GendER/SIE/ES - Έμφυλοι ρόλοι και ταυτότητες: 30/03-06/04 @ BIOS
Wednesday, March 26, 2008
Gender – Το γεγονός ότι η άφυλη πραγματικότητα δεν υπάρχει, αποτελεί για όλους τους καλλιτέχνες, από όλους τους τομείς της τέχνης, πεδίο δημιουργικής αντιπαράθεσης και ως προς τη φόρμα και ως προς το περιεχόμενο. Με πρωτοβουλία του Goethe-Institut Athen τα Ινστιτούτα Goethe της Νοτιοανατολικής Ευρώπης επέλεξαν την εποχή αυτή να προσεγγίσουν το θέμα του κοινωνικού φύλου με διάφορα προγράμματα, συμμετέχοντας έτσι στη σύγχρονη συζήτηση για τις διάφορες μορφές των στερεοτυπικών ρόλων και ταυτοτήτων των φύλων.
Σε συνεργασία με το ΒΙΟS, έναν από τους πιο δυναμικούς χώρους της Αθήνας που προσφέρει πεδίο πειραματισμού στις νέες τέχνες, το Goethe-Institut Athen διοργανώνει μια εβδομάδα πολλαπλών δράσεων.
Από 30 Μαρτίου έως 3 Απριλίου πραγματοποιείται ένα κινηματογραφικό πρόγραμμα σε τέσσερις ενότητες με ταινίες μικρού μήκους που προσφέρονται για ανάγνωση από τη σκοπιά του κοινωνικού φύλου: Ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, καλλιτεχνικές πειραματικές.
Αποκορύφωμα αποτελεί το τριήμερο φεστιβάλ Genderpop, 4 – 6 Απριλίου, με performance art, χορό, συναυλίες πάρτι με καλεσμένους από την πλούσια και κορυφαία στον τομέα αυτό βερολινέζικη καλλιτεχνική σκηνή.
Επιμελητές του φεστιβάλ Genderpop είναι ο Tim Stüttgen, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές και θεωρητικούς της γερμανικής σκηνής Genderpop και η Μαργαρίτα Τσώμου, χορεύτρια και επιμελήτρια πολιτιστικών προγραμμάτων.
Πρόγραμμα προβολών
Έναρξη:
Κυριακή 30 Μαρτίου, 21:00 με την προβολή της ταινίας «S» του Αθανάσιου Καρανικόλα παρουσία του σκηνοθέτη.
| Μικρή σινεματέκ | Μεγάλη σινεματέκ |
| Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008 | |
| 21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Το παιδί του κάδου | 21:00 Αποπλάνηση Αγγέλων 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων |
| Τρίτη 1 Απριλίου 2008 | |
| 21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων | 21:00 Το παιδί του κάδου 23:00 Αποπλάνηση Αγγέλων |
| Τετάρτη 2 Απριλίου 2008 | |
| 21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Αποπλάνηση Αγγέλων | 21:00 Τραμπάλα συναισθημάτων 23:00 Το παιδί του κάδου |
| Πέμπτη 3 Απριλίου 2008 | |
| 21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Το παιδί του κάδου | 21:00 Αποπλάνηση Αγγέλων 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων |
Τα προγράμματα
«ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ ΑΓΓΕΛΩΝ» (70΄)
Τέσσερις ταινίες μικρού μήκους του Jan Krüger
Γερμανία 2000-2007
Για την οικειότητα και την απόσταση, για τη συναισθηματική εξάρτηση, τη φιλία και τον ερωτισμό μεταξύ νεαρών αγοριών, αντρών, αγγέλωνΤέσσερις ταινίες μικρού μήκους του Jan Krüger
Γερμανία 2000-2007
Ο Jan Krüger, γεν. το 1973, σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Νέων Μέσων για την Τέχνη της Κολωνίας. Οι ταινίες του αντιπροσωπεύουν, περισσότερο στο εξωτερικό απ’ ό,τι στη Γερμανία, μια νέα τάση και μια νέα αυτοσυνείδηση του γερμανικού σινεμά.
Αποπλάνηση Αγγέλων (Verführung von Engeln, 2000, 6΄ ασπρόμαυρη)Βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Bertolt Brecht και τη μελοποίησή του από τον Udo Lindenberg
O Udo Lindenberg(*1946) από τους πιο σημαντικούς και πιο πολιτικοποιημένους Γερμανούς μουσικούς, τραγουδά το ποίημα του Brecht «Ν’ αποπλανάς Αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε».
Ένας νεαρός περιδιαβαίνει τη νυχτωμένη πόλη και συναντά ανθρώπους-γητευτές, χωρίς όμως να καταφέρνει να έρθει κοντά τους …
Φίλοι (Freunde, 2001, 21΄, έγχρωμη)Μια φιλία μεταξύ νεαρών αγοριών που παραπαίει μεταξύ συντροφικότητας και ερωτισμού, ένα μείγμα γοητείας και περιέργειας, πίστης και προδοσίας, ανομολόγητου συναισθήματος αληθινής αγάπης. Λακωνική, πυκνή και σφιχτοδεμένη η ταινία μιλά για τον αποχαιρετισμό από την παιδικότητα και το βήμα προς το άγνωστο.
Διακρίσεις (επιλογή): Ασημένιο Λιοντάρι για την Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, 1ο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Κολωνίας «short cuts cologne», υποψήφια για το Γερμανικό και Ευρωπαϊκό Κινηματογραφικό Βραβείο.
Tango Apasionado (2006, 13΄ έγχρωμη)Η ερωτική σχέση δυο αντρών. Οι πόθοι και οι αμφιβολίες τους. Ίσως όμως και να μην πρόκειται οπωσδήποτε για τη σχέση αυτών των δυο αντρών. Ίσως πρόκειται για εμάς τους ίδιους, για το βλέπω και το αντιλαμβάνομαι αυτό καθαυτό …
Hotel Paradijs (2007, 30΄, έγχρωμη & ασπρόμαυρη)Ο Paul διασχίζει κάθε μέρα το κανάλι που χωρίζει την πόλη του Άμστερνταμ από τη βιομηχανική ζώνη. Εκεί τον περιμένει ο εραστής του. Μια μέρα πέφτει πάνω στην Claire που τον παρασύρει στον κόσμο της …
Και οι τέσσερις ταινίες προβλήθηκαν με μεγάλη επιτυχία σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.
