Η δε γυνή να μην φοβάται τον άντρα
Saturday, March 08, 2008
Η 8 Μάρτη του 1908 ήταν η μέρα που 20.000 εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας της Ν. Υόρκης κατέβηκαν σε μαζική απεργία και ανάγκασαν την εργοδοσία να δεχτεί το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας και αυξήσεις στους μισθούς, σε μια εποχή που ο συνδικαλισμός ήταν απαγορευμένος.
Αυτό για να μη θεωρούμε ότι η σημερινή μέρα είναι ένα ακόμα εμπορικό κατασκεύασμα. Είναι μια μέρα πολιτικής σημασίας για όλες τις γυναίκες αυτού του πλανήτη. Η πατριαρχία δεν έχει ανατραπεί ακόμα, ο πόλεμος για τα δικαιώματα των γυναικών έχει ακόμα πολλά να κερδίσει, αλλά βήματα έχουν γίνει πολλά για να αποκτήσουμε την ίση θέση που μας αξίζει.
Δυστυχώς έχουμε πολλά παραδείγματα υπό ανάπτυξη χωρών στα οποία βλέπουμε τις γυναίκες ακόμα να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δυστυχώς, επίσης, η μέση λευκή Δυτική γυναίκα έχει λύσει τα βασικά της προβλήματα κι έτσι δεν συνειδητοποιεί ότι ακόμα υπάρχουν μάχες να κερδηθούν. Η κοινωνία μας παραμένει πατριαρχική, οι γυναίκες εξακολουθούν να κατέχουν πολύ μικρό μερίδιο θέσεων εξουσίας, οι μισθοί των γυναικών εξακολουθούν να είναι κατά μέσο όρο χαμηλότεροι κι ο καθημερινός σεξισμός, ακόμα και σ'ένα αντρικό βλέμα, θεωρείται σχεδόν δεδομένος. Η έννοια φεμινισμός ακούγεται παρωχημένη και θυμίζει σε πολλούς θυμωμένες, αγάμητες και άσχημες λεσβίες.
Και προφανώς, όλη αυτή η κατάσταση, τουλάχιστον πλέον, δεν είναι αποκλειστική ευθύνη των αντρών. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, την ευθύνη τη μοιράζονται και οι γυναίκες που έχουν βολευτεί στη θέση που τους έχει δοθεί και επιλεκτικά ξεχωρίζουν ελευθερίες που θα ήθελαν νά'χουν.Αν βγουν ραντεβού και δεν πληρώσει ο γκόμενος μπορεί να στραβώσουν, αν γενικά ο άντρας δεν είναι "άντρας" όπως έχουν μάθει ότι θα έπρεπε να είναι, μάτσο, σκληρός κλπ, τότε δε γουστάρουν κιόλας. Κάποια πράγματα θέλουν να παραμείνουν..."παραδοσιακά" και οι κοινωνικοί ρόλοι τότε γίνονται θεμιτοί και δε βιώνονται ως περιορισμοί, σε πρώτο επίπεδο έστω.
Αλλά αν ο "άντρας" τις καταπιέσει, μιας και τέτοιο ρόλο κι οι ίδιες τού'χουν δώσει, θα στραβώσουν. Αν στη δουλειά το φύλο τους σταθεί εμπόδιο, θα στραβώσουν. Και καλά θα κάνουν, αλλά δε μπορεί να πολεμάς αυτό που μόνη σου συντηρείς. Πρώτες οι γυναίκες γκρινιάζουν ότι δεν υπάρχουν άντρες πια...Και οι ίδιες θα σου πουν ότι νιώθουν ισότιμες κι ότι δεν υπάρχει κάτι για το οποίο να παλέψουν.
Βέβαια, όλο αυτό, μέσα στη γενικότερη απολιτίκ διάθεση της εποχής, εξηγείται. Αλλά καλό θα ήταν, σε πρώτη φάση εμείς οι ίδιες οι γυναίκες να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι όλα ακόμα καλά κι ωραία.
Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας:
Μία στις τρεις Ελληνίδες υφίσταται βία (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική ή φραστική) μέσα στο σπίτι και πέντε στις δέκα την υπέμειναν περισσότερο από 16 χρόνια. Οι γυναίκες αυτές σε ποσοστό 64% είναι ηλικίας 31-50 ετών, 6% κακοποιήθηκαν κατά την πρώτη εγκυμοσύνη τους και 67% είναι έγγαμες. Επίσης, επτά στις δέκα είναι απόφοιτες Δευτεροβάθμιας ή Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, ενώ σε ποσοστό 33% υπέστησαν βιαιοπραγίες από τον σύντροφο-μνηστήρα πριν από τον γάμο, αλλά του... έδωσαν «άφεση αμαρτιών» και τον παντρεύτηκαν!
Στην Ευρώπη, οι γυναίκες έχουν κατά μέσο όρο λιγότερες αρμοδιότητες από τους άνδρες (μόλις ένα τρίτο των ανώτερων στελεχών είναι γυναίκες και ένα τρίτο επιχειρηματίες), λαμβάνουν χαμηλότερο μισθό για την ίδια δουλειά (διαφορά ύψους 15% μεταξύ του μισθού ενός άνδρα και μιας γυναίκας) και είναι άνεργες σε μεγαλύτερο ποσοστό (9,6% από αυτές ψάχνουν για δουλειά, σε αντίθεση με ποσοστό 7,6% για τους άνδρες). Είναι επίσης δυσκολότερο για τις γυναίκες να επιτύχουν την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ ιδιωτικής και επαγγελματικής ζωής.
Το σώμα σου είναι πεδίο μάχης.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:13
oraio keimenaki :) good job
Μωρε εσύ τα λες, και καλώς τα λες, αλλά ποιός σε ακούει; Δυστυχώς όσες τα λέμε αυτά έχουμε καταλήξει να αποκαλούμαστε γραφικές.
Συμφωνώ απόλυτα σε όλα πάντως, είναι ακριβώς αυτά που λέω κι εγώ καιρό τώρα (και καταλήγω να χαρακτηρίζομαι γραφική). Η πλάκα είναι ότι αυτές που αντιστέκονται περισσότερο πλέον είναι οι (περισσότερες) γυναίκες. Βολεύονται σε αυτή την κατάσταση, τη γουστάρουν. Οπότε ώρες ώρες σκέφτομαι αν έχει και νόημα. Δεν γίνεται να ελευθερώσεις κανέναν με το ζόρι... :/
Δεν ήξερα γιατί θεωρείται η 8/3 ημέρα της γυναίκας και όντως πίστευα πως είναι λίγο χαζογιορτή.
Thanx for the info!
I'm with rev, να'σαι καλα Q. :)
Να απελευθερωσουμε ο καθενας τις διπλα μας. Λιγο με καθε συζητηση.
Βεβαια δεν γινεται οντως με το ζορι οπως λεει και η Michelle, αλλα αξιζει την προσπαθεια.
We shall never surrender!
[και πωπω αυτο το "δεν υπαρχουν αντρες" και τα λοιπα, πως με βιδωνει ασχημα..ιιιχχχ]
@netel: thank u :)
@michelle: Όποιος κι αν με ακούει καλό είναι. Ας μ'ακούω εγώ για να μην ξεχνάω, ας μ'ακούς κι εσύ, να μην ξεχνάς ούτε εσύ. Σίγουρα έχει κάποιο νόημα, γιατί κάποιες μπορεί και να μη γουστάρουν. Προφανώς κι εγώ ώρες ώρες απελπίζομαι μ'αυτό το θέμα, με τις όσες στρέιτ γυναίκες ξέρω, γιατί οι λεσβίες δείχνουν να έχουν μια φεμινιστική συνείδηση, ακόμα κι αυτές που δεν έχουν τη λεσβιακή ανεπτυγμένη.
@revqueer: Glad to be at service ;)
@dee: Αχ καλά νά'μαι dee...
Αλλά ναι, τις δίπλα μας, έστω μία, είναι κάτι κι αυτό, αλήθεια. Τώρα για όσες δε θέλουν, μπορεί απλά να μην έχουν αντιληφθεί ότι το δεδομένο τους είναι σεξιστικό.
