θύμα και ο θύτης περιορίζονται και δε μπορούν να βγουν, όχι μαζί τουλάχιστον, παρά μόνο αν από κοινού πάρουν μια τέτοια απόφαση και τότε δύσκολα. Το θύμα θα φέρεται σα θύμα και θα εξωθεί το θύτη να γίνεται θύτης κι ο θύτης θα φέρεται σαν θύτης και εξωθεί το θύμα να παραμένει θύμα κλπ.

Σαν χορός...Τα βήματα συντονισμένα. Κι αν ο ένας από τους δύο αλλάξει ρυθμό, ο άλλος ή θα ακολουθήσει όπως μπορεί, ή θα αναγκαστεί να βρει άλλο παρτενέρ.

Στα φύλα, οι γυναίκες προσπάθησαν να αλλάξουν ρυθμό, οι άντρες κάπου αντιστάθηκαν, αλλά προσαρμόζονται και τώρα προσπαθούν κάπως να βρουν κάτι που να τους βολεύει όσο γίνεται όλους, αν και τα θέλω τους πολύ θολά αυτή την ώρα και το παρελθόν της σχέσης αυτής ιδιαίτερα βεβαρυμένο.

Στις σχέσεις, όταν ο ένας αποφασίσει να σπάσει την υπάρχουσα δυναμική, τότε ο άλλος είτε ακολουθεί, είτε φεύγει, είτε φεύγει αυτός που έσπασε τη δυναμική, δεν έχει σημασία, πάντως έρχεται η ρήξη, εκτός κι αν...

Στους ομοφυλόφιλους, όσο δεν αλλάζουμε εμείς τη στάση μας απέναντι στον εαυτό μας και στο περιβάλλον μας, τόσο αυτοί δε θα σταματήσουν να μας θεωρούν κάτι προβληματικό.

Στο κοινωνικό πλαίσιο γενικότερα, όσο ο λαός ανέχεται κλπ.

Όλα είναι σχέσεις αλληλεπίδρασης, κι ο φαινομενικά αδύναμος έχει τη δύναμη της θέσης του και αυτό όλο και το ξεχνάμε και ευθύνες δεν αλαμβάνουμε και αφηνόμαστε στους ρόλους μας και πάμε...πού όμως;

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:31 14 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Το ποστ του ποστ το ποστ, ω ποστ - whatever
Monday, May 19, 2008

Η ασυνέπειά μου σταματάει να με εκνευρίζει. Προσπαθώ να τη δεχτώ κι αυτή μαζί με όσα κομμάτια μου μέχρι τώρα με ενοχλούν. Και μετά θα αρχίσω να διώχνω αυτά που δε θέλω, να κρατάω αυτά που μου κάνουν καλό και να διαχειρίζομαι αυτά που δε δείχνω να μπορώ να κάνω ο,τιδήποτε άλλο. Γενικά προσπαθώ να εφαρμόσω μια λογική μη αντίστασης στο ό,τι μου συμβαίνει, περισσότερο στο ό,τι μου συμβαίνει μέσα μου εννοώ, κι όχι έξω.

Συνειδητοποιώ ότι πρέπει να σταματήσω να χρησιμοποιώ σαν δικαιολογία για το ο,τιδήποτε αμελώ (και το κάνω χρόνια τώρα) το ότι είμαι σε μια μεταβατική περίοδο, μιας και πάντα είμαι σε μια μεταβατική περίοδο, κι αν σταματήσω να είμαι, θα πρέπει τότε τελικά να ανησυχήσω. Απλά κάποιες φορές είναι εντονότερο και κάποιες άλλες λιγότερο έντονο. Ε, τελοσπάντων, τώρα είναι έντονο. Και δημιουργικό και δύσκολο και όμορφο και άσχημο και πολλά άλλα.

Έλειπα 4 μέρες από την Αθήνα, περισσότερες από όσες έλειπα από εδώ προφανώς. Νιώθω σαν νά'χει περάσει ατελείωτος καιρός από τότε που έγραψα, εννοώ ακόμα πιο ατελείωτος από ό,τι έχει όντως περάσει. Δείχνω να αντιστέκομαι σθεναρά σε οποιαδήποτε μορφή γραφής για κάποιο λόγο. Και μιας και ομφαλοσκοπώ εντόνως και ασταμάτητα, τα κοινά λίγο με απασχολούν αυτό τον καιρό.

Για να μην αποκαλύψω περισσότερα από ό,τι χρειάζεται, ας πούμε ότι είχα πάει σε ένα μέρος, όχι για διακοπές, αλλά για μια άσκηση, μια άσκηση επαφής με εμένα και τους άλλους. Ήταν εξουθενωτικό η αλήθεια είναι. Σωματικά, συναισθηματικά και σε κάθε άλλο επίπεδο τελοσπάντων. Κι ήταν και δώρο μεγάλο από εμένα σε εμένα. Ήταν μια σειρά υπερβάσεων, ανακαλύψεων, αποκαλύψεων.

Και τώρα είμαι εδώ κι άνοιξα το google reader μου κι υπήρχαν 750 αδιάβαστα ποστ και δε διάβασα κανένα, πάτησα ένα read all, επισκέφθηκα 3-4 που ήθελα να δω τι κάνουν και αποφάσισα να γράψω κάτι.

Στις 17 ήταν η Παγκόσμια Μέρα Κατά της Ομοφοβίας, ομοερωτοφοβίας πιο σωστά στα Ελληνικά. Όλες αυτές οι Παγκόσμιες Μέρες δεν είναι βέβαια παρά μια υπενθύμιση όσων καθημερινά ξεχνάμε ενώ δε θά'πρεπε.

Με θλίβει η αλήθεια είναι όχι τόσο η ομοερωτοφοβία των ετεροφυλόφιλων, όσο η ομοερωτοφοβία των ίδιων των ομοφυλόφιλων, που εκφράζεται με ενοχή, με κρύψιμο, με αυτοκαταστροφή, με επιβεβαίωση αρνητικών στερεοτύπων, με ένα σωρό τρόπους διάλυσης. Και αναρωτιέμαι πως μπορούν να πάρουν βοήθεια τελικά όσες/οι είναι παγιδευμένες/οι μέσα σε τριπάκια τέτοια που τους φαντάζουν αδιέξοδα, πως μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι μεγάλο μέρος των προβλημάτων που έχουν στις σχέσεις τους ξεκινάνε ακριβώς από εκεί.

Και πως τελικά μπορούν να κινητοποιηθούν και να δράσουν, αν όχι όλες και όλοι, έστω κάποιες/οι, αν όχι για την "κοινότητα", έστω για την πάρτη τους, για να κάνουν το κάθε μέρα τους καλύτερο, ευκολότερο, με λιγότερο φόβο. (Όλα δείχνουν να κινούνται με βάση το φόβο κι αυτό ίσως νά'ναι ό,τι πιο τρομακτικό.)

Πήγα να γράψω ότι δυσκολεύομαι πλέον να καταλάβω πως αντέχει κάποια/ος να κρύβεται και μετά σκέφτηκα ότι μάλλον υπάρχουν άλλες/οι που δυσκολεύονται να καταλάβουν πως εγώ μπορεί να αντέχω κάποια πράγματα που σε εκείνους φαίνονται αδιανόητα. Και η αλήθεια είναι ότι καλώς ή κακώς οι αντοχές μας είναι πολύ μεγαλύτερες από ό,τι νομίζουμε.

Πόσες φορές δεν έβλεπα τον πάτο να πλησιάζει (με ανυπομονησία σχεδόν) και τελικά όσο πλησιάζα, τόσο αυτός απομακρυνόταν, κι η πτώση συνεχιζόταν κι ήθελα απλά να τελειώσει και δεν τελείωνε. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι μια μέρα θα μάθω ανακάμπτω χωρίς να πρέπει να φτάσω τόοοοοσο κάτω, αλλά αυτή η μέρα μάλλον δεν είναι τόσο κοντά όσο θά'θελα, πλησιάζει όμως.

