GendER/SIE/ES - Έμφυλοι ρόλοι και ταυτότητες: 30/03-06/04 @ BIOS
Wednesday, March 26, 2008

Gender – Το γεγονός ότι η άφυλη πραγματικότητα δεν υπάρχει, αποτελεί για όλους τους καλλιτέχνες, από όλους τους τομείς της τέχνης, πεδίο δημιουργικής αντιπαράθεσης και ως προς τη φόρμα και ως προς το περιεχόμενο. Με πρωτοβουλία του Goethe-Institut Athen τα Ινστιτούτα Goethe της Νοτιοανατολικής Ευρώπης επέλεξαν την εποχή αυτή να προσεγγίσουν το θέμα του κοινωνικού φύλου με διάφορα προγράμματα, συμμετέχοντας έτσι στη σύγχρονη συζήτηση για τις διάφορες μορφές των στερεοτυπικών ρόλων και ταυτοτήτων των φύλων.

Σε συνεργασία με το ΒΙΟS, έναν από τους πιο δυναμικούς χώρους της Αθήνας που προσφέρει πεδίο πειραματισμού στις νέες τέχνες, το Goethe-Institut Athen διοργανώνει μια εβδομάδα πολλαπλών δράσεων.

Από 30 Μαρτίου έως 3 Απριλίου πραγματοποιείται ένα κινηματογραφικό πρόγραμμα σε τέσσερις ενότητες με ταινίες μικρού μήκους που προσφέρονται για ανάγνωση από τη σκοπιά του κοινωνικού φύλου: Ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, καλλιτεχνικές πειραματικές.

Αποκορύφωμα αποτελεί το τριήμερο φεστιβάλ Genderpop, 4 – 6 Απριλίου, με performance art, χορό, συναυλίες πάρτι με καλεσμένους από την πλούσια και κορυφαία στον τομέα αυτό βερολινέζικη καλλιτεχνική σκηνή.
Επιμελητές του φεστιβάλ Genderpop είναι ο Tim Stüttgen, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές και θεωρητικούς της γερμανικής σκηνής Genderpop και η Μαργαρίτα Τσώμου, χορεύτρια και επιμελήτρια πολιτιστικών προγραμμάτων.

Πρόγραμμα προβολών

Έναρξη:
Κυριακή 30 Μαρτίου, 21:00 με την προβολή της ταινίας «S» του Αθανάσιου Καρανικόλα παρουσία του σκηνοθέτη.

Μικρή σινεματέκ	Μεγάλη σινεματέκ
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Το παιδί του κάδου	21:00 Αποπλάνηση Αγγέλων 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων
Τρίτη 1 Απριλίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων	21:00 Το παιδί του κάδου 23:00 Αποπλάνηση Αγγέλων
Τετάρτη 2 Απριλίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Αποπλάνηση Αγγέλων	21:00 Τραμπάλα συναισθημάτων 23:00 Το παιδί του κάδου
Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
21:00 Αγόρια-Κορίτσια 23:00 Το παιδί του κάδου	21:00 Αποπλάνηση Αγγέλων 23:00 Τραμπάλα συναισθημάτων

Τα προγράμματα

Για την οικειότητα και την απόσταση, για τη συναισθηματική εξάρτηση, τη φιλία και τον ερωτισμό μεταξύ νεαρών αγοριών, αντρών, αγγέλων

Ο Jan Krüger, γεν. το 1973, σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Νέων Μέσων για την Τέχνη της Κολωνίας. Οι ταινίες του αντιπροσωπεύουν, περισσότερο στο εξωτερικό απ’ ό,τι στη Γερμανία, μια νέα τάση και μια νέα αυτοσυνείδηση του γερμανικού σινεμά.

Αποπλάνηση Αγγέλων (Verführung von Engeln, 2000, 6΄ ασπρόμαυρη)
Βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Bertolt Brecht και τη μελοποίησή του από τον Udo Lindenberg
O Udo Lindenberg(*1946) από τους πιο σημαντικούς και πιο πολιτικοποιημένους Γερμανούς μουσικούς, τραγουδά το ποίημα του Brecht «Ν’ αποπλανάς Αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε».
Ένας νεαρός περιδιαβαίνει τη νυχτωμένη πόλη και συναντά ανθρώπους-γητευτές, χωρίς όμως να καταφέρνει να έρθει κοντά τους …

Φίλοι (Freunde, 2001, 21΄, έγχρωμη)
Μια φιλία μεταξύ νεαρών αγοριών που παραπαίει μεταξύ συντροφικότητας και ερωτισμού, ένα μείγμα γοητείας και περιέργειας, πίστης και προδοσίας, ανομολόγητου συναισθήματος αληθινής αγάπης. Λακωνική, πυκνή και σφιχτοδεμένη η ταινία μιλά για τον αποχαιρετισμό από την παιδικότητα και το βήμα προς το άγνωστο.

Διακρίσεις (επιλογή): Ασημένιο Λιοντάρι για την Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, 1ο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Κολωνίας «short cuts cologne», υποψήφια για το Γερμανικό και Ευρωπαϊκό Κινηματογραφικό Βραβείο.

Tango Apasionado (2006, 13΄ έγχρωμη)
Η ερωτική σχέση δυο αντρών. Οι πόθοι και οι αμφιβολίες τους. Ίσως όμως και να μην πρόκειται οπωσδήποτε για τη σχέση αυτών των δυο αντρών. Ίσως πρόκειται για εμάς τους ίδιους, για το βλέπω και το αντιλαμβάνομαι αυτό καθαυτό …

Hotel Paradijs (2007, 30΄, έγχρωμη & ασπρόμαυρη)
Ο Paul διασχίζει κάθε μέρα το κανάλι που χωρίζει την πόλη του Άμστερνταμ από τη βιομηχανική ζώνη. Εκεί τον περιμένει ο εραστής του. Μια μέρα πέφτει πάνω στην Claire που τον παρασύρει στον κόσμο της …

Και οι τέσσερις ταινίες προβλήθηκαν με μεγάλη επιτυχία σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

Έφηβοι στο παιχνίδι των ρόλων των φύλων, στην αναζήτηση ταυτότητας φύλου, μικροί πρωταγωνιστές της πραγματικότητας, που διόλου σπάνια τους ζητάει να επιδείξουν ηρωισμό. Τέσσερα έργα (Ολλανδία 2000-2005) από τη συλλογή ευρωπαϊκών ντοκιμαντέρ «Μικροί ήρωες» (Junge Helden), την οποία επιμελήθηκε το Goethe-Institut σε συνεργασία με το τμήμα «doxs!» του φεστιβάλ του Duisburg. Ένα πρόγραμμα που φέρνει πιο κοντά τους κόσμους των παιδιών και των ενηλίκων ενώ ταυτόχρονα εναρμονίζει δυο κινηματογραφικά είδη, το ντοκιμαντέρ και την ταινία που κάνει θέμα της τους νέους.

Η μέρα που αποφάσισα να είμαι η Νίνα (De dag dat ik besloot Nina te zijn)
Ολλανδία 2000, 15΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Ingeborg Jansen
Ο Guido είναι ένα 11χρονο αγόρι που δεν θέλει καθόλου να είναι αγόρι. Δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο και προτιμά να κάνει παρέα με τα κορίτσια της τάξης του. Κι έρχεται η μέρα που ο Guido αποφασίζει να είναι η Νίνα. Αυτό που απομένει τώρα πια είναι να μάθουν οι φίλοι και η οικογένειά του να σέβονται αυτήν του την επιθυμία.

Λύτρωση (Opgelucht)
Ολλανδία 2003, 15΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Aliona van der Horst
Ο Kristopher ήταν 11 όταν κατάλαβε ότι είναι γκέι. Στην αρχή δεν τολμούσε να μιλήσει με κανέναν γι’ αυτό, ούτε με τους φίλους του, ούτε και με την οικογένειά του. Παρά το μεγάλο φόβο κάποια στιγμή ο Kristopher το λέει. Η ταινία παρακολουθεί τις αντιδράσεις των συμμαθητών και της οικογένειάς του.

Κορίτσια (Meisjes)
Ολλανδία 2003, 20΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Menna Laura Meijer
O Kelvin, ο Vijay και ο Nasif, φίλοι από καιρό, ανακαλύπτουν ξαφνικά τα «Κορίτσια». Είναι ένα θέμα τα κορίτσια που ελάχιστα το καταλαβαίνουν, γι’ αυτό και τους γοητεύει και τόσο πολύ. Πώς θα ‘πρεπε να είναι το τέλειο κορίτσι, πώς θα είναι η «πρώτη φορά», τί πρέπει να γνωρίζει ένα αγόρι και τί πρέπει να κάνει; Το σημαντικότερο όλων μάλλον είναι να «μείνουν cool».

Αγόρια (Jongens)
Ολλανδία 2005, 30΄
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Menna Laura Meijer
H Angèle, η Sheena και η Soraya είναι φίλες και οι κουβέντες τους περιστρέφονται κυρίως γύρω από ένα θέμα: Τα αγόρια. Από τη μια μεριά είναι κορίτσια δυναμικά και ζόρικα, ντύνονται σέξι και μιλούν ελεύθερα για το σεξ. Από την άλλη πάλι γεμάτα ανασφάλεια και αβεβαιότητα για «την πρώτη τους φορά» - και γενικώς, είναι αλήθεια ότι το μόνο που θέλουν τα αγόρια είναι σεξ;

(Γερμανία 1970)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Ula Stöckl, Edgar Reitz
Το παιδί του κάδου: Kristine Deloup.

Μια ταινία cult από τα χρόνια της κοινωνικής και σεξουαλικής επανάστασης, γυρισμένη από ένα ζευγάρι μαέστρων του σινεμά, την Ula Stöckl και τον Edgar Reitz. «Το παιδί του κάδου» είναι μεν μια ταινία, είναι όμως και πολλές ταινίες. 64 ιστορίες έχουν γυριστεί, συνολικής διάρκειας 206΄. Μπορεί να δει κανείς και την κάθε μια χωριστά. Η εκδοχή που μας διέθεσε η Ula Stöckl περιλαμβάνει 11 ιστορίες.

«Το παιδί του κάδου» είναι μια «κατασκευασμένη» φιγούρα γένους θηλυκού. Σε κάθε ιστορία η κοινωνία την αναγκάζει να μάθει κάτι, της δίνει ένα μάθημα. Εκείνη όμως, ενήλικη από τη γέννα της ακόμα, μαθαίνει πάντα κάτι παραπάνω απ’ αυτό που της ζητάνε. Αυτό το «κάτι παραπάνω», αυτό που η κοινωνία δεν θέλει, βάζει διαρκώς τη ζωή της σε κίνδυνο.