Εξαίρετο μανιφέστο. Μοναδικό κείμενο. Μέσα σε μία απολίτικη -όπως την κατάντησαν μέρα- έδωσες μία πολιτική πέρα ως πέρα αληθινή. Δυστυχώς, οι γυναίκες όχι μόνο το συντηρούν, αλλά συχνά επιδιώκουν να γίνουν οι ίδιες δούλες του ανδρικού κατεστημένου, αφού το αγόρι είναι άντρας και στο κορίτσι επιβάλλουν τις ίδιες φαλλοκρατικές θέσεις που ενηλικίωσαν εκείνες. Αφού η απεργία και ο συνδικαλισμός είναι ανδρικό προνόμιο, αφού ο έρωτας είναι φαλλοκρατικό προνόμιο και ρόλος κοινωνικός της γυναίκας είναι η αναπαραγωγή του είδους.
Δείμε του πολίτη ξέχασες το "η επαγγελματική επιτυχία είναι ανδρικό προνόμιο". Οι περισσότερες γυναίκες που ξέρω δεν έχουν καμία απολύτως επαγγελματική φιλοδοξία. Το μόνο που επιζητούν είναι να πιάσουν μια δουλίΤΣΑ, να παίρνουν έναν μισθούΛΗ, για να κάνουν κάποια στιγμή ένα μωρό (που φαίνεται να είναι η μοναδική τους έγνοια από τότε που θα τελειώσουν το πανεπιστήμιο και μετά) και να δώσει νόημα στη ζωούΛΑ τους. Αν μπορούσαν δε να πληρώνονται για αυτό και να μην κάνουν ούτε τη δουλίΤΣΑ, ακόμα καλύτερα για αυτές. :(
Πραγματικά έχω εξοργιστεί και απογοητευτεί τόσο με τη νοοτροπία των περισσοτέρων γυναικών που βλέπω γύρω μου, που από "υστερική φεμινίστρια" (όπως με είχαν χαρακτηρίσει στο παρελθόν) κοντεύω να περάσω στο άλλο άκρο. :(
Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις και μπορούμε να συννενοηθούμε, αλλιώς θα με έβλεπα να κάνω παρέα μόνο με άντρες (που αρκετοί είναι πολύ λιγότερο φαλλοκράτες πλέον από την πλειοψηφία των γυναικών).
Queerdom εσύ καλά κάνεις και τα λες, απλά εξέφρασα τη δική μου απογοήτευση. Λεσβίες δεν έτυχε να γνωρίσω IRL (μόνο μέσω νετ) οπότε έχω συνεχώς την αίσθηση ότι περιβάλλομαι από μοιρολάτρες φαλλοκράτισσες. :(
Δυστυχώς ο φαλλοκρατισμός πλέον είναι τόσο υποσυνείδητος και συγκαλυμμένος πίσω από "ωραίες" δικαιολογίες και αδιαφορία ("ώχου μωρέ, υπερβολές, μια χαρά είναι η θέση της γυναίκας σήμερα"), που πολύ φοβάμαι ότι θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από τέτοια ωραία κείμενα για να γίνει αντιληπτός, τουλάχιστον από τις γυναίκες. Πολύ φοβάμαι ότι θα χρειαστεί πολύς χρόνος και ότι οι όποιες αλλαγές θα γίνουν πια βαθμιαία και αργά, καθώς αλλάζουν οι γενιές. Μακάρι να βγω ψεύτρα.
@δείμε του πολίτη: Σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά. Απλά ξεκίνησα να το γράφω για λόγους πληροφόρησης για τη μέρα, αλλά στην πορεία εκνευρίστηκα, σκεφτόμενη πόσες στρέιτ κυρίως γυναίκες και πόσες μανάδες συντηρούν και διαιωνίζουν όλο αυτό το πράγμα. Βήματα μπροστά έχουμε κάνει, αλλά όπως τό'πες, ρόλος της γυναίκας είναι ακόμα το να κάνει παιδιά.
@Michelle: Να σου πω την αλήθεια, εγώ τέτοιες γυναίκες δε βλέπω γύρω μου. Ίσως επειδή είμαι περικυκλωμένη από λεσβίες και αμφί γυναίκες. Ναι, μάλλον γι'αυτό. Οι όσες στρέιτ συναναστρέφομαι έχουν σίγουρα πολύ περισσότερα φαλλοκρατικά κατάλοιπα στη συμπεριφορά τους. Και μιλάνε περί δουλίτσας, ζωούλας, παιδακίων κτλ.