Δεν ξέρω τι ήθελα να γράψω, δεν είχα θέμα ακριβώς, αφορμή μάλλον ήταν η Παγκόσμια Μέρα Κατά της Ομοφοβίας, αλλά και μια ανάγκη να επιστρέψω εδώ, στο να γράφω, γιατί μάλλον πλησιάζουν μέρες που θα το χρειαστώ.

Έχασα και το πάρτι του Σαββάτου στο Booze αλλά δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο έμαθα κι ο κόσμος ό,τι νά'ναι, οπότε δεν πειράζει, καλύτερα ήμουν εκεί που ήμουν. Κι έχασα όμως και τις CocoRosie την Παρασκευή, που ούτε αυτό πειράζει τόσο πολύ μιας και τις έχω δει 2-3 φορές ήδη. Και πλησιάζει και το Pride κι αυτό δεν πρόκειται να το χάσω προφανώς.

Ακούστε λίγο CocoRosie λοιπόν από το τελευταίο άλμπουμ, έτσι για να γνωρίζετε όσες/οι δεν ξέρετε και να χαρείτε οι υπόλοιπες/οι.



Open hearted as a heart can be
'Cause we all a ruin like broken leaves
I give you me in oceans of tears up to my knees
Stitched together like pants and sleeves
I carry this carapace worn thin by he and she
Danced to dust and dusk and
Strung along the highway
I found my way belligerent
Following the stars of your eyes

Promise me that you'll cherish
This tarnished
Oh this tarnished offering

And if you take me inside
And you give me a place to hide and cry
I'll bathe you in the crystal light
That sleeps between my thighs
At times you fear the angel's sigh
To the lord and heavens that this ain't right
But in this chalice you'll find the wine
Our hands hold bonfires burning bright
And the heart is dumb and the heart is blind
But I think you'll find that the lord is kind
And I pray you'll cherish this tarnished offering
Burnt silver brushed lavender offspring

Promise me that you'll cherish
This tarnished
Oh this tarnished offering
Oh this offering

Burnt silver brushed lavender offspring
Sprung from me when first we kissed
You held me quietly a rush purged me of my past
Opened a desert of diamonds vast
Glinting and a tiny chorus of swallows
Swing open the door freed the caged bees and wallows
Swarm geometric patterns on the sun
Eclipse new moon
And tell my werewolf not to run
I tell my werewolf not to run

Promise me that you'll cherish
This tarnished
Oh this tarnished offering.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:57 5 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Queer Icon #2: Αntony Hegarty
Wednesday, April 30, 2008

Αν το μπλογκ μου μιλούσε, θα μου κρατούσε μούτρα επειδή το φτύνω, θα προσπαθούσα να του δικαιολογηθώ, θα είχα δίκιο, θα είχε κι εκείνο.

Δε θα εξηγήσω τους λόγους της απουσίας, είναι πολλοί και δε θα εξηγήσω και πολλά ακόμα έτσι κι αλλιώς γιατί η αυτολογοκρισία, σαν αυτούσιο μέρος της ζωής μου, δε θα μπορούσε να μην είναι και του μπλογκ μου. Κι επειδή διαβάζουν άνθρωποι που είναι περίεργοι και ψαχουλεύουν...τα πράγματα θα παραμείνουν κάπως συγκαλυμμένα για τώρα.

Αν θυμάστε, την αρχή με το θέμα των Ιcons την είχα κάνει καιρό πριν με τη Beth Ditto.

Κλείνω την παρένθεση λοιπόν και σας παρουσιάζω τον πολυαγαπημένο μου Antony.


Γεννήθηκε στο Σάσεξ της Μ.Βρετανίας το 1971, το 1977 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Άμστερνταμ και το 1981 βρέθηκε στην Καλιφόρνια. Μεγάλωσε ακούγοντας Marc Almond, Alison Moyet και Βoy George, the original queer emos.

Το 1990 μετακόμισε στο Μανχάταν και ασχολήθηκε με το πειραματικό θέατρο και τα performances.

Και κάπου εκεί ανακαλύφθηκε από ένα demo από τους Current 93 που θέλησαν να κάνουν την παραγωγή του πρώτου του άλμπουμ το 2001.

Έχει συνεργαστεί με τον Lou Reed, τον Bryan Ferry, τις CocoRosie και άλλους ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Και ανήκει στο λεγόμενο κίνημα New Weird America (psychedelic/folk το χαρακτηρίζουν κάποιοι), που αυτό κι αν έχει μέσα ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Η Bjork όταν τον πρωτοάκουσε νόμιζε ότι άκουγε μια μαύρη γυναίκα να τραγουδάει. Κι αν έχουν κάτι κοινό αυτοί οι δύο είναι ότι οι φωνές τους είναι η μουσική τους.

Επίσης ψηφίστηκε στο τέλος του 2007 από το περιοδικό ΟUT ως ένας από τους 100 γκέι άντρες και γυναίκες that "rocked" the year.

Είχε έρθει και στην Ελλάδα κι εγώ δεν πήγα για κάποιους λόγους, ηλίθιοι τώρα μου φαίνονται και ακόμα το μετανιώνω. Ήταν φανταστικά έμαθα.

Εγώ όταν τον πρωτοάκουσα πάντως, ήμουν στο αυτοκίνητο, μόλις είχε μπει ο φίλος μου ο Δ., που πάντα έμπαινε μέσα με ένα καινούριο CD και μού'λεγε "Καλά, Κατ, πρέπει να το ακούσεις αυτό". Κι έτσι το άκουσα και μου φάνηκε περίεργο, βαρύ κάπως, αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που τραγουδάει και σχετικά γρήγορα το έβαλα στην άκρη. Λίγες μέρες μετά, ήμουν μόνη στο αυτοκίνητο και το έβαλα για δεύτερο άκουσμα και κόλλησα. Πάνε περίπου 4-5 χρόνια από τότε κι ακόμα ακούω αυτή τη φωνή και κολλάω.

Μια ανδρόγυνη φωνή από ένα ανδρόγυνο, αλλά ίσως και άφυλο πλάσμα. Η φωνή του έχει χαρακτηριστεί μη-κανονική, queer, αγγελική, αισθαντική και διάφορα άλλα. Η παρουσία του πάντα θεατρική, το φύλο ως ρόλος κι η εικόνα του τόσο ρευστή, αν και συνήθως εμφανίζεται ντυμένος ως γυναίκα και πολλά έχουν ειπωθεί για το αν τελικά πέρα από τραβεστί, έχει ξεκινήσει μια πορεία διαφυλικής μετάβασης.

Το παρακάτω τραγούδι το αγαπώ πολύ. Ακούστε το και διαβάστε και τους στίχους ντε, είναι ωραίοι, αν κι αυτό είναι απέραντα λειψός χαρακτηρισμός.




Cripple and the Starfish

Mr. Muscle forcing bursting
Stingy thingy into little me, me, me
But just "ripple" said the cripple
As my jaw dropped to the ground
Smile smile

It's true I always wanted love to be
Hurtful
And it's true I always wanted love to be
Filled with pain
And bruises

Yes, so Cripple-Pig was happy
Screamed " I just compeletely love you!
And there's no rhyme or reason
I'm changing like the seasons
Watch! I'll even cut off my finger
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!"

Mr. Muscle, gazing boredly
And he checking time did punch me
And I sighed and bleeded like a windfall
Happy bleedy, happy bruisy

I am very happy
So please hit me
I am very happy
So please hurt me

I am very happy
So please hit me
I am very very happy
So come on hurt me

I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish

I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
Like a Starfish...