ΑΓΟΡΙΑ-ΚΟΡΙΤΣΙΑ (80΄)
Έφηβοι στο παιχνίδι των ρόλων των φύλων, στην αναζήτηση ταυτότητας φύλου, μικροί πρωταγωνιστές της πραγματικότητας, που διόλου σπάνια τους ζητάει να επιδείξουν ηρωισμό. Τέσσερα έργα (Ολλανδία 2000-2005) από τη συλλογή ευρωπαϊκών ντοκιμαντέρ «Μικροί ήρωες» (Junge Helden), την οποία επιμελήθηκε το Goethe-Institut σε συνεργασία με το τμήμα «doxs!» του φεστιβάλ του Duisburg. Ένα πρόγραμμα που φέρνει πιο κοντά τους κόσμους των παιδιών και των ενηλίκων ενώ ταυτόχρονα εναρμονίζει δυο κινηματογραφικά είδη, το ντοκιμαντέρ και την ταινία που κάνει θέμα της τους νέους.
Η μέρα που αποφάσισα να είμαι η Νίνα (De dag dat ik besloot Nina te zijn)Ολλανδία 2000, 15΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Ingeborg Jansen
Ο Guido είναι ένα 11χρονο αγόρι που δεν θέλει καθόλου να είναι αγόρι. Δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο και προτιμά να κάνει παρέα με τα κορίτσια της τάξης του. Κι έρχεται η μέρα που ο Guido αποφασίζει να είναι η Νίνα. Αυτό που απομένει τώρα πια είναι να μάθουν οι φίλοι και η οικογένειά του να σέβονται αυτήν του την επιθυμία.
Λύτρωση (Opgelucht)Ολλανδία 2003, 15΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Aliona van der Horst
Ο Kristopher ήταν 11 όταν κατάλαβε ότι είναι γκέι. Στην αρχή δεν τολμούσε να μιλήσει με κανέναν γι’ αυτό, ούτε με τους φίλους του, ούτε και με την οικογένειά του. Παρά το μεγάλο φόβο κάποια στιγμή ο Kristopher το λέει. Η ταινία παρακολουθεί τις αντιδράσεις των συμμαθητών και της οικογένειάς του.
Κορίτσια (Meisjes)Ολλανδία 2003, 20΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Menna Laura Meijer
O Kelvin, ο Vijay και ο Nasif, φίλοι από καιρό, ανακαλύπτουν ξαφνικά τα «Κορίτσια». Είναι ένα θέμα τα κορίτσια που ελάχιστα το καταλαβαίνουν, γι’ αυτό και τους γοητεύει και τόσο πολύ. Πώς θα ‘πρεπε να είναι το τέλειο κορίτσι, πώς θα είναι η «πρώτη φορά», τί πρέπει να γνωρίζει ένα αγόρι και τί πρέπει να κάνει; Το σημαντικότερο όλων μάλλον είναι να «μείνουν cool».
Αγόρια (Jongens)Ολλανδία 2005, 30΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Menna Laura Meijer
H Angèle, η Sheena και η Soraya είναι φίλες και οι κουβέντες τους περιστρέφονται κυρίως γύρω από ένα θέμα: Τα αγόρια. Από τη μια μεριά είναι κορίτσια δυναμικά και ζόρικα, ντύνονται σέξι και μιλούν ελεύθερα για το σεξ. Από την άλλη πάλι γεμάτα ανασφάλεια και αβεβαιότητα για «την πρώτη τους φορά» - και γενικώς, είναι αλήθεια ότι το μόνο που θέλουν τα αγόρια είναι σεξ;
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΔΟΥ (95΄)
(Γερμανία 1970)Σενάριο/Σκηνοθεσία: Ula Stöckl, Edgar Reitz
Το παιδί του κάδου: Kristine Deloup.
Μια ταινία cult από τα χρόνια της κοινωνικής και σεξουαλικής επανάστασης, γυρισμένη από ένα ζευγάρι μαέστρων του σινεμά, την Ula Stöckl και τον Edgar Reitz. «Το παιδί του κάδου» είναι μεν μια ταινία, είναι όμως και πολλές ταινίες. 64 ιστορίες έχουν γυριστεί, συνολικής διάρκειας 206΄. Μπορεί να δει κανείς και την κάθε μια χωριστά. Η εκδοχή που μας διέθεσε η Ula Stöckl περιλαμβάνει 11 ιστορίες.«Το παιδί του κάδου» είναι μια «κατασκευασμένη» φιγούρα γένους θηλυκού. Σε κάθε ιστορία η κοινωνία την αναγκάζει να μάθει κάτι, της δίνει ένα μάθημα. Εκείνη όμως, ενήλικη από τη γέννα της ακόμα, μαθαίνει πάντα κάτι παραπάνω απ’ αυτό που της ζητάνε. Αυτό το «κάτι παραπάνω», αυτό που η κοινωνία δεν θέλει, βάζει διαρκώς τη ζωή της σε κίνδυνο.
Οι ιστορίες:
2) Η παιδική ηλικία του παιδιού του κάδου (6΄ 13΄΄)Ένα ύστερο (πλακούντας) αυτονομείται! Μετά όμως έρχεται η κοινωνική πρόνοια.
3) Το σύνδρομο του κάδου (10΄ 15΄΄)
Για το ταλέντο της κοινωνίας μας, όλα να τα καταλαβαίνει, όλα να τα συγχωρεί κι όλα να τα … ανταποδίδει.
4) Στολίδι του σπιτιού η καθαριότητα (4´ 30´´)
Το παιδί του κάδου στο ντουζ, στη βροχή και από τη σκύλλα στη χάρυβδη
7) Μια μικρούλα ευτυχία (2΄ 03΄΄)
Το παιδί του κάδου το κάνει με τους καρπούς του αγρού.