Υστερική φεμινίστρια να παραμείνεις και να συνεχίσεις να τους τα λες, μήπως και κάποια δει κάτι άλλο. Τι να πω...Όσο για τους λιγότερο από τις γυναίκες φαλλοκράτες άντρες, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, να πω την αλήθεια, μόνο και μόνο επειδή έχουν μεγαλώσει όντας σε μια θέση υπεροχής και δεν είναι εύκολο για αυτούς να το αμφισβητήσουν ουσιαστικά αυτό.
Σαφώς και υπάρχουν πάρα πολλοί φαλλοκράτες άνδρες ακόμα (ακριβώς για το λόγο που αναφέρεις). Απλά, στο δικό μου μικρόκοσμο, έχω παρατηρήσει ότι πιο εύκολα βρίσκω μη-φαλλοκράτες άνδρες (σε βάθος, διότι στην επιφάνεια κανείς και καμία δεν πιστεύει ότι εχει φαλλοκρατικές αντιλήψεις), παρά γυναίκες. Βέβαια δεν σημαίνει ότι ο δικός μου μικρόκοσμος αντικατοπτρίζει στατιστικά και την πραγματικότητα.
Ίσως οι γυναίκες να φοβούνται την ταμπέλα της "φεμινίστριας" που τη σήμερον ημέραν χρησιμοποιείται από τους περισσότερους σαν βρισιά πλέον (όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει το σκιτσάκι που ανέβασες στο ποστ). :(
Έχουμε καταλήξει όποια έχει επαναπαυτεί με τη σημερινή θέση της γυναίκας να θεωρείται "cool", άνετη και ακομπλεξάριστη ενώ όποια προσπαθεί να τις ξυπνήσει να χαρακτηρίζεται "υστερική φενμινίστρια", κομλπεξάρα και κολλημένη. Μέχρι και ότι μισώ τους άνδρες έχω ακούσει! (που καμία σχέση)
Ένα από τα λίγα πνευματώδη που έχει πει ο Πανούσης: "Σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας και κανένας δεν μου ευχήθηκε χρόνια πολλά -αυτό λοιπόν αποτελεί μια αναμφισβήτιση απόδειξη του ανδρισμού μου".
Πάντως θα επιμείνω πως ο πόλεμος των φύλων είναι ένα ακόμα καπιταλιστικό κατασκεύασμα προκειμένου να διχάζονται οι ομάδες των κοινωνικά καταπιεσμένων. Είναι δική μου ευθύνη να διαμαρτυρηθώ, για παράδειγμα, για τις εργασιακές διακρίσεις που υφίστανται οι γυναίκες (αλλά και οι μετανάστες κ.λ.π.), μαζί με τις γυναίκες (και τους μετανάστες κ.λ.π.). Και είναι δική σου ευθύνη να διαμαρτυρηθείς, για παράδειγμα, για την υποχρεωτική στράτευση μαζί μας.
Κατά τα λοιπά, ας μην μπερδεύουμε τους ρόλους μέσα σε μια σχέση, οι οποίοι λειτουργούν με σκοπό την σεξουαλική απόλαυση (και τη γενικότερη απόλαυση) -με τους ρόλους στη ζωή. Μπορεί να μου αρέσει η "ευάλωτη γυναίκα που ζητάει προστασία", μέσα στο παιχνίδι της σχέσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θέλω μια μαμούχαλη στην καθημερινή μας ζωή! Όπως, για παράδειγμα, δεν σημαίνει πως οι σχέσεις κυριαρχίας-υποταγής που αναπαράγονται στο σεξουαλικό παιχνίδι θα πρέπει να αντικατοπτρίζονται και εκτός αυτού.
Δυστυχώς το χειρότερο από όλα είναι ότι υπάρχουν τόσες νέες κοπέλες που θεωρούν ότι το να μιλάει κανείς για ισότητα είναι κάτι το ξεπερασμένο.
Κι ας βιώνουν κάθε μέρα τις συνέπειες αυτής της στάσης τους.