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 10:47 8 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Πολιτικός Εμπαιγμός Συνασπισμού
Friday, April 11, 2008

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 08:02 17 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Η πρώτη εγχείρηση διόρθωσης φύλου στην Ελλάδα
Tuesday, April 08, 2008

Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου σε δημόσιο νοσοκομείο πραγματοποιήθηκε χθες το πρωί στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Πατρών «Ο Άγιος Ανδρέας», από τη χειρουργική ομάδα του καθηγητή Ανδρολογίας της Ουρολογικής Κλινικής κ. Αριστομένη Γκέκα, υπό την επίβλεψη του Σέρβου καθηγητή κ. Πέροβιτς. Ο κύριος Πέροβιτς έχει πραγματοποιήσει στην καριέρα του πάνω από 350 ανάλογες εγχειρήσεις.Πρόκειται για μία επέμβαση που δεν έχει ξαναγίνει σε δημόσιο νοσοκομείο της χώρας και έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον επιστημόνων από ολόκληρη την Ελλάδα.

Την ώρα που γινόταν η εγχείρηση στο κεντρικό κτίριο του «Άγιος Ανδρέας», στο Ταχύρρυθμο, παρακολουθούσαν μέσω δορυφορικής σύνδεσης, ζωντανά την προσπάθεια της ομάδας, δεκάδες γιατροί, καθώς και φοιτητές Ιατρικής και νοσηλευτές, που έβλεπαν την πολύωρη επέμβαση σε προτζέκτορα και για την πλήρη κατανόηση των όσων γίνονταν στο χειρουργείο είχαν τη βοήθεια του διευθυντή της Ουρολογικής Κλινικής κ. Καλογερόπουλου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώτος που αποφάσισε να υποβληθεί σε εγχείρηση αλλαγής φύλου ήταν ένας 24χρονος φοιτητής Νοσηλευτικής από τη Βόρεια Ελλάδα. Ο νεαρός άνδρας αποφάσισε να ζει, από εδώ και στο εξής, με τη βοήθεια της επιστήμης, ως γυναίκα.

Οι επιστήμονες τονίζουν πως στη χώρα μας μπορεί η εγχείρηση να είναι η πρώτη που καταγράφεται σε δημόσιο νοσοκομείο, ωστόσο υπάρχουν υπόνοιες ότι, μέχρι στιγμής, έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες επεμβάσεις σε ιδιωτικά κέντρα και ιατρεία. Πολλοί είναι κι αυτοί όμως, που έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν σε αλλαγή φύλου σε νοσοκομεία του εξωτερικού.

Οι πρώτες αντιδράσεις για την επέμβαση ήρθαν από την Εκκλησία και συγκεκριμένα από τον Αρχιμανδρίτη κ. Χρύσανθο Στελλάτο, ο οποίος διερωτήθηκε αν η επιστήμη σημαίνει πρόοδος… Όπως είπε ο κύριος Στελλάτος, όλα όσα συμβαίνουν σε τομείς όπως αυτός, σίγουρα δεν είναι για το καλό της ανθρωπότητας.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΙΕΤΣΙΩΤΗΣ (Η Ημέρα, 05/04/08)

Δυστυχώς, φαντάζομαι, ότι τέτοιες εγχειρήσεις δεν καλύπτονται από ταμεία, αν και η χειρουργική διόρθωση φύλου θεωρείται θεραπευτική αντιμετώπιση της διαταραχής ταυτότητας φύλου, οπότε θεωρητικά θα έπρεπε να καλύπτεται ασφαλιστικά. Καλά, ας μην κατηγορήσουμε την Ελλάδα για αυτό, ούτε έξω καλύπτεται (από όσο ξέρω).

Πάντως, ο δρόμος δείχνει να ανοίγει, ώστε να μη χρειάζεται να πηγαίνουν στο εξωτερικό τα τρανς άτομα που επιθυμούν να αλλάξουν το σώμα τους. Ορμονοθεραπείες έτσι κι αλλιώς ήδη γίνονται επίσημα στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Ήταν η ώρα να ξεκινήσουν να γίνονται και επεμβάσεις.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 11:31 16 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Αργότερα οι ρυθμίσεις για τα ομόφυλα ζευγάρια
Wednesday, April 02, 2008

Σε δύο φάσεις θα προωθηθεί το Σύμφωνο Ελεύθερης Διαβίωσης, καθώς στο πρώτο στάδιο το σχετικό νομοσχέδιο θα ρυθμίζει τα ζητήματα για τα ετερόφυλα ζευγάρια, ενώ οι ρυθμίσεις για τα ομόφυλα ζευγάρια θα προωθηθούν όταν ολοκληρώσει το έργο της η ειδική ομάδα που πρόκειται να συγκροτηθεί για τον σκοπό αυτό στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Με αφορμή τη δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης Σ. Χατζηγάκη γα τη σύσταση σχετικής ομάδας εργασίας, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) εκφράζει κατ αρχάς την ικανοποίησή της για την άμεση αντίδραση και αποδοχή της πρότασής της, προκειμένου να αρθούν οι διακρίσεις σε βάρος των ζευγαριών του ιδίου φύλου, που εισάγει το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Ελεύθερης Διαβίωσης.

Ταυτόχρονα, όμως, η ΕΕΔΑ υπό τον πρόεδρό της Κ. Παπαϊωάννου (εκπρόσωπο του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας), υπογραμμίζει «την ανάγκη να προσδιοριστούν τα χρονικά όρια μέσα στα οποία η ομάδα εργασίας θα πρέπει να ολοκληρώσει και να καταθέσει τις προτάσεις της», προκειμένου να μην παραπεμφθεί το θέμα στις καλένδες. Επιπλέον τονίζει την ανάγκη συμμετοχής στην όλη διαδικασία και εκπροσώπων των ατόμων εκείνων που αφορούν οι νέες ρυθμίσεις, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι θέσεις και οι προτάσεις τους.

Πάντως, η ΕΕΔΑ -αντίθετα με την προοπτική της κυβέρνησης και του υπουργείου- τάσσεται υπέρ της ενιαίας αντιμετώπισης του ζητήματος, αφού σε ανακοίνωσή της (έχοντας τον ρόλο συμβούλου της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων), εκτιμά ότι «η πρόκριση μιας συνολικής νομικής επεξεργασίας των θεμάτων που αφορούν την ελεύθερη συμβίωση τόσο των ετερόφυλων όσο και τον ομόφυλων ζευγαριών, αίρει την επαπειλούμενη εισαγωγή διακρίσεων και αποτελεί μια θετική αντιμετώπιση των νέων αυτών κοινωνικών προβληματικών και αναγκών.

Στο μεταξύ, ο Σ. Χατζηγάκης διευκρίνισε χθες ότι το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Ελεύθερης Διαβίωσης αφορά αποκλειστικά τα ετερόφυλα ζευγάρια (αφού το θέμα των ομοφύλων θα εξεταστεί σε δεύτερη φάση, ενώ το νομοσχέδιο αναμένεται μέχρι τον Ιούνιο να έχει κατατεθεί στη Βουλή), υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μέτρο βαθιά κοινωνικό γιατί προστατεύει κυρίως τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι οι γυναίκες, τα παιδιά και οι μονογονεϊκές οικογένειες.

Κατά τον υπουργό, το Σύμφωνο στηρίζει τον γάμο και την Εκκλησία, αποτελεί έναν «προθάλαμο» του γάμου, αφού προετοιμάζει τα ζευγάρια τα οποία ίσως για ορισμένους λόγους δεν θα ήθελαν να προχωρήσουν κάποια στιγμή σε γάμο. Προσέθεσε δε ότι το μέτρο δημιουργεί υπεύθυνους πολίτες, απαγορεύει την υιοθεσία και εφαρμόζεται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, πλην της Παπικής Ιταλίας.