Οι ιστορίες:

2) Η παιδική ηλικία του παιδιού του κάδου (6΄ 13΄΄)
Ένα ύστερο (πλακούντας) αυτονομείται! Μετά όμως έρχεται η κοινωνική πρόνοια.
3) Το σύνδρομο του κάδου (10΄ 15΄΄)
Για το ταλέντο της κοινωνίας μας, όλα να τα καταλαβαίνει, όλα να τα συγχωρεί κι όλα να τα … ανταποδίδει.
4) Στολίδι του σπιτιού η καθαριότητα (4´ 30´´)
Το παιδί του κάδου στο ντουζ, στη βροχή και από τη σκύλλα στη χάρυβδη
7) Μια μικρούλα ευτυχία (2΄ 03΄΄)
Το παιδί του κάδου το κάνει με τους καρπούς του αγρού.
8) Το παιδί του κάδου γνωρίζει έναν λόρδο και απαγχονίζεται (17΄ 10΄΄)
Έτσι ακριβώς! Η εκδίκηση όμως είναι ιδιαιτέρως γλυκιά!
12) Το παιδί του κάδου μαθαίνει να χορεύει (18΄ 51΄΄)
Το παιδί του κάδου εκπαιδεύεται για τη δουλειά στα πανηγύρια, τραγουδάει ωραία τραγούδια, βρίζει τον κόσμο και την κοπανάει με το ταμείο.
15) Η κλέφτρα του καταστήματος (3΄ 38΄΄)
Μετά από μια ωραία βόλτα στα μαγαζιά το παιδί του κάδου κάθεται στην αγκαλιά μιας συναδέλφου και τη βρίσκει λιγουλάκι.
17) Λίγο μετρά το χρήμα πάνω σ’ αυτήν τη γη (15΄ 13΄΄)
Το παιδί του κάδου κάνει πεζοδρόμιο και δολοφονείται.
21) Το παιδί του κάδου αγαπάει έναν καλό άνθρωπο τόσο πολύ που του έρχεται να τον φάει (9΄ 35΄΄)
Η αγάπη περνάει από το στομάχι και καμιά φορά το χαλάει κιόλας.
22) Το παιδί του κάδου πνίγει παιδιά του κάδου (4΄ 13΄΄)
Με ωραία μουσική και ποιητικότητα.
25) Ο τραπεζικός λογαριασμός στο δάσος (11΄ 46΄΄)
Το παιδί του κάδου πιστεύει στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Γι’ αυτό κι αναγκάζεται να πηδήξει από τον τέταρτο όροφο ενός κτιρίου και να τραγουδήσει ένα λυπητερό τραγούδι.

Οκτώ έργα μεταξύ πειραματικού κινηματογράφου, Video Art και εικαστικής τέχνης από διεθνώς διακεκριμένους δημιουργούς. Ένα πρόγραμμα με πρωταγωνιστή το ανθρώπινο σώμα. Οριακές ανθρώπινες καταστάσεις και σύγκρουση της διαφορετικότητας με τα ταμπού. Ένα πρόγραμμα που επιμελήθηκε και εξέδωσε το Goethe-Institut

Living a Beautiful Life (Γερμανία 2003, 13´)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Corinna Schnitt
Πρωταγωνιστούν: Diana Imber, Michael Granelli

Ένας άντρας και μια γυναίκα, καλοφτιαγμένοι κι εμφανίσιμοι κι οι δυο, στη στιλάτη βίλα τους στο Los Angeles. Μια εξοντωτική και προβοκατόρικη δοξολογία της απόλυτης ευτυχίας με καλοστημένες σκηνές εν είδει ντοκιμαντέρ …

S (Γερμανία 2002, 12΄ 25΄΄)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Αθανάσιος Καρανικόλας
Πρωταγωνιστούν: Supermarky, The Goddess Bunny, Ron Athey, Fred

Βραβείο της γερμανικής κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Oberhausen

Los Angeles
Η σκοτεινή πλευρά της τρυφερότητας.
Ένα τραγούδι, της μοναξιάς και της θλίψης.
Ένα τραγούδι χωρίς αστέρια, χωρίς άμμο.
Μαρτυρία της λαχτάρας για στοργή και ευχαρίστηση.
Μια τοπιογραφία των συμβόλων του πόνου και της κακοποίησης του σώματος.
Σούμπερτ και στεροειδή στο δρόμο χωρίς γυρισμό.



Την καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής υπογράφει ο Rosa von Praunheim.

Προσοχή – Σεβασμός (Γερμανία 2001, 13΄ 50΄΄)
του Michael Brynntrup

Οι οριακές καταστάσεις των πρωταγωνιστών που δοκιμάζουν και τα όρια (και τα οπτικά) των θεατών (όπως ακραίες πρακτικές αυτοερεθισμού) κάνουν την ταινία δείγμα τόσο του «Κινηματογράφου κατά των ταμπού» όσο και της κινηματογραφικής πειραματικής δουλειάς από το χώρο των ομοφυλοφίλων.

Mark Morrisroe – Polaroids 1959-1989 (Γερμανία 2002, 9΄ 50΄΄)
του Curtis Burz

Η ζωή του καλλιτέχνη Mark Morrisroe που πέθανε από έιτζ.
Γεννήθηκε το 1959 στη Βοστώνη από μητέρα ναρκομανή και πόρνη. Έφυγε από το σπίτι του στα 13 και πούλαγε το κορμί του. Πήρε μια υποτροφία από το Museum of Fine Arts της Βοστώνης, αλλά η ζωή του παραήταν διαλυμένη, γεμάτη ναρκωτικά, cross-dressing, εξιμπισιονισμό. Όταν πέθανε βρέθηκαν 2000 polaroids και ταινίες S8.

The Oral Thing (Γερμανία 2001, 8΄)
του Bjorn Melhus

Αλληγορικό έργο για τις ταπεινωτικές εξομολογήσεις στα daytime-talkshows.
Ο talkmaster αποσπά από δυο υποψηφίους χωρίς σώμα και χέρια, ομολογίες για πράξεις βίας και αιμομιξίας, αποσπά γενικώς ομολογίες ενοχής.
Ο δημιουργός της ταινίας παίζει όλους τους ρόλους. Τα αποσπάσματα των ομιλιών είναι από το αμερικάνικο Maury Povich Show.

Ron & Leo (Γερμανία 1999, 12΄ 47΄΄)
του Oliver Husain
Πρωταγωνιστούν: Philipp Danzeisen, Markus Danzeisen

O Ron και ο Leo είναι δίδυμοι αδερφοί, εραστές, λούτρινα ζωάκια και boyband. Περνάνε όλα τα στάδια της κρίσης των ποπ σταρ: sell outs, δυσαρέσκειες, καυγάδες στις συνεντεύξεις τύπου κλπ με τη μορφή ενός σύντομου μελοδραματικού μιούζικαλ. Η ταινία μιλάει ταυτόχρονα και για την επώδυνη διαδικασία της αναζήτησης εαυτού.

Με τον εαυτό μου (Γερμανία/Αυστρία 2000, 3΄)
(Mit mir)
της Kerstin Cmelka

Μια γυναίκα σ’ ένα κρεβάτι. Ξαπλωμένη δίπλα της ο κλώνος της, αυτή η ίδια. Η γυναίκα είναι η κινηματογραφίστρια που κλωνοποιεί – κι όχι μόνον σ’ αυτήν τη δουλειά της – την πρωταγωνίστριά της με πολλαπλή έκθεση.
Το μοτίβο του σωσία, του διδύμου ως μια μορφή οπτικοποίησης του αυτοερωτισμού.

Αυτοπροσωπογραφία ως Γυμνό. Σπουδή αρ. 2 (Γερμανία 2002, 8΄)
(Selbstbildnis als Akt; Studie Nr. 2)
του Wolfgang Lehmann

«Η γύμνια του σώματος δεν είναι το βασικό συστατικό της ταινίας. Η γύμνια είναι μια φυσική κατάσταση, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.»
(Wolfgang Lehmann)

Πρόγραμμα Φεστιβάλ Genderpop

21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
BIOS Φουαγιέ

Στο πλαίσιο του τριήμερου προγράμματος Genderpop στο φουαγιέ του Bios θα προβάλλονται έργα video art και μουσικά video clips. Εκτός από έργα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο φεστιβάλ, όπως των Aranxta Martinez, William Wheeler ή Namosh το πρόγραμμα στο φουαγιέ του Bios θα περιλαμβάνει και video art γνωστών καλλιτεχνών, όπως των Evely Rüsseler, Corine Stübi, Stefan Pente και Isabell Spengler, αντανακλώντας έτσι το ευρύ φάσμα της καλλιτεχνικής έκφρασης του Genderpop στους τομείς της underground μουσικής και της εικαστικής τέχνης.

21:30-22:30
Performance / Live-Installation: Para Persona Non Grata (60´) / FF
BIOS Πειραματική Σκηνή

Μεταξύ της υψηλής μόδας, της μινιμαλιστικής τέχνης του bondage και της ελληνικής μοναστηριακής παράδοσης κινείται το “Para Persona Non Grata” που πραγματεύεται την κάλυψη και το μυστήριο ενός διαφυλικού σώματος. Κρυμμένες πίσω από μια μετά-μοντέρνα μάζα από μαύρα πέπλα, ξεπροβάλλουν φιγούρες άφυλων σωμάτων που στο άκουσμα του ορμητικού beat της electro-post-punk-pop μουσικής παίρνουν νέες μορφές.

22:00
Performance: Τhe goat (5´) / Joy Gutthardt
BIOS Φουαγιέ

Η Joy Gutthard είναι ηθοποιός και performer. Οι παραστάσεις της κατ’ επιλογήν Βερολινέζας Joy εξετάζουν θέματα όπως την ομορφιά και τη θηλυκότητα. Όλο ειρωνεία και καταστροφικό μένος οι παραστάσεις της παίζουν με τα κλισέ της Femme Fatale και των Pinups, με το Glamour και τις εκφάνσεις του.

22:30
Performance / Συναυλία: H Eszter Salamon και η Arantxa Martinez παρουσιάζουν το Without You I Am Nothing (50´) / Ramon Pozo & Lucas Minkus
BIOS Κεντρική Σκηνή

Καρπός της συνεργασίας του πρώην χορευτή χιπ χοπ Ramon Pozo και του καλλιτέχνη Lucas Minkus το κομμάτι αυτό έχει τη μορφή μιας συναυλίας a cappella με τραγούδια για την αγάπη. Ασχολείται με την επιθυμία, τη χειραγώγηση, την απόλαυση, τη βία, την αρχή και το τέλος, τη λαχτάρα του ερμηνευτή να αγαπηθεί και την επιθυμία του θεατή να ψυχαγωγηθεί. Το Without You I Am Nothing αναλύει την οικονομία και την ιδεολογία του συναισθήματος, όπως αυτό εμφανίζεται στον ερωτικό λόγο της ποπ κουλτούρας και στη συνάντησή του με το θέατρο.