8) Το παιδί του κάδου γνωρίζει έναν λόρδο και απαγχονίζεται (17΄ 10΄΄)
Έτσι ακριβώς! Η εκδίκηση όμως είναι ιδιαιτέρως γλυκιά!
12) Το παιδί του κάδου μαθαίνει να χορεύει (18΄ 51΄΄)
Το παιδί του κάδου εκπαιδεύεται για τη δουλειά στα πανηγύρια, τραγουδάει ωραία τραγούδια, βρίζει τον κόσμο και την κοπανάει με το ταμείο.
15) Η κλέφτρα του καταστήματος (3΄ 38΄΄)
Μετά από μια ωραία βόλτα στα μαγαζιά το παιδί του κάδου κάθεται στην αγκαλιά μιας συναδέλφου και τη βρίσκει λιγουλάκι.
17) Λίγο μετρά το χρήμα πάνω σ’ αυτήν τη γη (15΄ 13΄΄)
Το παιδί του κάδου κάνει πεζοδρόμιο και δολοφονείται.
21) Το παιδί του κάδου αγαπάει έναν καλό άνθρωπο τόσο πολύ που του έρχεται να τον φάει (9΄ 35΄΄)
Η αγάπη περνάει από το στομάχι και καμιά φορά το χαλάει κιόλας.
22) Το παιδί του κάδου πνίγει παιδιά του κάδου (4΄ 13΄΄)
Με ωραία μουσική και ποιητικότητα.
25) Ο τραπεζικός λογαριασμός στο δάσος (11΄ 46΄΄)
Το παιδί του κάδου πιστεύει στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Γι’ αυτό κι αναγκάζεται να πηδήξει από τον τέταρτο όροφο ενός κτιρίου και να τραγουδήσει ένα λυπητερό τραγούδι.
ΤΡΑΜΠΑΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ (81΄)
Οκτώ έργα μεταξύ πειραματικού κινηματογράφου, Video Art και εικαστικής τέχνης από διεθνώς διακεκριμένους δημιουργούς. Ένα πρόγραμμα με πρωταγωνιστή το ανθρώπινο σώμα. Οριακές ανθρώπινες καταστάσεις και σύγκρουση της διαφορετικότητας με τα ταμπού. Ένα πρόγραμμα που επιμελήθηκε και εξέδωσε το Goethe-Institut
Living a Beautiful Life (Γερμανία 2003, 13´)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Corinna Schnitt
Πρωταγωνιστούν: Diana Imber, Michael Granelli
Ένας άντρας και μια γυναίκα, καλοφτιαγμένοι κι εμφανίσιμοι κι οι δυο, στη στιλάτη βίλα τους στο Los Angeles. Μια εξοντωτική και προβοκατόρικη δοξολογία της απόλυτης ευτυχίας με καλοστημένες σκηνές εν είδει ντοκιμαντέρ …
S (Γερμανία 2002, 12΄ 25΄΄)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Αθανάσιος Καρανικόλας
Πρωταγωνιστούν: Supermarky, The Goddess Bunny, Ron Athey, Fred
Βραβείο της γερμανικής κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Oberhausen
Los Angeles
Η σκοτεινή πλευρά της τρυφερότητας.
Ένα τραγούδι, της μοναξιάς και της θλίψης.
Ένα τραγούδι χωρίς αστέρια, χωρίς άμμο.
Μαρτυρία της λαχτάρας για στοργή και ευχαρίστηση.
Μια τοπιογραφία των συμβόλων του πόνου και της κακοποίησης του σώματος.
Σούμπερτ και στεροειδή στο δρόμο χωρίς γυρισμό.
Την καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής υπογράφει ο Rosa von Praunheim.
Προσοχή – Σεβασμός (Γερμανία 2001, 13΄ 50΄΄)
του Michael Brynntrup
Οι οριακές καταστάσεις των πρωταγωνιστών που δοκιμάζουν και τα όρια (και τα οπτικά) των θεατών (όπως ακραίες πρακτικές αυτοερεθισμού) κάνουν την ταινία δείγμα τόσο του «Κινηματογράφου κατά των ταμπού» όσο και της κινηματογραφικής πειραματικής δουλειάς από το χώρο των ομοφυλοφίλων.
Mark Morrisroe – Polaroids 1959-1989 (Γερμανία 2002, 9΄ 50΄΄)
του Curtis Burz
Η ζωή του καλλιτέχνη Mark Morrisroe που πέθανε από έιτζ.
Γεννήθηκε το 1959 στη Βοστώνη από μητέρα ναρκομανή και πόρνη. Έφυγε από το σπίτι του στα 13 και πούλαγε το κορμί του. Πήρε μια υποτροφία από το Museum of Fine Arts της Βοστώνης, αλλά η ζωή του παραήταν διαλυμένη, γεμάτη ναρκωτικά, cross-dressing, εξιμπισιονισμό. Όταν πέθανε βρέθηκαν 2000 polaroids και ταινίες S8.
The Oral Thing (Γερμανία 2001, 8΄)
του Bjorn Melhus
Αλληγορικό έργο για τις ταπεινωτικές εξομολογήσεις στα daytime-talkshows.
Ο talkmaster αποσπά από δυο υποψηφίους χωρίς σώμα και χέρια, ομολογίες για πράξεις βίας και αιμομιξίας, αποσπά γενικώς ομολογίες ενοχής.
Ο δημιουργός της ταινίας παίζει όλους τους ρόλους. Τα αποσπάσματα των ομιλιών είναι από το αμερικάνικο Maury Povich Show.
Ron & Leo (Γερμανία 1999, 12΄ 47΄΄)
του Oliver Husain
Πρωταγωνιστούν: Philipp Danzeisen, Markus Danzeisen
O Ron και ο Leo είναι δίδυμοι αδερφοί, εραστές, λούτρινα ζωάκια και boyband. Περνάνε όλα τα στάδια της κρίσης των ποπ σταρ: sell outs, δυσαρέσκειες, καυγάδες στις συνεντεύξεις τύπου κλπ με τη μορφή ενός σύντομου μελοδραματικού μιούζικαλ. Η ταινία μιλάει ταυτόχρονα και για την επώδυνη διαδικασία της αναζήτησης εαυτού.