ΑΛ. ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

(Πηγή: Έθνος 02/04)

[Οπότε, ας ξεχάσουμε το Σύμφωνο για αρκετό καιρό, όπως φαίνεται κανείς δεν ακούει την ΕΕΔΑ, τι σημασία έχουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι συμβάσεις που έχει υπογράψει η Ελλάδα άλλωστε; Σκοπός άλλωστε είναι ο πολιτικός γάμος. Κι αυτό είναι ακόμα ανοιχτό.]

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 10:27 14 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

GendER/SIE/ES - Έμφυλοι ρόλοι και ταυτότητες: 30/03-06/04 @ BIOS
Wednesday, March 26, 2008

Gender – Το γεγονός ότι η άφυλη πραγματικότητα δεν υπάρχει, αποτελεί για όλους τους καλλιτέχνες, από όλους τους τομείς της τέχνης, πεδίο δημιουργικής αντιπαράθεσης και ως προς τη φόρμα και ως προς το περιεχόμενο. Με πρωτοβουλία του Goethe-Institut Athen τα Ινστιτούτα Goethe της Νοτιοανατολικής Ευρώπης επέλεξαν την εποχή αυτή να προσεγγίσουν το θέμα του κοινωνικού φύλου με διάφορα προγράμματα, συμμετέχοντας έτσι στη σύγχρονη συζήτηση για τις διάφορες μορφές των στερεοτυπικών ρόλων και ταυτοτήτων των φύλων.

Σε συνεργασία με το ΒΙΟS, έναν από τους πιο δυναμικούς χώρους της Αθήνας που προσφέρει πεδίο πειραματισμού στις νέες τέχνες, το Goethe-Institut Athen διοργανώνει μια εβδομάδα πολλαπλών δράσεων.

Από 30 Μαρτίου έως 3 Απριλίου πραγματοποιείται ένα κινηματογραφικό πρόγραμμα σε τέσσερις ενότητες με ταινίες μικρού μήκους που προσφέρονται για ανάγνωση από τη σκοπιά του κοινωνικού φύλου: Ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, καλλιτεχνικές πειραματικές.

Αποκορύφωμα αποτελεί το τριήμερο φεστιβάλ Genderpop, 4 – 6 Απριλίου, με performance art, χορό, συναυλίες πάρτι με καλεσμένους από την πλούσια και κορυφαία στον τομέα αυτό βερολινέζικη καλλιτεχνική σκηνή.
Επιμελητές του φεστιβάλ Genderpop είναι ο Tim Stüttgen, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές και θεωρητικούς της γερμανικής σκηνής Genderpop και η Μαργαρίτα Τσώμου, χορεύτρια και επιμελήτρια πολιτιστικών προγραμμάτων.

Πρόγραμμα προβολών

Έναρξη:
Κυριακή 30 Μαρτίου, 21:00 με την προβολή της ταινίας «S» του Αθανάσιου Καρανικόλα παρουσία του σκηνοθέτη.

Μικρή σινεματέκ	Μεγάλη σινεματέκ
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Το παιδί του κάδου	21:00 Αποπλάνηση Αγγέλων 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων
Τρίτη 1 Απριλίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων	21:00 Το παιδί του κάδου 23:00 Αποπλάνηση Αγγέλων
Τετάρτη 2 Απριλίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Αποπλάνηση Αγγέλων	21:00 Τραμπάλα συναισθημάτων 23:00 Το παιδί του κάδου
Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Το παιδί του κάδου	21:00 Αποπλάνηση Αγγέλων 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων

Τα προγράμματα

Για την οικειότητα και την απόσταση, για τη συναισθηματική εξάρτηση, τη φιλία και τον ερωτισμό μεταξύ νεαρών αγοριών, αντρών, αγγέλων

Ο Jan Krüger, γεν. το 1973, σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Νέων Μέσων για την Τέχνη της Κολωνίας. Οι ταινίες του αντιπροσωπεύουν, περισσότερο στο εξωτερικό απ’ ό,τι στη Γερμανία, μια νέα τάση και μια νέα αυτοσυνείδηση του γερμανικού σινεμά.

Αποπλάνηση Αγγέλων (Verführung von Engeln, 2000, 6΄ ασπρόμαυρη)
Βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Bertolt Brecht και τη μελοποίησή του από τον Udo Lindenberg
O Udo Lindenberg(*1946) από τους πιο σημαντικούς και πιο πολιτικοποιημένους Γερμανούς μουσικούς, τραγουδά το ποίημα του Brecht «Ν’ αποπλανάς Αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε».
Ένας νεαρός περιδιαβαίνει τη νυχτωμένη πόλη και συναντά ανθρώπους-γητευτές, χωρίς όμως να καταφέρνει να έρθει κοντά τους …

Φίλοι (Freunde, 2001, 21΄, έγχρωμη)
Μια φιλία μεταξύ νεαρών αγοριών που παραπαίει μεταξύ συντροφικότητας και ερωτισμού, ένα μείγμα γοητείας και περιέργειας, πίστης και προδοσίας, ανομολόγητου συναισθήματος αληθινής αγάπης. Λακωνική, πυκνή και σφιχτοδεμένη η ταινία μιλά για τον αποχαιρετισμό από την παιδικότητα και το βήμα προς το άγνωστο.

Διακρίσεις (επιλογή): Ασημένιο Λιοντάρι για την Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, 1ο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Κολωνίας «short cuts cologne», υποψήφια για το Γερμανικό και Ευρωπαϊκό Κινηματογραφικό Βραβείο.

Tango Apasionado (2006, 13΄ έγχρωμη)
Η ερωτική σχέση δυο αντρών. Οι πόθοι και οι αμφιβολίες τους. Ίσως όμως και να μην πρόκειται οπωσδήποτε για τη σχέση αυτών των δυο αντρών. Ίσως πρόκειται για εμάς τους ίδιους, για το βλέπω και το αντιλαμβάνομαι αυτό καθαυτό …

Hotel Paradijs (2007, 30΄, έγχρωμη & ασπρόμαυρη)
Ο Paul διασχίζει κάθε μέρα το κανάλι που χωρίζει την πόλη του Άμστερνταμ από τη βιομηχανική ζώνη. Εκεί τον περιμένει ο εραστής του. Μια μέρα πέφτει πάνω στην Claire που τον παρασύρει στον κόσμο της …

Και οι τέσσερις ταινίες προβλήθηκαν με μεγάλη επιτυχία σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

Έφηβοι στο παιχνίδι των ρόλων των φύλων, στην αναζήτηση ταυτότητας φύλου, μικροί πρωταγωνιστές της πραγματικότητας, που διόλου σπάνια τους ζητάει να επιδείξουν ηρωισμό. Τέσσερα έργα (Ολλανδία 2000-2005) από τη συλλογή ευρωπαϊκών ντοκιμαντέρ «Μικροί ήρωες» (Junge Helden), την οποία επιμελήθηκε το Goethe-Institut σε συνεργασία με το τμήμα «doxs!» του φεστιβάλ του Duisburg. Ένα πρόγραμμα που φέρνει πιο κοντά τους κόσμους των παιδιών και των ενηλίκων ενώ ταυτόχρονα εναρμονίζει δυο κινηματογραφικά είδη, το ντοκιμαντέρ και την ταινία που κάνει θέμα της τους νέους.