Ιδέα: Lucas Minkus, Ramon Pozo, Performance: Ramon Pozo, Lucas Minkus, Βοηθός μουσικής διεύθυνσης: Christian Garcia, Gérald Kurdian Παραγωγή: Eszter Salamon, Arantxa Martinez, Tanznacht Berlin 2006

23:30
DJ-Set: Rhythm King And Her Friends

23:45
Performance: tba (5´) /Joy Gutthardt
BIOS Φουαγιέ



21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
ΒΙΟS Φουαγιέ

21:00
Performance / Σύγχρονος χορός: Studies I (on inversion) / Jürgen Bogle
BIOS Κεντρική Σκηνή

Μια πειραματική σπουδή πάνω στην ανατροπή και τη λεπτομερέστερη εξέταση της έμφυλης ταυτότητας. Μέσα από σατιρική επανάληψη, υπερβολή, δραματοποίηση και χρήση παραπανίσιου πάθους γεννιέται μια αλληλουχία εικόνων ενός υποτιθέμενου πρωτοτύπου.

Χορογραφία: Jürgen Bogle – Χορός (video): Jürgen Bogle, Nelli Nolde – Video: Jürgen Bogle – Μουσική: Björk

21:45
Performance / Σύγχρονος χορός: Icons (30´) / Alessio Bonaccorsi
BIOS Κεντρική Σκηνή

Η παράσταση «Icons» είναι μια μελέτη για την ταυτότητα και τις μεταμορφώσεις του σώματος. Εξετάζει θέματα όπως η μεταμφίεση και ο στιγματισμός των έμφυλων ταυτοτήτων, η λειτουργία των pop icons και η συνεχής κοινωνική μετάλλαξη της κίνησης και του σώματος.

22:45
Σύγχρονος χορός: Act (30´) / Company
BIOS Κεντρική Σκηνή

Προσπαθώντας ακατάπαυστα να χτυπήσουν τη χρυσή φλέβα που κυλά στα έγκατα μιας pop και/ή μαζικής κουλτούρας, η οποία, με τον πιο απλό και άκομψο τρόπο, διαμορφώνει τύπους sexy συμβόλων της γυναικείας αυτοενδυνάμωσης, το τρίο με το όνομα Company – οι πολυτάλαντες καλλιτέχνιδες - Alexandra Bachzetsis, Tina Bleuler και Lies Vanborm – παρωδούν τη ρηχότητα της ψυχαγωγικής βιομηχανίας. Δυο γυναίκες στη σκηνή εκτελούν ένα σφιχτά χορογραφημένο στριπτίζ, λειτουργώντας η μια ως καθρέφτης της άλλης, πριν τελικά χαθούν κι οι δυο μέσα σ’ ένα δαιμόνιο stroboskop lightshow.

Company
Πέρυσι η Alexandra Bachzetsis, η Tina Bleuler και η Lies Vanborm δημιούργησαν το Act. Σήμερα, το τρίο συνεχίζει την καλλιτεχνική του δραστηριότητα με το νέο όνομα Company και την εποχή αυτή δουλεύει το δεύτερο κομμάτι του «Soirée». Έχει εμφανιστεί στις σπουδαιότερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις χορού και τέχνης.

Η παράσταση «Act» είναι μια παραγωγή της We Love Productions. Με την υποστήριξη του Pro Helvetia Arts Council της Ελβετίας, του Ομοσπονδιακού Πολιτιστικού Ιδρύματος της Γερμανίας, του καντονιού της Ζυρίχης και του Pact Zollverein/Essen.

23:30
Συναυλία: Namosh
BIOS Κεντρική Σκηνή

O Namosh έχει βάση του το Βερολίνο και χαρακτηρίζεται ως η απόλυτη χορευτική ενεργειακή έκρηξη που συνδυάζει τους πιο άγριους ηλεκτρονικούς ήχους με fat, funky beat και με μια φωνή που από το τραγούδι, το rap, το κήρυγμα καταλήγει σε ουρλιαχτά, αγγίζοντας σχεδόν τα όρια της παραφροσύνης. Φορώντας αντισυμβατικά κοστούμια, παρουσιάζει εναλλακτικές μορφές της αρσενικότητας, κάτι που τον κατέστησε το αγαπημένο παιδί όλων των θηλυκών popstars.
www.myspace.com/namosh

00:30
DJ-Set: Amateurboyz



21:00
Καλλιτεχνικά και μουσικά video: queer, gender, φεμινιστικά
ΒΙΟS Φουαγιέ

21:00
Performance: Border Strip (40΄) / William Wheeler, Berlin / Mississippi
BIOS Κεντρική Σκηνή

Το Border Strip παρουσιάζει μια σειρά από παραδείγματα στριπτίζ ως μια απόλυτα καθημερινή κατάσταση που συμπεριλαμβάνει την επίδειξη και έκθεση εαυτού σε εμπορικούς χώρους. Η Green Lady (a.k.a. Ms. Alles im Grünen Bereich) εμφανίζεται στη σκηνή ως ψυχωτική-εικονική, εμπορική και τουριστική ατραξιόν.

22:00
Σύγχρονος χορός: Who´ s Who (40´) / Alexandre Roccoli &Anne Lucas aka Lulu Glailleul
BIOS Κεντρική Σκηνή

Το κομμάτι βασίζεται στην παρατήρηση μιας μορφής. Προσπαθεί να αναλύσει συγκεκριμένες όρια μιας ταυτότητας που μετατοπίζεται διαρκώς και βρίσκεται στην κατάσταση του γίγνεσθαι – είναι queer θα μπορούσε να πει κανείς. Το Who´s Who είναι ένα καλειδοσκόπιο εικόνων και προβολών, ένα πείραμα με χειρονομίες που περιλαμβάνουν και την πράξη της ομιλίας και την performance του τραγουδιού.

23:00
Συναυλία: Rhythm King And Her Friends
BIOS Κεντρική Σκηνή

Από την ίδρυσή του ακόμα το τρίο πείθει με το ανατρεπτικό του mix: φεμινιστικό μανιφέστο και ηλεκτρονικό sound. Κραυγαλέα και προβοκατόρικα παίρνει θέση απέναντι στους παγιωμένους ρόλους και παρωδεί τα συνήθη κλισέ. «Με τα ζόρικα songs, τη φιλτραρισμένη από το μεγάφωνο πολεμική και το πολιτικό τους μένος οι τρεις Βερολινέζες συνεχίζουν από κει που σταμάτησε το DFA Remix του «Deception» των Le Tigre» (Wire). Μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους «The Front of Luxury» από την Kitty-Yo.»
rhythm-king-and-her-friends

00:30
DJ-Set: Athens DJanes Αlkiholica & gina

Είσοδος για την κεντρική σκηνή του Βios: 6 €, για φοιτητές 4 €.
Είσοδος για το τριήμερο: 15 €, για φοιτητές 10 €.

Οι προβολές 30/03 - 03/04 είναι δωρεάν.

Όπως καταλαβαίνετε, είναι απερίγραπτη η χαρά μου για όλο αυτό. Και είναι και μοναδική ευκαιρία να δούμε κάποια πράγματα που δύσκολα θα έφταναν υπό άλλες συνθήκες στην Αθήνα.

Αντιγράφω το κείμενο της πρώτης σελίδας της μίνι εφημερίδας που κυκλοφόρησε με αφορμή το φεστιβάλ:

Gender Trouble in Athens
της Μαργαρίτας Τσώμου και του Tim Stuttgen

Από τα 90s, σε μια σπάνια συνεύρεση του ακαδημαϊκού και του καλλιτεχνικού χώρου, του underground και της ποπ κουλτούρας, η γερμανική πρωτεύουσα εξελίχτηκε σε πειραματικό πεδίο για gender performances. Η σύγχρονη σκηνή του Genderpop πειραματίζεται με το κοινωνικο φύλο και με την επιθυμία, για να αμφισβητήσει τους καθιερωμένους ρόλους. Το φεστιβάλ Genderpop θα παρουσιάσει μια δελεαστική εκδοχή αυτού του κοινωνικού περιβάλλοντος. Με performances, συναυλίες, βιντεοκλίπ και σύγχρονο χορό θα εξερευήσει την αναπαράσταση των φύλων στη σύγχρονη κουλτούρα, τα κλισέ "άντρας" και "γυναίκα".

Performer απ΄όλο τον κόσμο, τις ΗΠΑ και την Ελβετία, την Ισπανία και την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, που έχουν επιλέξει το Βερολίνο ως πατρίδα τους, θα ανεβούν στη σκηνή για να χορογραφήσουν έφυλους ρόλους, με λάμψη και sex appeal, αλλά και αφαιρετικά, πειραματικά.

Κοινωνική performance

"Δε γεννιέσαι γυναίκα, σε κάνουν γυναίκα." Η Simon de Beauvoir είχε πει πριν από 50 κιόλας χρόνια τα πράγματα με τ'όνομά τους. Το Genderpop ισχυρίζεται ότι οι έμφυλοι ρόλοι είναι κατασκευές και σχετίζονται λιγότερο με βιολογία και περισσότερο με ιδεολογία. Ανεξάρτητα από το σώμα που διαθέτουμε, το φύλο αποτελεί κοινωνική performance. Η γλώσσα και η εκπαίδευση, το σχολείο και το περιοδικό μόδας, όλα τούτα μας υποδεικνύον πως να είμαστε σωστές γυναίκες και σωστοί άντρες.

Η Αμερικανίδα Judith Butler έχει υπογραμμίσει όσο καμλία άλλη φιλόσοφος αυτή τη θέση, θεωρώντας πάντα τις έμφυλες ταυτότηες σαν κάτι δημιουργημένο και όχι δεδομένο. Αυτές οι ταυτότητες, διοχετευμένες στον κόσμο φαντασιακά από Λόγους (discourses) εξουσίας, διαπρερνούν τα θηυκά και αρσενικά σώματα σαν νά'ταν η μόνη και μη μεταβλητή πραγματικότητα. Ο όρος επιτελεστικότητα (performativity) που προτείνει η Judith Butler αποσπά την προσοχή από το "τι πράττει" κανείς και τη στρέφει στο "πως το επιτελεί". Το ερώτημα δεν είναι πια λοιπόν σε τι συνίσταται π.χ. η "γνήσια θηλυκότητα", αλλά μάλλον το πώς αυτή κατασκευάζεται και επιτελείται καθημερινά.