Με τον εαυτό μου (Γερμανία/Αυστρία 2000, 3΄)
(Mit mir)
της Kerstin Cmelka
Μια γυναίκα σ’ ένα κρεβάτι. Ξαπλωμένη δίπλα της ο κλώνος της, αυτή η ίδια. Η γυναίκα είναι η κινηματογραφίστρια που κλωνοποιεί – κι όχι μόνον σ’ αυτήν τη δουλειά της – την πρωταγωνίστριά της με πολλαπλή έκθεση.
Το μοτίβο του σωσία, του διδύμου ως μια μορφή οπτικοποίησης του αυτοερωτισμού.
Αυτοπροσωπογραφία ως Γυμνό. Σπουδή αρ. 2 (Γερμανία 2002, 8΄)
(Selbstbildnis als Akt; Studie Nr. 2)
του Wolfgang Lehmann
«Η γύμνια του σώματος δεν είναι το βασικό συστατικό της ταινίας. Η γύμνια είναι μια φυσική κατάσταση, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.»
(Wolfgang Lehmann)
Πρόγραμμα Φεστιβάλ Genderpop
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/4/08: ΕΝΑΡΞΗ
21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
BIOS Φουαγιέ
Στο πλαίσιο του τριήμερου προγράμματος Genderpop στο φουαγιέ του Bios θα προβάλλονται έργα video art και μουσικά video clips. Εκτός από έργα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο φεστιβάλ, όπως των Aranxta Martinez, William Wheeler ή Namosh το πρόγραμμα στο φουαγιέ του Bios θα περιλαμβάνει και video art γνωστών καλλιτεχνών, όπως των Evely Rüsseler, Corine Stübi, Stefan Pente και Isabell Spengler, αντανακλώντας έτσι το ευρύ φάσμα της καλλιτεχνικής έκφρασης του Genderpop στους τομείς της underground μουσικής και της εικαστικής τέχνης.
21:30-22:30
Performance / Live-Installation: Para Persona Non Grata (60´) / FF
BIOS Πειραματική Σκηνή
Μεταξύ της υψηλής μόδας, της μινιμαλιστικής τέχνης του bondage και της ελληνικής μοναστηριακής παράδοσης κινείται το “Para Persona Non Grata” που πραγματεύεται την κάλυψη και το μυστήριο ενός διαφυλικού σώματος. Κρυμμένες πίσω από μια μετά-μοντέρνα μάζα από μαύρα πέπλα, ξεπροβάλλουν φιγούρες άφυλων σωμάτων που στο άκουσμα του ορμητικού beat της electro-post-punk-pop μουσικής παίρνουν νέες μορφές.
22:00
Performance: Τhe goat (5´) / Joy Gutthardt
BIOS Φουαγιέ
Η Joy Gutthard είναι ηθοποιός και performer. Οι παραστάσεις της κατ’ επιλογήν Βερολινέζας Joy εξετάζουν θέματα όπως την ομορφιά και τη θηλυκότητα. Όλο ειρωνεία και καταστροφικό μένος οι παραστάσεις της παίζουν με τα κλισέ της Femme Fatale και των Pinups, με το Glamour και τις εκφάνσεις του.
22:30
Performance / Συναυλία: H Eszter Salamon και η Arantxa Martinez παρουσιάζουν το Without You I Am Nothing (50´) / Ramon Pozo & Lucas Minkus
BIOS Κεντρική Σκηνή
Καρπός της συνεργασίας του πρώην χορευτή χιπ χοπ Ramon Pozo και του καλλιτέχνη Lucas Minkus το κομμάτι αυτό έχει τη μορφή μιας συναυλίας a cappella με τραγούδια για την αγάπη. Ασχολείται με την επιθυμία, τη χειραγώγηση, την απόλαυση, τη βία, την αρχή και το τέλος, τη λαχτάρα του ερμηνευτή να αγαπηθεί και την επιθυμία του θεατή να ψυχαγωγηθεί. Το Without You I Am Nothing αναλύει την οικονομία και την ιδεολογία του συναισθήματος, όπως αυτό εμφανίζεται στον ερωτικό λόγο της ποπ κουλτούρας και στη συνάντησή του με το θέατρο.
Ιδέα: Lucas Minkus, Ramon Pozo, Performance: Ramon Pozo, Lucas Minkus, Βοηθός μουσικής διεύθυνσης: Christian Garcia, Gérald Kurdian Παραγωγή: Eszter Salamon, Arantxa Martinez, Tanznacht Berlin 2006
23:30
DJ-Set: Rhythm King And Her Friends
23:45
Performance: tba (5´) /Joy Gutthardt
BIOS Φουαγιέ
ΣΑΒΒΑΤΟ 5/4/08
21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
ΒΙΟS Φουαγιέ
21:00
Performance / Σύγχρονος χορός: Studies I (on inversion) / Jürgen Bogle
BIOS Κεντρική Σκηνή
Μια πειραματική σπουδή πάνω στην ανατροπή και τη λεπτομερέστερη εξέταση της έμφυλης ταυτότητας. Μέσα από σατιρική επανάληψη, υπερβολή, δραματοποίηση και χρήση παραπανίσιου πάθους γεννιέται μια αλληλουχία εικόνων ενός υποτιθέμενου πρωτοτύπου.
Χορογραφία: Jürgen Bogle – Χορός (video): Jürgen Bogle, Nelli Nolde – Video: Jürgen Bogle – Μουσική: Björk
21:45
Performance / Σύγχρονος χορός: Icons (30´) / Alessio Bonaccorsi
BIOS Κεντρική Σκηνή
Η παράσταση «Icons» είναι μια μελέτη για την ταυτότητα και τις μεταμορφώσεις του σώματος. Εξετάζει θέματα όπως η μεταμφίεση και ο στιγματισμός των έμφυλων ταυτοτήτων, η λειτουργία των pop icons και η συνεχής κοινωνική μετάλλαξη της κίνησης και του σώματος.