Η μέρα που αποφάσισα να είμαι η Νίνα (De dag dat ik besloot Nina te zijn)
Ολλανδία 2000, 15΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Ingeborg Jansen
Ο Guido είναι ένα 11χρονο αγόρι που δεν θέλει καθόλου να είναι αγόρι. Δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο και προτιμά να κάνει παρέα με τα κορίτσια της τάξης του. Κι έρχεται η μέρα που ο Guido αποφασίζει να είναι η Νίνα. Αυτό που απομένει τώρα πια είναι να μάθουν οι φίλοι και η οικογένειά του να σέβονται αυτήν του την επιθυμία.

Λύτρωση (Opgelucht)
Ολλανδία 2003, 15΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Aliona van der Horst
Ο Kristopher ήταν 11 όταν κατάλαβε ότι είναι γκέι. Στην αρχή δεν τολμούσε να μιλήσει με κανέναν γι’ αυτό, ούτε με τους φίλους του, ούτε και με την οικογένειά του. Παρά το μεγάλο φόβο κάποια στιγμή ο Kristopher το λέει. Η ταινία παρακολουθεί τις αντιδράσεις των συμμαθητών και της οικογένειάς του.

Κορίτσια (Meisjes)
Ολλανδία 2003, 20΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Menna Laura Meijer
O Kelvin, ο Vijay και ο Nasif, φίλοι από καιρό, ανακαλύπτουν ξαφνικά τα «Κορίτσια». Είναι ένα θέμα τα κορίτσια που ελάχιστα το καταλαβαίνουν, γι’ αυτό και τους γοητεύει και τόσο πολύ. Πώς θα ‘πρεπε να είναι το τέλειο κορίτσι, πώς θα είναι η «πρώτη φορά», τί πρέπει να γνωρίζει ένα αγόρι και τί πρέπει να κάνει; Το σημαντικότερο όλων μάλλον είναι να «μείνουν cool».

Αγόρια (Jongens)
Ολλανδία 2005, 30΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Menna Laura Meijer
H Angèle, η Sheena και η Soraya είναι φίλες και οι κουβέντες τους περιστρέφονται κυρίως γύρω από ένα θέμα: Τα αγόρια. Από τη μια μεριά είναι κορίτσια δυναμικά και ζόρικα, ντύνονται σέξι και μιλούν ελεύθερα για το σεξ. Από την άλλη πάλι γεμάτα ανασφάλεια και αβεβαιότητα για «την πρώτη τους φορά» - και γενικώς, είναι αλήθεια ότι το μόνο που θέλουν τα αγόρια είναι σεξ;

(Γερμανία 1970)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Ula Stöckl, Edgar Reitz
Το παιδί του κάδου: Kristine Deloup.

Μια ταινία cult από τα χρόνια της κοινωνικής και σεξουαλικής επανάστασης, γυρισμένη από ένα ζευγάρι μαέστρων του σινεμά, την Ula Stöckl και τον Edgar Reitz. «Το παιδί του κάδου» είναι μεν μια ταινία, είναι όμως και πολλές ταινίες. 64 ιστορίες έχουν γυριστεί, συνολικής διάρκειας 206΄. Μπορεί να δει κανείς και την κάθε μια χωριστά. Η εκδοχή που μας διέθεσε η Ula Stöckl περιλαμβάνει 11 ιστορίες.

«Το παιδί του κάδου» είναι μια «κατασκευασμένη» φιγούρα γένους θηλυκού. Σε κάθε ιστορία η κοινωνία την αναγκάζει να μάθει κάτι, της δίνει ένα μάθημα. Εκείνη όμως, ενήλικη από τη γέννα της ακόμα, μαθαίνει πάντα κάτι παραπάνω απ’ αυτό που της ζητάνε. Αυτό το «κάτι παραπάνω», αυτό που η κοινωνία δεν θέλει, βάζει διαρκώς τη ζωή της σε κίνδυνο.

Οι ιστορίες:

2) Η παιδική ηλικία του παιδιού του κάδου (6΄ 13΄΄)
Ένα ύστερο (πλακούντας) αυτονομείται! Μετά όμως έρχεται η κοινωνική πρόνοια.
3) Το σύνδρομο του κάδου (10΄ 15΄΄)
Για το ταλέντο της κοινωνίας μας, όλα να τα καταλαβαίνει, όλα να τα συγχωρεί κι όλα να τα … ανταποδίδει.
4) Στολίδι του σπιτιού η καθαριότητα (4´ 30´´)
Το παιδί του κάδου στο ντουζ, στη βροχή και από τη σκύλλα στη χάρυβδη
7) Μια μικρούλα ευτυχία (2΄ 03΄΄)
Το παιδί του κάδου το κάνει με τους καρπούς του αγρού.
8) Το παιδί του κάδου γνωρίζει έναν λόρδο και απαγχονίζεται (17΄ 10΄΄)
Έτσι ακριβώς! Η εκδίκηση όμως είναι ιδιαιτέρως γλυκιά!
12) Το παιδί του κάδου μαθαίνει να χορεύει (18΄ 51΄΄)
Το παιδί του κάδου εκπαιδεύεται για τη δουλειά στα πανηγύρια, τραγουδάει ωραία τραγούδια, βρίζει τον κόσμο και την κοπανάει με το ταμείο.
15) Η κλέφτρα του καταστήματος (3΄ 38΄΄)
Μετά από μια ωραία βόλτα στα μαγαζιά το παιδί του κάδου κάθεται στην αγκαλιά μιας συναδέλφου και τη βρίσκει λιγουλάκι.
17) Λίγο μετρά το χρήμα πάνω σ’ αυτήν τη γη (15΄ 13΄΄)
Το παιδί του κάδου κάνει πεζοδρόμιο και δολοφονείται.
21) Το παιδί του κάδου αγαπάει έναν καλό άνθρωπο τόσο πολύ που του έρχεται να τον φάει (9΄ 35΄΄)
Η αγάπη περνάει από το στομάχι και καμιά φορά το χαλάει κιόλας.
22) Το παιδί του κάδου πνίγει παιδιά του κάδου (4΄ 13΄΄)
Με ωραία μουσική και ποιητικότητα.
25) Ο τραπεζικός λογαριασμός στο δάσος (11΄ 46΄΄)
Το παιδί του κάδου πιστεύει στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Γι’ αυτό κι αναγκάζεται να πηδήξει από τον τέταρτο όροφο ενός κτιρίου και να τραγουδήσει ένα λυπητερό τραγούδι.

Οκτώ έργα μεταξύ πειραματικού κινηματογράφου, Video Art και εικαστικής τέχνης από διεθνώς διακεκριμένους δημιουργούς. Ένα πρόγραμμα με πρωταγωνιστή το ανθρώπινο σώμα. Οριακές ανθρώπινες καταστάσεις και σύγκρουση της διαφορετικότητας με τα ταμπού. Ένα πρόγραμμα που επιμελήθηκε και εξέδωσε το Goethe-Institut

Living a Beautiful Life (Γερμανία 2003, 13´)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Corinna Schnitt
Πρωταγωνιστούν: Diana Imber, Michael Granelli

Ένας άντρας και μια γυναίκα, καλοφτιαγμένοι κι εμφανίσιμοι κι οι δυο, στη στιλάτη βίλα τους στο Los Angeles. Μια εξοντωτική και προβοκατόρικη δοξολογία της απόλυτης ευτυχίας με καλοστημένες σκηνές εν είδει ντοκιμαντέρ …

S (Γερμανία 2002, 12΄ 25΄΄)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Αθανάσιος Καρανικόλας
Πρωταγωνιστούν: Supermarky, The Goddess Bunny, Ron Athey, Fred

Βραβείο της γερμανικής κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Oberhausen

Los Angeles
Η σκοτεινή πλευρά της τρυφερότητας.
Ένα τραγούδι, της μοναξιάς και της θλίψης.
Ένα τραγούδι χωρίς αστέρια, χωρίς άμμο.
Μαρτυρία της λαχτάρας για στοργή και ευχαρίστηση.
Μια τοπιογραφία των συμβόλων του πόνου και της κακοποίησης του σώματος.
Σούμπερτ και στεροειδή στο δρόμο χωρίς γυρισμό.