Drag queen

Ως παράδειγμα της έμφυλης επιτελεστικότητας η Judith Butler χρησιμοποιεί τη drag queen. Οι αντιδράσεις γέλιου ή θυμού που προκαλούν ίσως οι δημόσιες εμφανίσεις της drag queen οφείλονται κατά τη φιλόσοφο στο ότι η drag queen αμφισβητεί με την αναπαράσταση το - υποτίθεται - αμετάτρεπτον της σχέσης φύλου και σεξουαλικότητας. Η drag queen επαναπροσδιορίζει τους κώδικες της θηλυκότητας και αποδεικνύει ότι το φύλο είναι τεχνητή κοινωνική κατηγορία, που μέσω της διακωμώδησης μπορεί να αναμορφωθεί. Camp ονομάστηκε το χιούμορ της ομοφυλόφιλης υποκουλτούρας της δεκαετίας του '60, όπου στις συμβάσεις της κυρίαρχης κουλτούρας ενσωματώθηκαν αντικείμενα καθημερινής χρήσης και σκηνοθετήματα βασισμένα στην υπερβολή. Ομοφυλόφιλοι καλλιτέχνες όπως ο Andy Warhol και ο Jack Smith φωτογράφισαν την περίοδο εκείνη επανειλημμένα drag queens και τις έκαναν λαμπερά αστέρια.

Queer

Η κριτική στάση απέναντι στη φυσιολογικότητα και η αναφορά στην πλασματικότητα της έμφυλης ταυτότητας αποτελούν ταυτόχρονα την αφετηρία του σύγχρονου queer κινήματος και της queer θεωρίας που μεταδόθηκαν από την Αμερική στην Ευρώπη. Η λέξη queer προέρχεται από το Γερμανικό quer που σημαίνει λοξός, μετατοπισμένος. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως βρισιά ενάντι σε γκέι και λεσβίες, οι οποίοι/ες όμως την οικειοποιήθηκαν υπονομευτικά. Με σημαία το queer ιδρύθηκε ένα κίνημα που αναζητά νέα πεδία δράσης ανάμεσα στη διπολικοτητα αρσενικού και θηλυκού, αλλά και ετεροφυλόφιλου και ομοφυλόφιλου. Έχοντας τις ρίζες του στους φεμινιστικού ςαγώνες και στη λεσβιακή και γκέι κουλτούρα, το queer κίνημα δραστηριοποιείται στην αποδόμηση πάγιων κατηγοριών κι αναζητά νέες διεξόδους σεξουαλικής βίωσης. Έτσι, το queer προβάλλει αντίσταση στην κατηγοριοποίηση της ταυτότητας.

Πολιτική του σώματος

Δεν εκπλήσσει επομένως το γεγονος ότι οι gender performances έγιναν αναπόσπαστο στοιχείο στα πάρτυ της queer υποκουλτούρας. Το ενσωματωμένο κοινωνικό φύλο, οι έμφυλες χειρονομίες και οι συνήθειες επιτελούνται παραστατικά εκ νέου και μετατοπίζονται: οι εναλλακτικές gender performances ανάγονται σε πολιτική του σώματος. Ιδίως οι τέχνες του θεάματος, που δουλεύουν με το σώμα, απεικονίζουν την παραστατική διάσταση του έμφυλου ρόλου - γι'αυτό και είναι το επίκεντρο αυτού του φεστιβάλ. Σε μια συνεύρεση των εικαστικών τεχνών και της ποπ κουλτούρας, του χορού και της performance art, συναθροίζονται καλλιτέχνες της βερολινέζικης σκηνής που νοηματοδοτούν πολιτικά την gender performance. Με παρουσιάσεις για drag και στριπτίζ, σεξουαλικής εργασία και τρανς, καρκίνου του μαστού και μετα-μορφώσεις ανδρικών και γυναικείων εικόνων, οι καλλιτέχνες του φεστιβάλ ορμούν από την queer κοινότητα του Βερολίνου στη σκηνή Είναι ένα παιχνίδι όπου επιθυμία και κριτική διάθεση ανταμώνουν, για να οδηγήσουν κάθε έμφυλο ρόλο σε έκρηξη: Gender Pop!

[Όταν θα βρω λίγο ακόμα χρόνο, θα αντιγράψω 1-2 κειμενάκια ακόμα που θέλω να δείτε.]

Παρατηρήσεις/ερωτήσεις προς εξέταση...

Πόσοι άνθρωποι που έχουν ζήσει το queer σε όλο του το μεγαλείο, τραβέλια, πούστηδες, νταλίκες κλπ. δε θα έφταναν ποτέ να διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο και να δουν τη ζωή τους, την πραγματικότητά τους να ανάγεται σε ακαδημαϊκή θεώρηση του φύλου;

Πόσοι θεωρητικοί λάτρες του queer θα αντιμετώπιζαν ίσως και υποτιμητικά τη μη πολιτικοποιήμενη συνειδητότητα του φύλου (και όχι μόνο αυτό) κάποιων από αυτούς που προανέφερα;

Γιατί ένω η queer θεωρία έχει ένα σχεδόν ελιτίστικο χαρακτήρα, η queer πράξη στο εξωτερικό βρίσκεται κυρίως σε καταλήψεις;

Γιατί το πρόσφατο αποκριάτικο πάρτι του qvzine έγινε κι αυτό σε μια κατάληψη;

Γιατί το queer αντί να περικλείει, αποκλείει;

Γιατί τείνει να γίνει μία ταυτότητα αποκλεισμού, αντί για σύμβολο μη ταυτότητας που περικλείει;

UPDATE: Και δε μιλάω μόνο για τον αποκλεισμό από πλευράς των θεωρητικών, μιλάω και για τον αποκλεισμό από πλευράς των αναρχοαυτόνομων. Προσωπικά, δε χωράω πουθενά.

Κι άλλα ερωτήματα έχω, αλλά θα χρειαστούν ένα ολόκληρο ποστ δικό τους.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:45 12 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Ο Μύθος του Κολπικού Οργασμού
Thursday, March 20, 2008

Στη συζήτηση που έχει γίνει από τους άντρες ουσιαστικά για το γυναικείο οργασμό και τη σεξουαλική ψυχρότητα (frigidity) έχει υπάρξει ένας λανθασμένος διαχωρισμός μεταξύ κολπικού και κλειτοριδικού οργασμού. Η ψυχρότητα γενικά έχει θεωρηθεί η ανικανότητα να έχει μια γυναίκα κολπικό όργασμο, ενώ έχει παραβλεφθεί το γεγονός ότι ο κόλπος δεν είναι και φοβερά ευαίσθητος και ότι η κλειτορίδα είναι ουσιαστικά το αντίστοιχο του πέους, δηλαδή το κέντρο της σεξουαλικής ευχαρίστησης για τη γυναίκα.

Αυτό εξηγεί τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά γυναικών που δε μπορούν να έχουν κολπικούς οργασμούς. Αλλά σύμφωνα με τους άντρες γιατρούς του προηγούμενου αιώνα, το πρόβλημα είναι ψυχολογικό κι όχι ανατομικό και οι γυναίκες παραπέμπονταν σε ψυχιάτρους που θεωρούσαν ότι οι συγκεκριμένες γυναίκες είχαν πρόβλημα στο να αποδεχτούν το γυναικείο τους ρόλο.

Ενώ υπάρχουν πολλές περιοχές που μπορούν να προκαλέσουν σεξουαλικό ερεθισμό, είναι μόνο μία η περιοχή που σχετίζεται με το γυναικείο οργασμό κι αυτή είναι η κλειτορίδα. Όλοι οι οργασμοί σχετίζονται με τον άμεσο ή έμμεσο ερεθισμό της κλειτορίδας και του κλειτοριδικού ιστού (που εκτείνεται και πέρα από την κλειτορίδα). Οπότε αν δεν υπάρχει επαρκής ερεθισμός της κλειτορίδας μέσα από κάποιες στάσεις ετεροφυλόφιλου σεξ, τότε ο οργασμός συνήθως είναι ανέφικτος.

Όλα αυτά μας οδηγούν σε κάποιες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις για το συμβατικό σεξ και το ρόλο της γυναίκας μέσα σε αυτό. Οι άντρες ουσιαστικά φτάνουν σε οργασμό μέσω της τριβής του πέους στον κόλπο της γυναίκας, κι όχι την περιοχή της κλειτορίδας που συνήθως δεν επηρεάζεται άμεσα από τη διείσδυση. Οι γυναίκες έχουν οριστεί σεξουαλικά από την πράξη που είναι σημαντικότερη για τους άντρες.

Η σεξουαλικότητα της γυναίκας οφείλει να επαναπροσδιοριστεί. Τα σεξιστικά τελικά ιδεατά του σεξ πρέπει να εγκαταλειφθούν και η αμοιβαία σεξουαλική ευχαρίστηση πρέπει να είναι ο νέος στόχος. Κι ενώ αυτό θεωρητικά επικροτείται σχεδόν από όλους, στην πράξη δε δείχνει να ακολουθείται το ίδιο. Οι γυναίκες πρέπει να αρχίσουν να απαιτούν στάσεις και τρόπους κατά τις οποίες μπορούν κι οι ίδιες να φτάσουν σε οργασμό. Αλλιώς πραγματικά πρόκειται περί σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Ο αγαπητός Φρόυντ, μαζί με διάφορα καλά που είπε, ήταν και η πηγή διάφορων κακών, ένα εκ των οποίων ήταν αυτός ο διαχωρισμός κολπικού και κλειτοριδικού οργασμού και η ενοχοποίηση του δεύτερου. Σύμφωνα με τον Φρόυντ, ο κλειτοριδικός οργασμός είναι εφηβικός και ανώριμος και οι γυναίκες όταν αρχίζουν να έχουν σεξουαλικές επαφές με άντρες πρέπει (βρίσκοντας ένα μαγικό τρόπο) να μεταφέρουν το κέντρο της ηδονής τους στον κόλπο τους και να έχουν έτσι πιο ώριμους οργασμούς. Σύμφωνα με τον Φρόυντ και πάλι, οι λεσβίες ήταν γυναίκες που ποτέ δεν κατάφεραν να ωριμάσουν σεξουαλικά. Όλα αυτά βέβαια πηγάζουν από τον γνωστό και απροκάλυπτο σεξισμό του Φρόυντ που θεωρούσε τις γυναίκες υποδεέστερες και προβληματικές όταν δεν μπορούσαν αβίαστα να φυλακιστούν στον κοινωνικό τους ρόλο.