22:45
Σύγχρονος χορός: Act (30´) / Company
BIOS Κεντρική Σκηνή
Προσπαθώντας ακατάπαυστα να χτυπήσουν τη χρυσή φλέβα που κυλά στα έγκατα μιας pop και/ή μαζικής κουλτούρας, η οποία, με τον πιο απλό και άκομψο τρόπο, διαμορφώνει τύπους sexy συμβόλων της γυναικείας αυτοενδυνάμωσης, το τρίο με το όνομα Company – οι πολυτάλαντες καλλιτέχνιδες - Alexandra Bachzetsis, Tina Bleuler και Lies Vanborm – παρωδούν τη ρηχότητα της ψυχαγωγικής βιομηχανίας. Δυο γυναίκες στη σκηνή εκτελούν ένα σφιχτά χορογραφημένο στριπτίζ, λειτουργώντας η μια ως καθρέφτης της άλλης, πριν τελικά χαθούν κι οι δυο μέσα σ’ ένα δαιμόνιο stroboskop lightshow.
Company
Πέρυσι η Alexandra Bachzetsis, η Tina Bleuler και η Lies Vanborm δημιούργησαν το Act. Σήμερα, το τρίο συνεχίζει την καλλιτεχνική του δραστηριότητα με το νέο όνομα Company και την εποχή αυτή δουλεύει το δεύτερο κομμάτι του «Soirée». Έχει εμφανιστεί στις σπουδαιότερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις χορού και τέχνης.
Η παράσταση «Act» είναι μια παραγωγή της We Love Productions. Με την υποστήριξη του Pro Helvetia Arts Council της Ελβετίας, του Ομοσπονδιακού Πολιτιστικού Ιδρύματος της Γερμανίας, του καντονιού της Ζυρίχης και του Pact Zollverein/Essen.
23:30
Συναυλία: Namosh
BIOS Κεντρική Σκηνή
O Namosh έχει βάση του το Βερολίνο και χαρακτηρίζεται ως η απόλυτη χορευτική ενεργειακή έκρηξη που συνδυάζει τους πιο άγριους ηλεκτρονικούς ήχους με fat, funky beat και με μια φωνή που από το τραγούδι, το rap, το κήρυγμα καταλήγει σε ουρλιαχτά, αγγίζοντας σχεδόν τα όρια της παραφροσύνης. Φορώντας αντισυμβατικά κοστούμια, παρουσιάζει εναλλακτικές μορφές της αρσενικότητας, κάτι που τον κατέστησε το αγαπημένο παιδί όλων των θηλυκών popstars.
www.myspace.com/namosh00:30
DJ-Set: Amateurboyz
ΚΥΡΙΑΚΗ 6/6/08
21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
ΒΙΟS Φουαγιέ
21:00
Performance: Border Strip (40΄) / William Wheeler, Berlin / Mississippi
BIOS Κεντρική Σκηνή
Το Border Strip παρουσιάζει μια σειρά από παραδείγματα στριπτίζ ως μια απόλυτα καθημερινή κατάσταση που συμπεριλαμβάνει την επίδειξη και έκθεση εαυτού σε εμπορικούς χώρους. Η Green Lady (a.k.a. Ms. Alles im Grünen Bereich) εμφανίζεται στη σκηνή ως ψυχωτική-εικονική, εμπορική και τουριστική ατραξιόν.
22:00
Σύγχρονος χορός: Who´ s Who (40´) / Alexandre Roccoli &Anne Lucas aka Lulu Glailleul
BIOS Κεντρική Σκηνή
Το κομμάτι βασίζεται στην παρατήρηση μιας μορφής. Προσπαθεί να αναλύσει συγκεκριμένες όρια μιας ταυτότητας που μετατοπίζεται διαρκώς και βρίσκεται στην κατάσταση του γίγνεσθαι – είναι queer θα μπορούσε να πει κανείς. Το Who´s Who είναι ένα καλειδοσκόπιο εικόνων και προβολών, ένα πείραμα με χειρονομίες που περιλαμβάνουν και την πράξη της ομιλίας και την performance του τραγουδιού.
23:00
Συναυλία: Rhythm King And Her Friends
BIOS Κεντρική Σκηνή
Από την ίδρυσή του ακόμα το τρίο πείθει με το ανατρεπτικό του mix: φεμινιστικό μανιφέστο και ηλεκτρονικό sound. Κραυγαλέα και προβοκατόρικα παίρνει θέση απέναντι στους παγιωμένους ρόλους και παρωδεί τα συνήθη κλισέ. «Με τα ζόρικα songs, τη φιλτραρισμένη από το μεγάφωνο πολεμική και το πολιτικό τους μένος οι τρεις Βερολινέζες συνεχίζουν από κει που σταμάτησε το DFA Remix του «Deception» των Le Tigre» (Wire). Μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους «The Front of Luxury» από την Kitty-Yo.»
rhythm-king-and-her-friends00:30
DJ-Set: Athens DJanes Αlkiholica & gina
Είσοδος για την κεντρική σκηνή του Βios: 6 €, για φοιτητές 4 €.
Είσοδος για το τριήμερο: 15 €, για φοιτητές 10 €.
Οι προβολές 30/03 - 03/04 είναι δωρεάν.
-------------------------------------------
Όπως καταλαβαίνετε, είναι απερίγραπτη η χαρά μου για όλο αυτό. Και είναι και μοναδική ευκαιρία να δούμε κάποια πράγματα που δύσκολα θα έφταναν υπό άλλες συνθήκες στην Αθήνα.
Αντιγράφω το κείμενο της πρώτης σελίδας της μίνι εφημερίδας που κυκλοφόρησε με αφορμή το φεστιβάλ:
Gender Trouble in Athens
της Μαργαρίτας Τσώμου και του Tim Stuttgen
Από τα 90s, σε μια σπάνια συνεύρεση του ακαδημαϊκού και του καλλιτεχνικού χώρου, του underground και της ποπ κουλτούρας, η γερμανική πρωτεύουσα εξελίχτηκε σε πειραματικό πεδίο για gender performances. Η σύγχρονη σκηνή του Genderpop πειραματίζεται με το κοινωνικο φύλο και με την επιθυμία, για να αμφισβητήσει τους καθιερωμένους ρόλους. Το φεστιβάλ Genderpop θα παρουσιάσει μια δελεαστική εκδοχή αυτού του κοινωνικού περιβάλλοντος. Με performances, συναυλίες, βιντεοκλίπ και σύγχρονο χορό θα εξερευήσει την αναπαράσταση των φύλων στη σύγχρονη κουλτούρα, τα κλισέ "άντρας" και "γυναίκα".