Την καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής υπογράφει ο Rosa von Praunheim.

Προσοχή – Σεβασμός (Γερμανία 2001, 13΄ 50΄΄)
του Michael Brynntrup

Οι οριακές καταστάσεις των πρωταγωνιστών που δοκιμάζουν και τα όρια (και τα οπτικά) των θεατών (όπως ακραίες πρακτικές αυτοερεθισμού) κάνουν την ταινία δείγμα τόσο του «Κινηματογράφου κατά των ταμπού» όσο και της κινηματογραφικής πειραματικής δουλειάς από το χώρο των ομοφυλοφίλων.

Mark Morrisroe – Polaroids 1959-1989 (Γερμανία 2002, 9΄ 50΄΄)
του Curtis Burz

Η ζωή του καλλιτέχνη Mark Morrisroe που πέθανε από έιτζ.
Γεννήθηκε το 1959 στη Βοστώνη από μητέρα ναρκομανή και πόρνη. Έφυγε από το σπίτι του στα 13 και πούλαγε το κορμί του. Πήρε μια υποτροφία από το Museum of Fine Arts της Βοστώνης, αλλά η ζωή του παραήταν διαλυμένη, γεμάτη ναρκωτικά, cross-dressing, εξιμπισιονισμό. Όταν πέθανε βρέθηκαν 2000 polaroids και ταινίες S8.

The Oral Thing (Γερμανία 2001, 8΄)
του Bjorn Melhus

Αλληγορικό έργο για τις ταπεινωτικές εξομολογήσεις στα daytime-talkshows.
Ο talkmaster αποσπά από δυο υποψηφίους χωρίς σώμα και χέρια, ομολογίες για πράξεις βίας και αιμομιξίας, αποσπά γενικώς ομολογίες ενοχής.
Ο δημιουργός της ταινίας παίζει όλους τους ρόλους. Τα αποσπάσματα των ομιλιών είναι από το αμερικάνικο Maury Povich Show.

Ron & Leo (Γερμανία 1999, 12΄ 47΄΄)
του Oliver Husain
Πρωταγωνιστούν: Philipp Danzeisen, Markus Danzeisen

O Ron και ο Leo είναι δίδυμοι αδερφοί, εραστές, λούτρινα ζωάκια και boyband. Περνάνε όλα τα στάδια της κρίσης των ποπ σταρ: sell outs, δυσαρέσκειες, καυγάδες στις συνεντεύξεις τύπου κλπ με τη μορφή ενός σύντομου μελοδραματικού μιούζικαλ. Η ταινία μιλάει ταυτόχρονα και για την επώδυνη διαδικασία της αναζήτησης εαυτού.

Με τον εαυτό μου (Γερμανία/Αυστρία 2000, 3΄)
(Mit mir)
της Kerstin Cmelka

Μια γυναίκα σ’ ένα κρεβάτι. Ξαπλωμένη δίπλα της ο κλώνος της, αυτή η ίδια. Η γυναίκα είναι η κινηματογραφίστρια που κλωνοποιεί – κι όχι μόνον σ’ αυτήν τη δουλειά της – την πρωταγωνίστριά της με πολλαπλή έκθεση.
Το μοτίβο του σωσία, του διδύμου ως μια μορφή οπτικοποίησης του αυτοερωτισμού.

Αυτοπροσωπογραφία ως Γυμνό. Σπουδή αρ. 2 (Γερμανία 2002, 8΄)
(Selbstbildnis als Akt; Studie Nr. 2)
του Wolfgang Lehmann

«Η γύμνια του σώματος δεν είναι το βασικό συστατικό της ταινίας. Η γύμνια είναι μια φυσική κατάσταση, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.»
(Wolfgang Lehmann)

Πρόγραμμα Φεστιβάλ Genderpop

21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
BIOS Φουαγιέ

Στο πλαίσιο του τριήμερου προγράμματος Genderpop στο φουαγιέ του Bios θα προβάλλονται έργα video art και μουσικά video clips. Εκτός από έργα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο φεστιβάλ, όπως των Aranxta Martinez, William Wheeler ή Namosh το πρόγραμμα στο φουαγιέ του Bios θα περιλαμβάνει και video art γνωστών καλλιτεχνών, όπως των Evely Rüsseler, Corine Stübi, Stefan Pente και Isabell Spengler, αντανακλώντας έτσι το ευρύ φάσμα της καλλιτεχνικής έκφρασης του Genderpop στους τομείς της underground μουσικής και της εικαστικής τέχνης.

21:30-22:30
Performance / Live-Installation: Para Persona Non Grata (60´) / FF
BIOS Πειραματική Σκηνή

Μεταξύ της υψηλής μόδας, της μινιμαλιστικής τέχνης του bondage και της ελληνικής μοναστηριακής παράδοσης κινείται το “Para Persona Non Grata” που πραγματεύεται την κάλυψη και το μυστήριο ενός διαφυλικού σώματος. Κρυμμένες πίσω από μια μετά-μοντέρνα μάζα από μαύρα πέπλα, ξεπροβάλλουν φιγούρες άφυλων σωμάτων που στο άκουσμα του ορμητικού beat της electro-post-punk-pop μουσικής παίρνουν νέες μορφές.

22:00
Performance: Τhe goat (5´) / Joy Gutthardt
BIOS Φουαγιέ

Η Joy Gutthard είναι ηθοποιός και performer. Οι παραστάσεις της κατ’ επιλογήν Βερολινέζας Joy εξετάζουν θέματα όπως την ομορφιά και τη θηλυκότητα. Όλο ειρωνεία και καταστροφικό μένος οι παραστάσεις της παίζουν με τα κλισέ της Femme Fatale και των Pinups, με το Glamour και τις εκφάνσεις του.

22:30
Performance / Συναυλία: H Eszter Salamon και η Arantxa Martinez παρουσιάζουν το Without You I Am Nothing (50´) / Ramon Pozo & Lucas Minkus
BIOS Κεντρική Σκηνή

Καρπός της συνεργασίας του πρώην χορευτή χιπ χοπ Ramon Pozo και του καλλιτέχνη Lucas Minkus το κομμάτι αυτό έχει τη μορφή μιας συναυλίας a cappella με τραγούδια για την αγάπη. Ασχολείται με την επιθυμία, τη χειραγώγηση, την απόλαυση, τη βία, την αρχή και το τέλος, τη λαχτάρα του ερμηνευτή να αγαπηθεί και την επιθυμία του θεατή να ψυχαγωγηθεί. Το Without You I Am Nothing αναλύει την οικονομία και την ιδεολογία του συναισθήματος, όπως αυτό εμφανίζεται στον ερωτικό λόγο της ποπ κουλτούρας και στη συνάντησή του με το θέατρο.

Ιδέα: Lucas Minkus, Ramon Pozo, Performance: Ramon Pozo, Lucas Minkus, Βοηθός μουσικής διεύθυνσης: Christian Garcia, Gérald Kurdian Παραγωγή: Eszter Salamon, Arantxa Martinez, Tanznacht Berlin 2006

23:30
DJ-Set: Rhythm King And Her Friends

23:45
Performance: tba (5´) /Joy Gutthardt
BIOS Φουαγιέ



21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
ΒΙΟS Φουαγιέ

21:00
Performance / Σύγχρονος χορός: Studies I (on inversion) / Jürgen Bogle
BIOS Κεντρική Σκηνή

Μια πειραματική σπουδή πάνω στην ανατροπή και τη λεπτομερέστερη εξέταση της έμφυλης ταυτότητας. Μέσα από σατιρική επανάληψη, υπερβολή, δραματοποίηση και χρήση παραπανίσιου πάθους γεννιέται μια αλληλουχία εικόνων ενός υποτιθέμενου πρωτοτύπου.