Μαθήματα ανατομίας:
1. Clitoral Hood
2. Clitoris
3. Labia Minora
4. Vaginal Opening
5. Labia Majora

Αυτά τα συμπεράσματα δεν στηρίχθηκαν στη γυναικεία ανατομία, αλλά σε ιδέες για τη θέση της γυναίκας, κοινωνικά και ψυχολογικά. Κι έτσι οι προσπάθειες θεραπείας της ψυχρότητας περιελάμβαναν επανεκπαίδευση της γυναίκας για το ρόλο της. Είχε προταθεί ακόμα (όχι από τον ίδιο το Φρόυντ) χειρουργική επέμβαση που θα βοηθούσε τις γυναίκες να βρουν το δρόμο τους, μετά από την παρατήρηση ότι οι κλειτορίδες των μη-ψυχρών γυναικών βρίσκονταν πιο κοντά στην είσοδο του κόλπου τους. Οπότε έπρεπε η ανατομία των γυναικών να αλλάξει για να συμφωνήσει με τη θεωρία των Φροϋδικών. Και πέρα από τη σωματική κακοποίηση, η ψυχολογική και συναισθηματική κακοποίηση που υπέστησαν οι γυναίκες θεωρώντας τον εαυτό τους υπεύθυνο για τη λεγόμενη ψυχρότητά τους.

Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι οι άντρες δεν ήξεραν...Το οποίο δεν είναι αλήθεια. Ήξεραν ότι η κλειτορίδα είναι το κέντρο της γυναικείας σεξουαλικότητας, μιας και εκεί επικεντρωνόταν ο γυναικείος αυνανισμός. Ήξεραν ότι η ενασχόλησή τους με την κλειτορίδα των γυναικών πρόσφερε λίπανση για την πράξη που ακολουθούσε. Τα προκαταρκτικά ήταν μια αντρική επινόηση για να φτάσουν στο στόχο τους, αφηνόντας πολλές φορές τη γυναίκα ναι μεν έτοιμη για διείσδυση, αλλά μακριά από την ικανοποίησή της, όταν αυτά τελείωναν.

Ήταν επίσης γνωστό ότι για μικροεπεμβάσεις εντός της κολπικής κοιλότητας, η αναισθησία δεν ήταν απαραίτητη, γιατί η περιοχή δεν έχει ιδιαίτερη ευαισθησία. Και κάποιοι άλλοι, πιο Ανατολικά, όταν έκοβαν τις κλειτορίδες των γυναικών τους, ήξεραν τι έκαναν, πολύ καλά μάλιστα. Στερούσαν από τις γυναίκες το κέντρο της σεξουαλικότητάς τους. Ή τις μίκραιναν, τις παραμόρφωναν όταν ήταν μεγαλύτερες, γιατί όταν κάτι είναι σαν μικρό πέος, απειλεί το πέος ως σύμβολο.

Τα ανατομικά στοιχεία μας δείχνουν ότι η κλειτορίδα είναι το αντίστοιχο του πέους ή μήπως το πέος είναι το αντίστοιχο της κλειτορίδας; Η διαφορά είναι ότι η κλειτορίδα έχει μοναδικό σκοπό την ηδονή. Και με ό,τι και να καβλώνει μία γυναίκα, για να το θέσω λίγο πιο ωμά, η ηδονή πάντα εντοπίζεται στην κλειτορίδα και ο οργασμός το ίδιο.

Υπάρχουν όμως γυναίκες που υποστηρίζουν ότι έχουν κολπικούς οργασμούς. Είτε έχουν όμως έλλειψη γνώσεων της ανατομίας τους και δε μπορούν να εντοπίσουν το που συμβαίνει αυτό που συμβαίνει, είτε είναι πολύ επηρεασμένες από αυτό που έχει θεωρηθεί σεξουαλική κανονικότητα από τους άντρες. Κι υπάρχουν και ατελείωτες γυναίκες που προσποιούνται κολπικούς οργασμούς για να ευχαριστήσουν το σύντροφό τους ή απλά να τελειώνει η πράξη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι σεξουαλικά υγιείς γυναίκες διδάχθηκαν ότι είχαν πρόβλημα. Και πέρα από την έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης, υπήρχαν αισθήματα ενοχής, ανασφάλειας και ακόμα και μίσους απέναντι στον εαυτό τους. Επειδή σύμφωνα με τους τότε ψυχιάτρους δεν ήταν αρκετά θηλυκές, ζήλευαν τους άντρες κλπ.

Αυτός ο μύθος βέβαια διατηρήθηκε και διατηρείται από τους άντρες, γιατί η διείσδυση είναι το αγαπημένο μέσο σεξουαλικής ευχαρίστησης, γιατί στα πλαίσια του αντριού σωβινισμού η γυναίκα σπάνια αντιμετωπιζόταν ως ένα ολόκληρο, ξεχωριστό ανθρώπινο πλάσμα, γιατί το πέος είναι η επιτομή της αρρενωπότητας και πάνω σ'αυτή βασίζεται κυρίως η ταυτότητα των αντρών, γιατί αν το επίκεντρο της ηδονής είναι η κλειτορίδα θα ένιωθαν μάλλον λίγο άχρηστοι.

Η αναγνώριση του κλειτοριδικού οργασμού απειλεί την ετεροκανονικότητα, γιατί δείνχει ότι η γυναικεία ηδονή μπορεί να έρθει είτε από άντρα είτε από άλλη γυναίκα, οπότε η ετεροφυλοφιλία δεν είναι η μόνη επιλογή.

(Το ίδιο συμβαίνει και με το P-spot, το σημείο που προκαλεί ερεθισμό στον προστάτη των αντρών μέσω πρωκτικής διείσδυσης, απειλεί την ετεροκανονικότητα, δείχνει ότι βιολογικά υπάρχουν πάντα δύο επιλογές για να πάρει κανείς σεξουαλική ευχαρίστηση.)

Αυτά το 1970 από την Anne Koedt σε πολύ ελεύθερη μετάφραση από εμένα. Το 2008 τι;

• Το 15% των γυναικών δεν έχει ποτέ οργασμό στη ζωή τους.
• Το 10% των γυναικών έχει οργασμό μόνο αυνανιζόμενο.
• Το 30% των γυναικών μπορεί να έχει οργασμό μόνο με διείσδυση (η ανατομία εδώ παίζει σημαντικότατο ρόλο)
• Το 70% των γυναικών θέλει κλειτοριδικό ερεθισμό παράλληλα με τη διείσδυση αλλιώς μπορεί να είναι ωραία, αλλά δε θα πάει και πουθενά.
  

Η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι πιο πολύπλοκη και ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει σημαντικό ρόλο, πέρα από την ανατομία. Για πολλές γυναίκες, ακόμα και σήμερα, η σεξουαλική πράξη είναι ενοχοποιημένη, και για να έχουν οργασμό πρέπει να υπάρχει ένας συνδυασμός συνθηκών που για πολλές περιλαμβάνει το να νιώθουν συναισθηματική ασφάλεια. Οι απαιτήσεις, ακόμα και οι αισθητικές, που υπάρχουν από τις γυναίκες είναι μεγαλύτερες από αυτές που υπάρχουν για τους άντρες, κι αυτό συνιστά λόγο άγχους και όπου άγχος, ο οργασμός δύσκολα έρχεται.

Ο μύθος του κολπικού οργασμού δεν έχει εξαλειφθεί. Ακόμα μιλάμε για αυτόν, σαν κάτι υπαρκτό. Το ότι υπάρχουν διαφορετικά είδη και διαφορετικές αισθήσεις κατά τη διάρκεια των οργασμών, δε σημαίνει ότι εντοπίζονται κάπου αλλού πέρα από την κλειτορίδα, απλά το ότι διαφορετικά μέσα ερεθισμού έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Ο κλειτοριδικός ιστός τελικά εκτείνεται μέσα στον κόλπο, για τα πρώτα λίγα εκατοστά και γι'αυτό υπάρχουν γυναίκες που μπορούν να έχουν οργασμούς του λεγόμενου σημείου G, το οποίο όμως δεν ερεθίζεται επαρκώς από την "κανονική" διείσδυση με το πέος.

Υπάρχει μεγάλη μερίδα αντρών που νιώθουν ανεπάρκεια όταν η διείσδυση δεν αρκεί για να έρθει σε οργασμό η σεξουαλική τους σύντροφος και υπάρχει και μια αντίστοιχη μερίδα λεσβιών όπως ανακάλυψα πρόσφατα. Μιλούσα με μια φίλη και μου έλεγε ότι την ενόχλησε κατά κάποιο τρόπο όταν για πρώτη φορά μία σεξουαλική της σύντροφος δε μπορούσε να τελειώσει μόνο με διείσδυση και θέλησε να βάλει...μια χείρα βοηθείας. Ένιωσε ανεπάρκεια. Κι αυτό λόγω έλλειψης ενημέρωσης, ακόμα και μεταξύ των γυναικών, ακόμα και μεταξύ των λεσβιών. Και υπάρχει κι αυτό το εγωιστικό σκεπτικό ότι πρέπει εγώ, μόνο εγώ (το όποιο εγώ), να σε κάνω να τελειώσεις.

Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό και απογοητευτικό το ότι ο μύθος ακόμα καλά κρατεί και ότι δε γίνονται προσπάθειες ανατροπής του, από όλα αυτά τα μέσα που προωθούν σεξουαλικές συμβουλές κλπ. Είναι ευχάριστο, το ότι οι γυναίκες έχουν αρχίσει να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη σεξουαλική ευχαρίστηση, ζητώντας αυτό που έχουν ανάγκη. Αλλά δεν το κάνουν όλες. Όχι ακόμα.

Όσο για τους στρέιτ άντρες του σήμερα, θα ομολογήσω ότι δε γνωρίζω αρκετά για να πάρω οποιαδήποτε θέση, οπότε παρακαλώ σας, αν θέλετε, πείτε μου.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 15:33 20 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Happy Birthday to Queerdom (Happy Birthday to me)
Tuesday, March 18, 2008

Την Κυριακή 16 Μαρτίου, αυτό το πολυπαθές βλογκ έκλεισε ένα χρόνο ζωής. Η αλήθεια είναι ότι το έχω αμελήσει λιγάκι τους τελευταίους μήνες κι ότι η αρχή που είχα κάνει ήταν λίγο δυσανάλογα δυναμική με τη συνέχεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω χάσει την όρεξή μου, απλά η έμπνευσή μου κάπου άρχισε να χάνεται στην πορεία, γιατί όλα όσα είχα μαζεμένα και όφειλα να πω, ένιωσα ότι κατά κάποιο τρόπο τα είπα.