Performer απ΄όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ και την Ελβετία, την Ισπανία και την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, που έχουν επιλέξει το Βερολίνο ως πατρίδα τους, θα ανεβούν στη σκηνή για να χορογραφήσουν έφυλους ρόλους, με λάμψη και sex appeal, αλλά και αφαιρετικά, πειραματικά.
Κοινωνική performance
"Δε γεννιέσαι γυναίκα, σε κάνουν γυναίκα." Η Simon de Beauvoir είχε πει πριν από 50 κιόλας χρόνια τα πράγματα με τ'όνομά τους. Το Genderpop ισχυρίζεται ότι οι έμφυλοι ρόλοι είναι κατασκευές και σχετίζονται λιγότερο με βιολογία και περισσότερο με ιδεολογία. Ανεξάρτητα από το σώμα που διαθέτουμε, το φύλο αποτελεί κοινωνική performance. Η γλώσσα και η εκπαίδευση, το σχολείο και το περιοδικό μόδας, όλα τούτα μας υποδεικνύον πως να είμαστε σωστές γυναίκες και σωστοί άντρες.
Η Αμερικανίδα Judith Butler έχει υπογραμμίσει όσο καμλία άλλη φιλόσοφος αυτή τη θέση, θεωρώντας πάντα τις έμφυλες ταυτότηες σαν κάτι δημιουργημένο και όχι δεδομένο. Αυτές οι ταυτότητες, διοχετευμένες στον κόσμο φαντασιακά από Λόγους (discourses) εξουσίας, διαπρερνούν τα θηυκά και αρσενικά σώματα σαν νά'ταν η μόνη και μη μεταβλητή πραγματικότητα. Ο όρος επιτελεστικότητα (performativity) που προτείνει η Judith Butler αποσπά την προσοχή από το "τι πράττει" κανείς και τη στρέφει στο "πως το επιτελεί". Το ερώτημα δεν είναι πια λοιπόν σε τι συνίσταται π.χ. η "γνήσια θηλυκότητα", αλλά μάλλον το πώς αυτή κατασκευάζεται και επιτελείται καθημερινά.
Drag queen
Ως παράδειγμα της έμφυλης επιτελεστικότητας η Judith Butler χρησιμοποιεί τη drag queen. Οι αντιδράσεις γέλιου ή θυμού που προκαλούν ίσως οι δημόσιες εμφανίσεις της drag queen οφείλονται κατά τη φιλόσοφο στο ότι η drag queen αμφισβητεί με την αναπαράσταση το - υποτίθεται - αμετάτρεπτον της σχέσης φύλου και σεξουαλικότητας. Η drag queen επαναπροσδιορίζει τους κώδικες της θηλυκότητας και αποδεικνύει ότι το φύλο είναι τεχνητή κοινωνική κατηγορία, που μέσω της διακωμώδησης μπορεί να αναμορφωθεί. Camp ονομάστηκε το χιούμορ της ομοφυλόφιλης υποκουλτούρας της δεκαετίας του '60, όπου στις συμβάσεις της κυρίαρχης κουλτούρας ενσωματώθηκαν αντικείμενα καθημερινής χρήσης και σκηνοθετήματα βασισμένα στην υπερβολή. Ομοφυλόφιλοι καλλιτέχνες όπως ο Andy Warhol και ο Jack Smith φωτογράφισαν την περίοδο εκείνη επανειλημμένα drag queens και τις έκαναν λαμπερά αστέρια.
Queer
Η κριτική στάση απέναντι στη φυσιολογικότητα και η αναφορά στην πλασματικότητα της έμφυλης ταυτότητας αποτελούν ταυτόχρονα την αφετηρία του σύγχρονου queer κινήματος και της queer θεωρίας που μεταδόθηκαν από την Αμερική στην Ευρώπη. Η λέξη queer προέρχεται από το Γερμανικό quer που σημαίνει λοξός, μετατοπισμένος. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως βρισιά ενάντι σε γκέι και λεσβίες, οι οποίοι/ες όμως την οικειοποιήθηκαν υπονομευτικά. Με σημαία το queer ιδρύθηκε ένα κίνημα που αναζητά νέα πεδία δράσης ανάμεσα στη διπολικοτητα αρσενικού και θηλυκού, αλλά και ετεροφυλόφιλου και ομοφυλόφιλου. Έχοντας τις ρίζες του στους φεμινιστικού ςαγώνες και στη λεσβιακή και γκέι κουλτούρα, το queer κίνημα δραστηριοποιείται στην αποδόμηση πάγιων κατηγοριών κι αναζητά νέες διεξόδους σεξουαλικής βίωσης. Έτσι, το queer προβάλλει αντίσταση στην κατηγοριοποίηση της ταυτότητας.
Πολιτική του σώματος
Δεν εκπλήσσει επομένως το γεγονος ότι οι gender performances έγιναν αναπόσπαστο στοιχείο στα πάρτυ της queer υποκουλτούρας. Το ενσωματωμένο κοινωνικό φύλο, οι έμφυλες χειρονομίες και οι συνήθειες επιτελούνται παραστατικά εκ νέου και μετατοπίζονται: οι εναλλακτικές gender performances ανάγονται σε πολιτική του σώματος. Ιδίως οι τέχνες του θεάματος, που δουλεύουν με το σώμα, απεικονίζουν την παραστατική διάσταση του έμφυλου ρόλου - γι'αυτό και είναι το επίκεντρο αυτού του φεστιβάλ. Σε μια συνεύρεση των εικαστικών τεχνών και της ποπ κουλτούρας, του χορού και της performance art, συναθροίζονται καλλιτέχνες της βερολινέζικης σκηνής που νοηματοδοτούν πολιτικά την gender performance. Με παρουσιάσεις για drag και στριπτίζ, σεξουαλικής εργασία και τρανς, καρκίνου του μαστού και μετα-μορφώσεις ανδρικών και γυναικείων εικόνων, οι καλλιτέχνες του φεστιβάλ ορμούν από την queer κοινότητα του Βερολίνου στη σκηνή Είναι ένα παιχνίδι όπου επιθυμία και κριτική διάθεση ανταμώνουν, για να οδηγήσουν κάθε έμφυλο ρόλο σε έκρηξη: Gender Pop!