Χορογραφία: Jürgen Bogle – Χορός (video): Jürgen Bogle, Nelli Nolde – Video: Jürgen Bogle – Μουσική: Björk

21:45
Performance / Σύγχρονος χορός: Icons (30´) / Alessio Bonaccorsi
BIOS Κεντρική Σκηνή

Η παράσταση «Icons» είναι μια μελέτη για την ταυτότητα και τις μεταμορφώσεις του σώματος. Εξετάζει θέματα όπως η μεταμφίεση και ο στιγματισμός των έμφυλων ταυτοτήτων, η λειτουργία των pop icons και η συνεχής κοινωνική μετάλλαξη της κίνησης και του σώματος.

22:45
Σύγχρονος χορός: Act (30´) / Company
BIOS Κεντρική Σκηνή

Προσπαθώντας ακατάπαυστα να χτυπήσουν τη χρυσή φλέβα που κυλά στα έγκατα μιας pop και/ή μαζικής κουλτούρας, η οποία, με τον πιο απλό και άκομψο τρόπο, διαμορφώνει τύπους sexy συμβόλων της γυναικείας αυτοενδυνάμωσης, το τρίο με το όνομα Company – οι πολυτάλαντες καλλιτέχνιδες - Alexandra Bachzetsis, Tina Bleuler και Lies Vanborm – παρωδούν τη ρηχότητα της ψυχαγωγικής βιομηχανίας. Δυο γυναίκες στη σκηνή εκτελούν ένα σφιχτά χορογραφημένο στριπτίζ, λειτουργώντας η μια ως καθρέφτης της άλλης, πριν τελικά χαθούν κι οι δυο μέσα σ’ ένα δαιμόνιο stroboskop lightshow.

Company
Πέρυσι η Alexandra Bachzetsis, η Tina Bleuler και η Lies Vanborm δημιούργησαν το Act. Σήμερα, το τρίο συνεχίζει την καλλιτεχνική του δραστηριότητα με το νέο όνομα Company και την εποχή αυτή δουλεύει το δεύτερο κομμάτι του «Soirée». Έχει εμφανιστεί στις σπουδαιότερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις χορού και τέχνης.

Η παράσταση «Act» είναι μια παραγωγή της We Love Productions. Με την υποστήριξη του Pro Helvetia Arts Council της Ελβετίας, του Ομοσπονδιακού Πολιτιστικού Ιδρύματος της Γερμανίας, του καντονιού της Ζυρίχης και του Pact Zollverein/Essen.

23:30
Συναυλία: Namosh
BIOS Κεντρική Σκηνή

O Namosh έχει βάση του το Βερολίνο και χαρακτηρίζεται ως η απόλυτη χορευτική ενεργειακή έκρηξη που συνδυάζει τους πιο άγριους ηλεκτρονικούς ήχους με fat, funky beat και με μια φωνή που από το τραγούδι, το rap, το κήρυγμα καταλήγει σε ουρλιαχτά, αγγίζοντας σχεδόν τα όρια της παραφροσύνης. Φορώντας αντισυμβατικά κοστούμια, παρουσιάζει εναλλακτικές μορφές της αρσενικότητας, κάτι που τον κατέστησε το αγαπημένο παιδί όλων των θηλυκών popstars.
www.myspace.com/namosh

00:30
DJ-Set: Amateurboyz



21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
ΒΙΟS Φουαγιέ

21:00
Performance: Border Strip (40΄) / William Wheeler, Berlin / Mississippi
BIOS Κεντρική Σκηνή

Το Border Strip παρουσιάζει μια σειρά από παραδείγματα στριπτίζ ως μια απόλυτα καθημερινή κατάσταση που συμπεριλαμβάνει την επίδειξη και έκθεση εαυτού σε εμπορικούς χώρους. Η Green Lady (a.k.a. Ms. Alles im Grünen Bereich) εμφανίζεται στη σκηνή ως ψυχωτική-εικονική, εμπορική και τουριστική ατραξιόν.

22:00
Σύγχρονος χορός: Who´ s Who (40´) / Alexandre Roccoli &Anne Lucas aka Lulu Glailleul
BIOS Κεντρική Σκηνή

Το κομμάτι βασίζεται στην παρατήρηση μιας μορφής. Προσπαθεί να αναλύσει συγκεκριμένες όρια μιας ταυτότητας που μετατοπίζεται διαρκώς και βρίσκεται στην κατάσταση του γίγνεσθαι – είναι queer θα μπορούσε να πει κανείς. Το Who´s Who είναι ένα καλειδοσκόπιο εικόνων και προβολών, ένα πείραμα με χειρονομίες που περιλαμβάνουν και την πράξη της ομιλίας και την performance του τραγουδιού.

23:00
Συναυλία: Rhythm King And Her Friends
BIOS Κεντρική Σκηνή

Από την ίδρυσή του ακόμα το τρίο πείθει με το ανατρεπτικό του mix: φεμινιστικό μανιφέστο και ηλεκτρονικό sound. Κραυγαλέα και προβοκατόρικα παίρνει θέση απέναντι στους παγιωμένους ρόλους και παρωδεί τα συνήθη κλισέ. «Με τα ζόρικα songs, τη φιλτραρισμένη από το μεγάφωνο πολεμική και το πολιτικό τους μένος οι τρεις Βερολινέζες συνεχίζουν από κει που σταμάτησε το DFA Remix του «Deception» των Le Tigre» (Wire). Μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους «The Front of Luxury» από την Kitty-Yo.»
rhythm-king-and-her-friends

00:30
DJ-Set: Athens DJanes Αlkiholica & gina

Είσοδος για την κεντρική σκηνή του Βios: 6 €, για φοιτητές 4 €.
Είσοδος για το τριήμερο: 15 €, για φοιτητές 10 €.

Οι προβολές 30/03 - 03/04 είναι δωρεάν.

Όπως καταλαβαίνετε, είναι απερίγραπτη η χαρά μου για όλο αυτό. Και είναι και μοναδική ευκαιρία να δούμε κάποια πράγματα που δύσκολα θα έφταναν υπό άλλες συνθήκες στην Αθήνα.

Αντιγράφω το κείμενο της πρώτης σελίδας της μίνι εφημερίδας που κυκλοφόρησε με αφορμή το φεστιβάλ:

Gender Trouble in Athens
της Μαργαρίτας Τσώμου και του Tim Stuttgen

Από τα 90s, σε μια σπάνια συνεύρεση του ακαδημαϊκού και του καλλιτεχνικού χώρου, του underground και της ποπ κουλτούρας, η γερμανική πρωτεύουσα εξελίχτηκε σε πειραματικό πεδίο για gender performances. Η σύγχρονη σκηνή του Genderpop πειραματίζεται με το κοινωνικο φύλο και με την επιθυμία, για να αμφισβητήσει τους καθιερωμένους ρόλους. Το φεστιβάλ Genderpop θα παρουσιάσει μια δελεαστική εκδοχή αυτού του κοινωνικού περιβάλλοντος. Με performances, συναυλίες, βιντεοκλίπ και σύγχρονο χορό θα εξερευήσει την αναπαράσταση των φύλων στη σύγχρονη κουλτούρα, τα κλισέ "άντρας" και "γυναίκα".

Performer απ΄όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ και την Ελβετία, την Ισπανία και την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, που έχουν επιλέξει το Βερολίνο ως πατρίδα τους, θα ανεβούν στη σκηνή για να χορογραφήσουν έφυλους ρόλους, με λάμψη και sex appeal, αλλά και αφαιρετικά, πειραματικά.