Για αυτό όμως έγινε και η τελευταία του ανακαίνιση, η οποία σκοπό είχε να σηματοδοτήσει και για μένα και για μας, μια καινούρια αρχή γι'αυτό το βλογκ που ήταν στα πρόθυρα να κλείσει. Αλλά επειδή δε θέλω να κλείσει η αλήθεια είναι, είναι μικρό ακόμα, θα του γιορτάσω τα γενέθλιά του μήπως και χαρεί λιγάκι και μείνει. Σκεφτόμουν να διαλέξω και αγαπημένα ποστ, αλλά άλλαξα γνώμη. Αν θέλετε εσείς, καλώς..

Σας ευχαριστώ λοιπόν αγαπητές/οι αναγνώστες/ριες που με έχετε συνοδεύσει ως εδώ.


Σήμερα, Τρίτη 18 Μαρτίου, η πολυπαθής ιδιοκτήτρια του βλογκ...μεγαλώνει. Γίνομαι 25. Απολογισμό της ζωής μου δε θα κάνω, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι η ώρα, ο τόπος κλπ. Αλλά αυτός ο τελευταίος χρόνος, πέρασε τόσο γρήγορα, μα τόσο γρήγορα. Κι είχε φοβερές εξάρσεις, πάνω και κάτω, έτρεχε κι έτρεχα κι εγώ να τον προλάβω. Και νομίζω τον πρόλαβα. Και μεγάλωσα όντως. Άλλαξα. Ή τελοσπάντων, αυτό που ήμουν, το πήγα λίγα βήματα πιο πέρα. Και συγκρατημένα αισιοδοξώ, θέσει, όχι φύσει, επιτέλους.

Και ευχαριστώ..

[Note to self: Don't forget to breathe..]

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 10:08 20 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Με το "Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης" ασχολήθηκε η Ιερά Σύνοδος
Monday, March 17, 2008

Με το "Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης" που προωθείται με νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης ασχολήθηκαν σήμερα οι συνοδικοί ιεράρχες υπό την προεδρία του αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερώνυμου.

Οπως ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο Τύπου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμο, " Η Εκκλησία δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του Γάμου κατά το Ορθόδοξο Τυπικό, ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη "συζυγική" σχέση εκτός αυτού".

Η Σύνοδος καλεί το πλήρωμα της Εκκλησίας να είναι βέβαιον ότι "είναι παντελώς αδύνατο να συγκατατεθεί στο διαμορφούμενο Νομοσχέδιο "Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης" η εφαρμογή του οποίου υποθάλπει και νομιμοποιεί βαρύτατα ηθικά αμαρτήματα και το οποίο σε περίπτωση εφαρμογής θα αποτελέσει καταστροφική βόμβα στα θεμέλια της χριστιανικής οικογένειας και όλης της ελληνικής κοινωνίας. Η Διαρκής ιερά Σύνοδος, εκφράζει την ελπίδα και την ευχή να μην καταστεί Νόμος του Κράτους το εν λόγω νομοσχέδιο".

Και κάπως έτσι ξεχάστηκε αυτό που είπε ο Ιερώνυμος και μας χαροποίησε πριν λίγες μέρες: «Η Εκκλησία δεν μπορεί να ελέγχει με αναγκαστικούς τρόπους, με αστυνομικά μέτρα την επιλογή ορισμένων ανθρώπων που έχουν ορισμένα προβλήματα να ρυθμίσουν με τον δικό τους τρόπο τη ζωή τους».


Βέβαια, η Ιερά Σύνοδος μίλησε για το Σύμφωνο Συμβίωσης για τους ετεροφυλόφιλους κι όχι για τους ομοφυλόφιλους, το ενδεχόμενο αυτό δε δείχνει να συζητήθηκε.

Ποια είναι τα βαρύτατα ηθικά αμαρτήματα που υποθάλπτει; Το εκτός γάμου σεξ;

Δεν καταλαβαίνω σας λέω...

Κι εκεί που η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία να πάει μπροστά, κάποιοι σταθερά θέλουν να την κρατάνε πίσω για να μην αμφισβητείται η εξουσία τους τελικά.

Πότε μα πότε θα γίνει ο γαμο-διαχωρισμός;

Πότε θα σταματήσει να ταυτίζεται ο Ελληνισμός με την Ορθοδοξία;

Πότε η θρησκεία θα αρχίσει να πλησιάζει αυτό που έχουν ανάγκη οι όσες/οι την έχουν ανάγκη σήμερα;

Αν και πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου, να εξευρωπαϊστούμε νομοθετικά έστω. Αυτός ο κομπλεξισμός του Έλληνα, αυτή η παράλληλη άρνηση και λατρεία του ό,τι ξένου (Δυτικού) εξακολουθεί να με συναρπάζει, δε μπορώ να πω. Και δυστυχώς εντύπωση δεν μου προκαλεί το ότι υιοθετούμε κυρίως τα κακά αντί για τα καλά των εκ Δύσης εισαγόμενων προϊόντων/συμπεριφορών κλπ.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 17:00 11 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ


In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership 'contract' EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere 'contract' can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:57 5 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Ζητούνται λεσβίες
Friday, March 14, 2008

Ζητούνται λεσβίες που να θέλουν να βγουν στην τηλεόραση (όχι σε Δρουζο-Τατιανο-εκπομπές) να συζητήσουν το θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης. Γκέι άντρες έχουν ήδη βρεθεί.

Πληροφορίες στο: queerdom@gmail.com

Παρακαλώ αφήστε τηλέφωνο για αμεσότερη επικοινωνία.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:59 6 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Πολιτικός γάμος γυναικών στην Καισαριανή
Thursday, March 13, 2008

Αντιγράφω από το www.gayworld.gr που αντιγράφει από τα "ΝΕΑ":


Στην Καισαριανή θα γίνει την επόμενη εβδομάδα, ο πρώτος πολιτικός γάμος ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα, όπως αποκαλύπτει στα «ΝΕΑ» ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, μέλος της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδος.

«O γάμος θα είναι μεταξύ δύο γυναικών και θα γίνει σύμφωνα με τα όσα προβλέπει ο νόμος 1250/82, ο οποίος ορίζει τον πολιτικό γάμο», λέει ο κ. Βαλλιανάτος, που επικαλείται την επιστημονική άποψη της καθηγήτριας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Θεοφανώς Παπαζήση. Σύμφωνα με τη γνωμάτευση, «στον νόμο για τον πολιτικό γάμο δεν υπάρχει πρόβλεψη για το φύλο των δύο ατόμων που παντρεύονται. Συνεπώς είναι νομικά κατοχυρωμένος ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων». Ο κ. Βαλλιανάτος επικαλείται επίσης και τον Αλέξη Τσίπρα: «Ο νυν πρόεδρος του ΣΥΝ, σε ομιλία του ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων στο gay pride της Αθήνας πριν από τρία χρόνια, είχε υποστηρίξει ότι “με το ισχύον νομικό σύστημα, δηλαδή τον νόμο 1250/82 που καθορίζει τις προϋποθέσεις του πολιτικού γάμου, απλά χρειάζεται δήμαρχος που να καταλαβαίνει», θυμάται ο κ. Βαλλιανάτος, που επικαλείται και συναντήσεις με το Τμήμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΣΥΝ. « Η θέση μας είναι υπέρ του πολιτικού γάμου και μεταξύ ομοφυλοφίλων», είπε στα «ΝΕΑ» ο μέχρι χθες υπεύθυνος του Τμήματος κ. Χρ. Παπαδόπουλος.

Ο δήμαρχος Καισαριανής

«Δεν έχω καμία αντίρρηση να τελέσω αυτόν τον γάμο, εφόσον καλύπτεται από νομικής πλευράς», λέει στα «ΝΕΑ» ο δήμαρχος Καισαριανής Σπύρος Τζόκας, ο οποίος ωστόσο διευκρινίζει πως δεν έχει ενημερωθεί ακόμη επισήμως για τον επικείμενο γάμο.
Όπως αποκαλύπτουν στα «ΝΕΑ» μέλη της ΟΛΚΕ, «την ίδια ημέρα που θα πραγματοποιηθεί ο γάμος στην Καισαριανή, θα επιχειρηθεί να πραγματοποιηθεί και γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλου ζευγαριού αντρών σε δήμο της Θεσσαλονίκης. Την επόμενη εβδομάδα μάλιστα περιμένουμε την απάντηση δημάρχου από νησί του Αιγαίου, ο οποίος αν και εκλέγεται με το ΠΑΣΟΚ, μας πρότεινε να πραγματοποιηθούν γάμοι ομοφυλοφίλων στο νησί του». Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ΟΛΚΕ, δεκάδες είναι τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που περιμένουν τις αντιδράσεις από τους επικείμενους γάμους, προκειμένου να προχωρήσουν και αυτοί.
Την επικείμενη τέλεση του πρώτου πολιτικού γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων ανήγγειλαν οι εκπρόσωποι της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας στον υπουργό Δικαιοσύνης, από τον οποίο ζητούν να επεκταθεί και στα ομόφυλα ζευγάρια το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, όπως και ο νόμος 1250/1982 που καθιερώνει τον πολιτικό γάμο.

[Αν μάθουμε - που θα μάθουμε - λεπτομέρειες για το πότε, πάμε; Εννοώ να μαζευτούμε κόσμος αρκετός και να πάμε. Ε; Κι ας μη συμφωνούμε με το γάμο, δεν έχει σημασία. Όχι, τίποτα άλλο, αλλά προσωπικά διαφωνώ σε αρκετά επίπεδα κι ας τό'χω υποστηρίξει και θα το υποστηρίζω συνέχεια.]

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 09:59 35 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Η δε γυνή να μην φοβάται τον άντρα
Saturday, March 08, 2008

Η 8 Μάρτη του 1908 ήταν η μέρα που 20.000 εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας της Ν. Υόρκης κατέβηκαν σε μαζική απεργία και ανάγκασαν την εργοδοσία να δεχτεί το αίτημα για μείωση των ωρών εργασίας και αυξήσεις στους μισθούς, σε μια εποχή που ο συνδικαλισμός ήταν απαγορευμένος.

Η 8 Μάρτη έγινε από τότε σύμβολο της πάλης των γυναικών της εργατικής τάξης, που αποφασίστηκε επίσημα το 1910, στη Δεύτερη Συνδιάσκεψη Σοσιαλιστριών Γυναικών ύστερα από πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Κλάρα Τσέτκιν. Από την επόμενη χρονιά εκείνη την ημέρα οργανώνονταν διαδηλώσεις γυναικών σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. (πηγή)

Αυτό για να μη θεωρούμε ότι η σημερινή μέρα είναι ένα ακόμα εμπορικό κατασκεύασμα. Είναι μια μέρα πολιτικής σημασίας για όλες τις γυναίκες αυτού του πλανήτη. Η πατριαρχία δεν έχει ανατραπεί ακόμα, ο πόλεμος για τα δικαιώματα των γυναικών έχει ακόμα πολλά να κερδίσει, αλλά βήματα έχουν γίνει πολλά για να αποκτήσουμε την ίση θέση που μας αξίζει.