[Όταν θα βρω λίγο ακόμα χρόνο, θα αντιγράψω 1-2 κειμενάκια ακόμα που θέλω να δείτε.]
Παρατηρήσεις/ερωτήσεις προς εξέταση...
Πόσοι άνθρωποι που έχουν ζήσει το queer σε όλο του το μεγαλείο, τραβέλια, πούστηδες, νταλίκες κλπ. δε θα έφταναν ποτέ να διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο και να δουν τη ζωή τους, την πραγματικότητά τους να ανάγεται σε ακαδημαϊκή θεώρηση του φύλου;
Πόσοι θεωρητικοί λάτρες του queer θα αντιμετώπιζαν ίσως και υποτιμητικά τη μη πολιτικοποιήμενη συνειδητότητα του φύλου (και όχι μόνο αυτό) κάποιων από αυτούς που προανέφερα;
Γιατί ένω η queer θεωρία έχει ένα σχεδόν ελιτίστικο χαρακτήρα, η queer πράξη στο εξωτερικό βρίσκεται κυρίως σε καταλήψεις;
Γιατί το πρόσφατο αποκριάτικο πάρτι του qvzine έγινε κι αυτό σε μια κατάληψη;
Γιατί το queer αντί να περικλείει, αποκλείει;
Γιατί τείνει να γίνει μία ταυτότητα αποκλεισμού, αντί για σύμβολο μη ταυτότητας που περικλείει;
UPDATE: Και δε μιλάω μόνο για τον αποκλεισμό από πλευράς των θεωρητικών, μιλάω και για τον αποκλεισμό από πλευράς των αναρχοαυτόνομων. Προσωπικά, δε χωράω πουθενά.
Κι άλλα ερωτήματα έχω, αλλά θα χρειαστούν ένα ολόκληρο ποστ δικό τους.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:45
12 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...:
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Θα το επισκευτώ σίγουρα. Σ' ευχαριστώ και πάλι που αναδεικνύεις τέτοια συμβάντα.
Πολὺ ἐνδιαφέρον δείχνει !!
Στην ερώτησή σου,
"Γιατί ενώ η queer θεωρία έχει ένα σχεδόν ελιτίστικο χαρακτήρα, η queer πράξη στο εξωτερικό βρίσκεται κυρίως σε καταλήψεις;"
προσπαθώ να απαντήσω εδώ και λίγη ώρα και το μόνο που καταφέρνω να σκεφτώ που βγάζει νόημα είναι: "επειδή η queer ταυτότητα είναι το σημερινό λούμπεν προλεταριάτο". Οφείλουνε λοιπόν να βγούνε οι διάφοροι εστέτ διανοούμενοι και να του γαμήσουνε τα πρέκια...
Είμαι συνήθως πολύ καχύποπτη σ' αυτό που λες κι εσύ, την "ακαδημαϊκή θεώρηση του φύλου". Η θεωρία έχει μια τάση να είναι δογματική, απόλυτη και να μην δέχεται παρεκκλίσεις από το "μοντέλο" του κάθε συγγραφέα/ θεωρητικού.
Είναι κι ο,τι ο κόσμος που γουστάρει να φτιάχνει θεωρίες, κινδυνεύει πάντα να τις ερωτευτεί και να χαθεί στη συμμετρία τους και στην αρχιτεκτονική τους ισορροπία και να χάσει το ζητούμενο- ένα μοντέλο που να μην είναι μόνο όμορφο αλλά και λειτουργικό.
@όναρ: Παρακαλώ :)
@gordongr: Αμέ :)
@stassa: Χμμ..Δε θα μπορούσα να διαφωνήσω, εννοώ δεν είναι καθόλου άστοχη η απάντησή σου. Αλλά όπως έγραψα και στο update, αναφέρομαι και στον αποκλεισμό από πλευράς των αναρχοαυτόνομων queer. Οι διανοούμενοι οφείλουν να του γαμάνε τα πρέκια, οι άλλοι τι οφείλουν να του κάνουν; Ο ένας τελικά τροφοδοτεί τον άλλον; Εμένα και τα δυο με χαλάνε τελικά.
Σ'ευχαριστούμε ΠΟΛΥ! :)))
η θεωρία είναι πάντα πυξίδα και υποστηρίζει τις πράξεις, είναι αλήθεια πως κάποιοι μένουν μόνο στη θεωρία κάποιοι σκέτο στην πράξη, αναμφίβολα οι δεύτεροι περνάνε καλύτερα είναι όμως πιο ευάλλωτοι γιατι όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπη με την κυρίαρχη ιδεολογία είναι χρήσιμο να μπορείς να αμυνθείς με μια συγκροτημένη αντι-ιδεολογία...είναι αλήθεια πως η queer θεωρία, εντασσόμενη σ'ένα γενικότερο ιδεολογικό πλαίσιο ελιτίζει, όπως ελιτιζουν και οι αναρχοαυτόνομοι...
το queer έχει υιοθετηθεί και απο εμπορευματοποιημένες προσπάθειες όπως αυτη που προβάλλεις ή όπως το porn festival, σαν ιδεολογία όμως είναι αναμφίβολα συγγενής με τον α/α χώρο, γι'αυτό δεν θα πρέπει να σε παραξενεύει ότι οι περισσότερες δράσεις γίνονται σε καταλήψεις και καλώς γίνονται, όπως καλώς γίνονται και αλλού . Όχι δεν θα πρέπει να εγκλωβιζόμαστε πουθενά, αλλά αν το δεις και μόνο απο οικονομικής άποψης και κλίματος είναι πιο ωραία στις καταλήψεις;-)
@apsoy: Παρακαλώ αγόρι.