Κοινωνική performance

"Δε γεννιέσαι γυναίκα, σε κάνουν γυναίκα." Η Simon de Beauvoir είχε πει πριν από 50 κιόλας χρόνια τα πράγματα με τ'όνομά τους. Το Genderpop ισχυρίζεται ότι οι έμφυλοι ρόλοι είναι κατασκευές και σχετίζονται λιγότερο με βιολογία και περισσότερο με ιδεολογία. Ανεξάρτητα από το σώμα που διαθέτουμε, το φύλο αποτελεί κοινωνική performance. Η γλώσσα και η εκπαίδευση, το σχολείο και το περιοδικό μόδας, όλα τούτα μας υποδεικνύον πως να είμαστε σωστές γυναίκες και σωστοί άντρες.

Η Αμερικανίδα Judith Butler έχει υπογραμμίσει όσο καμλία άλλη φιλόσοφος αυτή τη θέση, θεωρώντας πάντα τις έμφυλες ταυτότηες σαν κάτι δημιουργημένο και όχι δεδομένο. Αυτές οι ταυτότητες, διοχετευμένες στον κόσμο φαντασιακά από Λόγους (discourses) εξουσίας, διαπρερνούν τα θηυκά και αρσενικά σώματα σαν νά'ταν η μόνη και μη μεταβλητή πραγματικότητα. Ο όρος επιτελεστικότητα (performativity) που προτείνει η Judith Butler αποσπά την προσοχή από το "τι πράττει" κανείς και τη στρέφει στο "πως το επιτελεί". Το ερώτημα δεν είναι πια λοιπόν σε τι συνίσταται π.χ. η "γνήσια θηλυκότητα", αλλά μάλλον το πώς αυτή κατασκευάζεται και επιτελείται καθημερινά.

Drag queen

Ως παράδειγμα της έμφυλης επιτελεστικότητας η Judith Butler χρησιμοποιεί τη drag queen. Οι αντιδράσεις γέλιου ή θυμού που προκαλούν ίσως οι δημόσιες εμφανίσεις της drag queen οφείλονται κατά τη φιλόσοφο στο ότι η drag queen αμφισβητεί με την αναπαράσταση το - υποτίθεται - αμετάτρεπτον της σχέσης φύλου και σεξουαλικότητας. Η drag queen επαναπροσδιορίζει τους κώδικες της θηλυκότητας και αποδεικνύει ότι το φύλο είναι τεχνητή κοινωνική κατηγορία, που μέσω της διακωμώδησης μπορεί να αναμορφωθεί. Camp ονομάστηκε το χιούμορ της ομοφυλόφιλης υποκουλτούρας της δεκαετίας του '60, όπου στις συμβάσεις της κυρίαρχης κουλτούρας ενσωματώθηκαν αντικείμενα καθημερινής χρήσης και σκηνοθετήματα βασισμένα στην υπερβολή. Ομοφυλόφιλοι καλλιτέχνες όπως ο Andy Warhol και ο Jack Smith φωτογράφισαν την περίοδο εκείνη επανειλημμένα drag queens και τις έκαναν λαμπερά αστέρια.

Queer

Η κριτική στάση απέναντι στη φυσιολογικότητα και η αναφορά στην πλασματικότητα της έμφυλης ταυτότητας αποτελούν ταυτόχρονα την αφετηρία του σύγχρονου queer κινήματος και της queer θεωρίας που μεταδόθηκαν από την Αμερική στην Ευρώπη. Η λέξη queer προέρχεται από το Γερμανικό quer που σημαίνει λοξός, μετατοπισμένος. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως βρισιά ενάντι σε γκέι και λεσβίες, οι οποίοι/ες όμως την οικειοποιήθηκαν υπονομευτικά. Με σημαία το queer ιδρύθηκε ένα κίνημα που αναζητά νέα πεδία δράσης ανάμεσα στη διπολικοτητα αρσενικού και θηλυκού, αλλά και ετεροφυλόφιλου και ομοφυλόφιλου. Έχοντας τις ρίζες του στους φεμινιστικού ςαγώνες και στη λεσβιακή και γκέι κουλτούρα, το queer κίνημα δραστηριοποιείται στην αποδόμηση πάγιων κατηγοριών κι αναζητά νέες διεξόδους σεξουαλικής βίωσης. Έτσι, το queer προβάλλει αντίσταση στην κατηγοριοποίηση της ταυτότητας.

Πολιτική του σώματος

Δεν εκπλήσσει επομένως το γεγονος ότι οι gender performances έγιναν αναπόσπαστο στοιχείο στα πάρτυ της queer υποκουλτούρας. Το ενσωματωμένο κοινωνικό φύλο, οι έμφυλες χειρονομίες και οι συνήθειες επιτελούνται παραστατικά εκ νέου και μετατοπίζονται: οι εναλλακτικές gender performances ανάγονται σε πολιτική του σώματος. Ιδίως οι τέχνες του θεάματος, που δουλεύουν με το σώμα, απεικονίζουν την παραστατική διάσταση του έμφυλου ρόλου - γι'αυτό και είναι το επίκεντρο αυτού του φεστιβάλ. Σε μια συνεύρεση των εικαστικών τεχνών και της ποπ κουλτούρας, του χορού και της performance art, συναθροίζονται καλλιτέχνες της βερολινέζικης σκηνής που νοηματοδοτούν πολιτικά την gender performance. Με παρουσιάσεις για drag και στριπτίζ, σεξουαλικής εργασία και τρανς, καρκίνου του μαστού και μετα-μορφώσεις ανδρικών και γυναικείων εικόνων, οι καλλιτέχνες του φεστιβάλ ορμούν από την queer κοινότητα του Βερολίνου στη σκηνή Είναι ένα παιχνίδι όπου επιθυμία και κριτική διάθεση ανταμώνουν, για να οδηγήσουν κάθε έμφυλο ρόλο σε έκρηξη: Gender Pop!

[Όταν θα βρω λίγο ακόμα χρόνο, θα αντιγράψω 1-2 κειμενάκια ακόμα που θέλω να δείτε.]

Παρατηρήσεις/ερωτήσεις προς εξέταση...

Πόσοι άνθρωποι που έχουν ζήσει το queer σε όλο του το μεγαλείο, τραβέλια, πούστηδες, νταλίκες κλπ. δε θα έφταναν ποτέ να διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο και να δουν τη ζωή τους, την πραγματικότητά τους να ανάγεται σε ακαδημαϊκή θεώρηση του φύλου;

Πόσοι θεωρητικοί λάτρες του queer θα αντιμετώπιζαν ίσως και υποτιμητικά τη μη πολιτικοποιήμενη συνειδητότητα του φύλου (και όχι μόνο αυτό) κάποιων από αυτούς που προανέφερα;

Γιατί ένω η queer θεωρία έχει ένα σχεδόν ελιτίστικο χαρακτήρα, η queer πράξη στο εξωτερικό βρίσκεται κυρίως σε καταλήψεις;

Γιατί το πρόσφατο αποκριάτικο πάρτι του qvzine έγινε κι αυτό σε μια κατάληψη;

Γιατί το queer αντί να περικλείει, αποκλείει;

Γιατί τείνει να γίνει μία ταυτότητα αποκλεισμού, αντί για σύμβολο μη ταυτότητας που περικλείει;

UPDATE: Και δε μιλάω μόνο για τον αποκλεισμό από πλευράς των θεωρητικών, μιλάω και για τον αποκλεισμό από πλευράς των αναρχοαυτόνομων. Προσωπικά, δε χωράω πουθενά.

Κι άλλα ερωτήματα έχω, αλλά θα χρειαστούν ένα ολόκληρο ποστ δικό τους.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:45 12 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...