Οι Σουφραζέτες έκαναν την αρχή στις αρχές του αιώνα , ενώ τα φεμινιστικά κινήματα του δεύτερου κύματος μετά τη δεκαετία του '60 έδωσαν τη συνέχεια. Σήμερα έχουμε τα φεμινιστικά κινήματα του τρίτου κύματος που δεν μιλάνε πλέον για ισότητα και για τα κακά της πατριαρχίας, αλλά αμφισβητούν τους κοινωνικούς (περι)ορισμούς του φύλου και της σεξουαλικότητας.

Δυστυχώς έχουμε πολλά παραδείγματα υπό ανάπτυξη χωρών στα οποία βλέπουμε τις γυναίκες ακόμα να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δυστυχώς, επίσης, η μέση λευκή Δυτική γυναίκα έχει λύσει τα βασικά της προβλήματα κι έτσι δεν συνειδητοποιεί ότι ακόμα υπάρχουν μάχες να κερδηθούν. Η κοινωνία μας παραμένει πατριαρχική, οι γυναίκες εξακολουθούν να κατέχουν πολύ μικρό μερίδιο θέσεων εξουσίας, οι μισθοί των γυναικών εξακολουθούν να είναι κατά μέσο όρο χαμηλότεροι κι ο καθημερινός σεξισμός, ακόμα και σ'ένα αντρικό βλέμα, θεωρείται σχεδόν δεδομένος. Η έννοια φεμινισμός ακούγεται παρωχημένη και θυμίζει σε πολλούς θυμωμένες, αγάμητες και άσχημες λεσβίες.

Και προφανώς, όλη αυτή η κατάσταση, τουλάχιστον πλέον, δεν είναι αποκλειστική ευθύνη των αντρών. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, την ευθύνη τη μοιράζονται και οι γυναίκες που έχουν βολευτεί στη θέση που τους έχει δοθεί και επιλεκτικά ξεχωρίζουν ελευθερίες που θα ήθελαν νά'χουν.

Αν βγουν ραντεβού και δεν πληρώσει ο γκόμενος μπορεί να στραβώσουν, αν γενικά ο άντρας δεν είναι "άντρας" όπως έχουν μάθει ότι θα έπρεπε να είναι, μάτσο, σκληρός κλπ, τότε δε γουστάρουν κιόλας. Κάποια πράγματα θέλουν να παραμείνουν..."παραδοσιακά" και οι κοινωνικοί ρόλοι τότε γίνονται θεμιτοί και δε βιώνονται ως περιορισμοί, σε πρώτο επίπεδο έστω.

Αλλά αν ο "άντρας" τις καταπιέσει, μιας και τέτοιο ρόλο κι οι ίδιες τού'χουν δώσει, θα στραβώσουν. Αν στη δουλειά το φύλο τους σταθεί εμπόδιο, θα στραβώσουν. Και καλά θα κάνουν, αλλά δε μπορεί να πολεμάς αυτό που μόνη σου συντηρείς. Πρώτες οι γυναίκες γκρινιάζουν ότι δεν υπάρχουν άντρες πια...Και οι ίδιες θα σου πουν ότι νιώθουν ισότιμες κι ότι δεν υπάρχει κάτι για το οποίο να παλέψουν.

Βέβαια, όλο αυτό, μέσα στη γενικότερη απολιτίκ διάθεση της εποχής, εξηγείται. Αλλά καλό θα ήταν, σε πρώτη φάση εμείς οι ίδιες οι γυναίκες να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι όλα ακόμα καλά κι ωραία.

Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας:

Μία στις τρεις Ελληνίδες υφίσταται βία (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική ή φραστική) μέσα στο σπίτι και πέντε στις δέκα την υπέμειναν περισσότερο από 16 χρόνια. Οι γυναίκες αυτές σε ποσοστό 64% είναι ηλικίας 31-50 ετών, 6% κακοποιήθηκαν κατά την πρώτη εγκυμοσύνη τους και 67% είναι έγγαμες. Επίσης, επτά στις δέκα είναι απόφοιτες Δευτεροβάθμιας ή Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, ενώ σε ποσοστό 33% υπέστησαν βιαιοπραγίες από τον σύντροφο-μνηστήρα πριν από τον γάμο, αλλά του... έδωσαν «άφεση αμαρτιών» και τον παντρεύτηκαν!

Στην Ευρώπη, οι γυναίκες έχουν κατά μέσο όρο λιγότερες αρμοδιότητες από τους άνδρες (μόλις ένα τρίτο των ανώτερων στελεχών είναι γυναίκες και ένα τρίτο επιχειρηματίες), λαμβάνουν χαμηλότερο μισθό για την ίδια δουλειά (διαφορά ύψους 15% μεταξύ του μισθού ενός άνδρα και μιας γυναίκας) και είναι άνεργες σε μεγαλύτερο ποσοστό (9,6% από αυτές ψάχνουν για δουλειά, σε αντίθεση με ποσοστό 7,6% για τους άνδρες). Είναι επίσης δυσκολότερο για τις γυναίκες να επιτύχουν την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ ιδιωτικής και επαγγελματικής ζωής.


Το σώμα σου είναι πεδίο μάχης.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:13 11 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Σύμφωνο συμβίωσης μόνο για ετεροφυλόφιλους
Thursday, March 06, 2008

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΟΛΚΕ)

Αρ. απ.: 4126/2004

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΘΗΝΑ, 5 Μαρτίου. 2008

ΣΥΜΦΩΝΟ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ

Πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ (Εφημερίδες «Τα Νέα» 1.3.2008, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», «Έθνος» και «Το Βήμα» 24.2.2008) τις τελευταίες ημέρες ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο συμπεριλαμβάνει μόνο τα «ετερόφυλα ζευγάρια» και το οποίο η ΟΛΚΕ θεωρεί ότι αποτελεί διάκριση.

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο παραβιάζει τα άρθρα 4 και 5 του Συντάγματος που διασφαλίζουν την ισότητα, καθώς και τον νόμο 3304/2005 αρχή της ίσης μεταχείρισης. Επίσης, η Ελλάδα έχει υπογράψει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α). Στην συντριπτική πλειοψηφία τους τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν ήδη εφαρμόσει τον πολιτικό γάμο ή συμβόλαια συμβίωσης για τα ζευγάρια του ίδιου φύλου.

Επειδή το αγαθό της ίσης μεταχείρισης είναι έννομο και όλες οι συναινετικές σχέσεις μεταξύ ενηλίκων οφείλουν να είναι ισότιμες, η ΟΛΚΕ υποστηρίζει ότι όλες και όλοι ανεξάρτητα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου έχουν το δικαίωμα να ζήσουν με την ή τον σύντροφο που επιλέγουν μέσα στο υπάρχον νομικό πλαίσιο του πολιτικού γάμου 1250/1982/3 και απαιτεί την πλήρη εφαρμογή του, ως το μόνο νομικό πλαίσιο που εξασφαλίζει πραγματική ισότητα, προασπίζει τον σεβασμό και την προστασία της αξίας κάθε μέλους της κοινότητας μας. Θεωρούμε ότι στην Ελλάδα έχει ήδη καθυστερήσει η πλήρης εφαρμογή του πολιτικού γάμου και για τα ζευγάρια του ίδιου φύλου, που αποτελεί υποχρέωση του κράτους.

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο δεν αποτελεί βήμα προς την ισότητα όλων, αλλά κατάφωρη διάκριση εναντίον των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών, γυναικών και ανδρών τρανς.

Με τιμή,

Το Δ.Σ. της ΟΛΚΕ

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 01:20 16 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Πρωταγωνιστές: Σόνια & Χριστιανόπουλος, καμία σχέση
Wednesday, March 05, 2008

Είδα απόψε αυτό που κάποιοι περιμέναμε μέρες να δούμε. Την εκπομπή του Θεοδωράκη "Πρωταγωνιστές" που θα φιλοξενούσε ομοφυλόφιλους ανθρώπους. Και μια άλλη τύπισα είχε στην αρχή που έναν καθηγητή της είχε ερωτευτεί, αλλά σημασία δεν έδωσα.

Η Σόνια λοιπόν, μια νεαρή λεσβιάζουσα, δηλαδή μια φρέσκια φάτσα που δεν θύμιζε τις λεσβίες που ξέρει ο στρέιτ κόσμος, βγήκε, μίλησε και τα είπε όσο καλύτερα μπορούσε. Θαυμάζω το γεγονός του ότι βγήκε αν και υπέπεσε σε δύο ολισθήματα, κάπως σημαντικά μάλλον. Αλλά πραγματικά χαίρομαι που βγήκε.

Το ένα ήταν ότι έδωσε την εντύπωση ότι οι αποτυχημένες σχέσεις με τους άντρες την οδήγησαν στις γυναίκες, ενώ πιστεύω ότι ήθελε να πει ότι οι αποτυχημένες σχέσεις με τους άντρες επιβεβαίωσαν την επιθυμία της για τις γυναίκες. Δεν τα κατάφερε όμως να το πει και σίγουρα κάποιοι επιβεβαίωσαν το στερεότυπο της μη έρευσης κατάλληλου ανδρός.

Το δεύτερο ήταν ότι σε ερώτηση του Θεοδωράκη (που κατά τα άλλα το χειρίστηκε μια χαρά το όλο θέμα) για το ποιος είναι ο άντρας και ποια η γυναίκα σε μια λεσβιακή σχέση και αν υπάρχει ένα τέτοιο θέμα, κάπως σαν να επιβεβαίωσε το στερεότυπο που θέλει τις λεσβιακές σχέσεις κακέκτυπα στρέιτ σχέσεων. Τελοσπάντων, το κορίτσι είπε ότι μιλάει για τον εαυτό της κι όχι για όλες τις λεσβίες.

Μετά ήρθε ο Χριστιανόπουλος, που ουδέποτε είχα δει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη και πολύ το χάρηκα να πω την αλήθεια. Καυστικός, αθυρόστομος, πανέξυπνος, ετοιμόλογος, ανατρεπτικός και λακωνικός τελικά.

Μου έμεινε όταν είπε ότι οι άνθρωποι διαφορετικής σεξουαλικότητας βιώνουν τον έρωτα από το περιθώριο κι έτσι πιο κοντά σε αυτό που όντως είναι. Κάπως έτσι το είπε, ή κάπως έτσι το άκουσα.