@les_boi: Περίμενα την απάντησή σου να πω την αλήθεια..Ευχαριστώ.
Η θεωρία είναι πυξίδα; Η συγκεκριμένη θεωρία δεν είναι τόσο πυξίδα, όσο γέννημα πράξεων, γέννημα παρατηρήσεων των πράξεων έστω. Η συγκεκριμένη θεωρία γεννήθηκε κοντά στο τρίτο φεμινιστικό κύμα για να κρίνει την ετεροκανονικότητα, μιας και οι εκφάνσεις του φύλου και της σεξουαλικότητας εκ των πραγμάτων δε χωράνε σε δίπολα.
Στην περίπτωση των αναρχοαυτόνομων είναι πυξίδα, ναι. Όχι πως όλοι μπορούν τελικά να σταθούν σε μια συζήτηση ιδεολογική επαρκώς.
Όσο για τη συγγένειά τους, έχει να κάνει με το γεγονός ότι θεωρείται το φύλο πηγή εξουσίας και μπαίνει στο ίδιο καζάνι με τις άλλες μορφές εξουσίας, με το οποίο δεν είμαι σίγουρη ότι συμφωνώ.
Να γίνονται λοιπόν δρώμενα και σε καταλήψεις, και σε φεστιβάλ όπως το porn και το genderpop, θα συμφωνήσω, μόνο και μόνο για την προσέγγιση διαφορετικών κοινών. Όσο για την οικονομική άποψη, οι ταινίες είναι free για παράδειγμα και το φεστιβάλ φτηνό πολύ κι έχουν κάτι να δώσουν αρκετά ξεχωριστό. Κι όσο για το θέμα του κλίματος, αυτό είναι θέμα γούστου.
Στο αποκριάτικο πάρτι δεν πήγα για διάφορους λόγους, ένας από τους οποίους (επιβεβαιώθηκα από αυτά που έμαθα) ήταν ότι θεωρούσα ότι θά'ναι γεμάτο από τους κλασικούς Βιλλα-Αμαλιώτες. Κι αυτό δεν το θέλω, προσωπικά τελείως.
Και η κατάληψη αποκλείει τελοσπάντων, εκεί θέλω να καταλήξω. Λιγότερο από ό,τι αποκλείει το genderpop θεωρώ. Ίσως να κάνω και λάθος. Αλλά για μένα σκοπός είναι ο μη αποκλεισμός.
είναι αλήθεια πως τώρα ασχολούμαι λίγο με το τρίτο φεμινιστικό ρεύμα-τον ριζοσπαστικό φεμινισμό-και έχω μπερδευτει κι εγω λίγο...απο την άποψη ότι υπάρχει μια σειρά απο εκπροσώπους του ρεύματος αυτού που συνεργάζονται με το κράτος και προωθούν νομοθετικές αλλαγές, όπως η A. Dworkin, η οποία έχει πρωτοστατήσει στην ψήφιση νόμων -σε πολιτείες των ΗΠΑ- οι οποίοι επιβάλλουν απαγορεύσεις στην απρόσκοπτη κυκλοφορία πορνογραφικού υλικού, θέση μάλιστα που βρίσκει και αναρχοφεμινίστριες σύμφωνες...
σε κάθε περίπτωση για μενα η συγγενεια υπάρχει γιατι δεν μπορείς να βλέπεις μονομερώς ενα πρόβλημα εξουσιασμού-υποταγής, ζούμε σε μια ιεραρχική κοινωνία, με ιεραρχίες αλληλοεξαρτώμενες μεταξύ τους, η τάξη ας πούμε βιώνεται διαφορετικά με βάσει το φύλο και αντιστρόφως, άρα με το να εστιάζεις μόνομερως π.χ στην ταξική ανισότητα, είναι προβληματικό για την ανάλυση σου...
τεσπα δεν διαφωνώ καθόλου μαζί σου για το ότι η κατάληψη παράγει αποκλεισμό, όπως και όλα σ'αυτη τη γαμόπολη, νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο να μένεις στην Αθήνα και να μην ανήκεις κάπου, είτε στο lifestyle, είτε στο anti-lifestyle, ή whateva, είναι μάλλον η ανάγκη να ανήκεις για να μη σε πνίξει το πλήθος...τεσπα έχω τα νεύρα μ και λέω μαλακίες...
πάντως το πάρτυ ήταν ωραίο;) και μην τους αποκλείεις τους Βιλλα-Αμαλιώτες και γαμω είναι;-)
Λεζ, δεν ξέρω πώς το ζεις εσύ, εγώ όμως βρέθηκα να είμαι τρανς από φρικιό του δρόμου και από κάποιο σημείο και μετά αποφάσισα να γυρίσω στις ρίζες μου, εμφανισιακώς. Την είδα λίγο genderpunk δηλαδή. Αποτέλεσμα; Έτρωγα κράξιμο και περιθωριοποίηση καί από τις αδερφές γιατί ήμουνα πολύ φρικιό καί από τα φρικιά γιατί ήμουνα πολύ αδερφάρα καί από τους νορμάλ γιατί ήμουνα καί φρικιό καί πουστάρα. Αποδοχή είδα όταν ξανακυρίλεψα. Συμμαχία ανάμεσα σε α/α και queer πάντως, δεν είδα. Πιο πολύ για συμμαχία α/α με την ετεροκανονικότητα και την εσωτερικευμένη ομοφοβία το βίωσα.
όχι δεν έχω ζήσει κάτι παρόμοιο αλλά μπορω να φανταστω για τι πράγμα μιλάς...μίλησα προηγουμένως περισσότερο σε επίπεδο θεωρίας. Το ότι στον α/α χώρο κυριαρχεί ακόμα ο ματσό κάφρος άνδρας είναι δυστυχώς αλήθεια, χωρις να θέλω να γίνω αφοριστικός, απέχει πόρρω απο μια queer πραγματικότητα, αφου είναι χώρος που δεν πολυσυζητάει την σεξουαλικότητά του ή το φύλο του...
Count me in [κατα πασα πιθανοτητα] :D
γράψτε κανά σχολιάκι,
πως σας φάνηκε το εγχείρημα?