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

&

μια γυναίκα στο δρόμο

μαλώνει το παιδάκι της

“δε θα πάμε στο σπίτι;

θα σε κρεμάσω ανάποδα”

γύρισα κι είδα το μικρό:

ήτανε κιόλας κρεμασμένο

&

μην καταργείτε την υπογεγραμμένη

ιδίως κάτω από το ωμέγα

είναι κρίμα να εκλείψει

η πιο μικρή ασέλγεια

του αλφαβήτου μας

&

ΕΡΩΤΑΣ

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –

η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.

Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,

φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,

συσκότιση παραπόνου,

παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,

όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 05:03 24 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Μουνόδουλες και μουνόδουλοι ενωθείτε

Ο θυμόσοφος λαός μας κάτι ξέρει όταν λέει "το μουνί σέρνει/δένει καράβι", "σαν δεις καράβι στο βουνό, μουνί θα τό'χει σύρει" και κάτι ξέρει όταν λέει "του μουνιού το πανηγύρι", "το μουνί και το χταπόδι, όσο το χτυπάς απλώνει", "το μουνί και το πριόνι, όποιος δεν τα ξέρει ιδρώνει" και το "απ'τη ζωή στο θάνατο είναι ένα μονοπάτι κι απ'τον κώλο στο μουνί δυο δάχτυλα και κάτι".

Το μουνί είναι μία ακόμα λέξη προς ανάκτηση, όπως το πούστης ένα πράγμα. Και η δυσκολία που έχουν κυρίως πολλές γυναίκες στο να το χρησιμοποιήσουν ως λέξη απλά αντικατοπτρίζει και διαιωνίζει την ενοχή που αφορά το συγκεκριμένο σημείο του γυναικείου σώματος. Το αιδοίο ακούγεται αποστειρωμένο, το "αυτό" ακούγεται ενοχοποιημένο και τα διάφορα χαριτωμένα υποκοριστικά που κατά καιρούς του δίνονται μου αφήνουν την αίσθηση ότι αποδυναμώνουν τη σεξουαλική του υπόσταση.

Μουνόδουλοι ή μουνολάτρες λοιπόν; Αν και δεν ξέρω αν τελικά έχει καμιά διαφορά. Ποιος μουνολάτρης δεν είναι μουνόδουλος; Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, η χρήση της λέξης μουνιού δεν αφορά το μουνί per se αλλά το μουνί ως σύμβολο της γυναικείας σεξουαλικής - και όχι μόνο - υπόστασης.

Έχω κατηγορηθεί λοιπόν, ουκ ολίγες φορές, ότι είμαι μουνόδουλη. Κι αυτό γιατί η εκάστοτε γυναίκα με την οποία συνευρίσκομαι αποκτά μια τελείως ειδική μεταχείριση έναντι όλου του άλλου κόσμου. Περισσότερα δικαιώματα σίγουρα, περισσότερες υποχωρήσεις εκ μέρους μου και σίγουρα μεγαλύτερη προσπάθεια για τη διατήρηση της επαφής μου μαζί της (εις βάρος των φίλων μου πολλές φορές ομολογουμένως). Αλλά αυτό δε συμβαίνει σε όλους τους μουνολάτρες; Αναρωτιέμαι εγώ...

Οπότε θέλησα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Το μουνί ως μουνί το λατρεύω. Αλλά είναι ισοπεδωτικό να θεωρεί κανείς ότι όλα γίνονται για το μουνί ως μουνί, δηλαδή για το σεξ, το πήδημα, το γαμήσι, τον έρωτα, όπως θες πες το. Όχι πως η επιθυμία για σεξ και η προσπάθεια απόκτησής του δεν μας κινητοποιούν και οι όποιες δυσκολίες εμφανίζονται σε αυτή τη διαδικασία δεν μας επηρεάζουν βαθύτατα, αλλά δε γίνονται όλα για αυτό, όχι αδιακρίτως σε κάθε περίπτωση. Τουλάχιστον στην περίπτωσή μου και στην περίπτωση των περισσότερων γυναικών που ξέρω. Για τους άντρες, θέση δεν παίρνω.

Ως έχουσα μουνί, όπως καταλαβαίνετε, οι δυνάμεις που ασκούνται πάνω μου είναι πανίσχυρες. Να ακούω το δικό μου, να ακολουθώ τα άλλα. Μια σύγχυση επικρατεί. Και τελοσπάντων, η σύγχυση θά'ταν σίγουρα μικρότερη αν οποιοσδήποτε ήταν απλά μουνόδουλος.

Γιατί αν τελικά ακολουθώ κάτι, κάποιες φορές εις βάρος του εαυτού μου και των άλλων, είναι η αγκαλιά, το φιλί, τα γεμίσματα των υπαρξιακών κενών, το ψευδαισθητικό συνήθως ανήκειν, η επικοινωνία, η επιθυμία κάποιος να σε σκέφτεται, να σε θέλει κι άρα να υπάρχεις (αν κάνουμε μια υπαρξιακή ανάλυση εκεί θα καταλήξουμε, οπότε ας δεχτούμε απλά το συμπέρασμα) και το μουνί, το σεξ, την κάβλα, την επαφή, την οικειότητα. Και ναι, ίσως κάποιες φορές να έχει υπερισχύσει το μουνί ως μουνί, αλλά καμία μεγάλη υπέρβαση δεν έχει γίνει για αυτό.

Η απορία που γεννιέται είναι το πως γίνεται η επιλογή του λατρεμένου μουνιού τελικά. Μήπως απλά βρίσκεται ένα που να καλύπτει 1-2 βασικές προϋποθέσεις και μετά προβάλουμε όλα τα υπόλοιπα πάνω του; Μήπως είναι το συναίσθημα που έχουμε ανάγκη κι όχι ο άνθρωπος, η γυναίκα, το μουνί; Θα μπορούσαν όμως να προβληθούν επιτυχώς αν ήταν λάθος ο άνθρωπος, η γυναίκα το μουνί; Για ένα διάστημα ναι και μετά απλά θα τελειώνε η σχέση. Γι'αυτό άλλωστε τελειώνουν κι οι σχέσεις συνήθως. Αλλά δεν υπάρχουν και περιπτώσεις που είναι το συγκεκριμένο μουνί που εμπνέει όλα τα παραπάνω; Μάλλον κάπου στη μέση βρίσκεται συνήθως η απάντηση. Ανάγκη, προβολή, επιφάνεια προβολής. Στο σωστό συνδυασμό τους.

Και προφανώς όλες αυτές είναι πανίσχυρες ανάγκες και η προσπάθεια εκπλήρωσής τους δημιουργεί το φαινόμενα συρόμενο απ'το μουνί καράβι. Αντίστοιχα, το καβλί, ο πούτσος, όπως θες πες το κι αυτό, σέρνει καράβι. Απλά τα μουνιά έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους σαν αντικείμενα κατάκτησης και δεν αφήνονται με την ίδια ευκολία συνήθως - ή έστω δεν το δείχνουν - να συρθούν από ένα καβλί.

Αυτή η πολύχρονη παράσυρσή μου με έχει οδηγήσει σε ατελείωτα λάθη, με σημαντικότερα αυτών, την παροδική απώλεια του εγώ μου και το πλήγωμα άλλων ανθρώπων. Τα υπόλοιπα λάθη δεν έχουν τόση σημασία τελικά. Και σίγουρα, δεν με οδηγεί κάθε επεισόδιο παράσυρσης στα σημαντικότερα λάθη ξανά και ξανά. Και σε θεωρητικό επίπεδο, ξέρω πλέον τι πρέπει να κάνω, για να μειώσω τα λάθη μου (αν και είναι αδιαμφισβήτητη η σημασία αυτών). Πρέπει να μετατρέψω την ανάγκη μου σε επιθυμία. Ή μάλλον όχι, να το θέσω πιο σωστά. Πρέπει να αντιμετωπίζω τις ανάγκες μου σαν επιθυμίες κι όχι σαν επιτακτικές ανάγκες, που μπορεί και να είναι, αλλά όσο παραμένουν επιτακτικές, τόσο θα παραμένουν ακάλυπτες νομίζω. Κάποιες στιγμές τα καταφέρνω, άλλες όχι. Πού θα πάει;

Αλλά αυτή η πολύχρονη παράσυρσή μου με έχει οδηγήσει και σε τόσα όμορφα πράγματα, που απαιτούν παράσυρση τελικά για να συμβούν, κι όχι έλεγχο, όχι κυνισμό, όχι εγωισμό.

Και τώρα που βρίσκομαι πάλι; Σε μια σύγκρουση επιθυμιών, αναγκών, συναισθημάτων, λογικής, ενστίκτου, ανάμεσα σε μουνιά που βιώνουν τις δικές τους συγκρούσεις και τις δικές τους υποδουλώσεις. Παρελθόν, παρόν, μέλλον(;). Και το μουνί εν δυνάμει παρα/σέρνει τα πάντα. Το συναίσθημα που υποκινεί το μουνί παρασέρνει τα πάντα. Κι όσο το πολεμάς, ακόμα περισσότερο. Δώσ'του χώρο και θα σταματήσει να εκρήγνυται. Κι αν κάνει λάθος; Δε θά'ναι η πρώτη φορά.

Αλλά πώς να ακούσει κανείς τον εαυτό του όταν οι φωνές των γύρω δε σταματάνε ποτέ; Όταν το θέλω ορίζεται απ'το υποτιθέμενο μπορώ που καλά καλά δε γνωρίζουμε. Ίσως ψάχνοντας μες στις φωνές αυτό που ακούγεται πιο "σωστό", ίσως κλείνοντας τα αυτιά, δεν ξέρω.

Το συμπέρασμα είναι ότι μουνόδουλες και μουνόδουλοι ενωθείτε και λατρέψτε το μουνί ως μουνί και το μουνί ως σύμβολο κι αυτούς που σας χαρακτηρίζουν μουνόδουλους με κακεντρέχεια αγνοήστε τους, μιας και δείχνουν είτε να αγνοούν είτε να παραγνωρίζουν - λόγω προσωπικής πικρίας - τη σημασία που έχει για τη ζωή και τη νοηματοδότηση της ζωής ενός ανθρώπου το να τρέχει πίσω από κάτι, από ένα μουνί. Απλά καλό είναι να το κάνει κανείς με τα μάτια ανοιχτά να κοιτάζουν στη σωστή κατεύθυνση.

(Nαι, ναι, καλά κατάλαβες, με το νέο λουκ ξεκινάει και η δημόσια ενδοσκόπηση, δεν ξεχνώ τις πολιτικές μου θέσεις όμως, μην ανησυχείς.)

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 02:56 15 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...