Queerdom

Άκου να δεις γιατί πρέπει να κάνεις κόρη (Η επιρροή των δίπολων στη ζωή μας)
Wednesday, May 21, 2008

(Το παράδοξο της φράσης άκου να δεις πάντα μου έφερνε στο μυαλό συναισθητικές ιδιότητες, αλλά τελοσπάντων, δεν είναι εκεί το θέμα.)

Ακούστε να δείτε τι άκουσα καθώς εξασκούσα το αγαπημένο χόμπι της παρακολούθησης συζητήσεων αγνώστων. Πραγματικά πολύ αγαπημένο χόμπι, με κοινωνικό-πολιτικό χαρακτήρα κι ενδιαφέρον προφανώς.

Πρωταγωνιστούν:

Νέος Μπαμπάς (Ν.Μ.): περίπου 30 ετών, με μακριά αλογοουρά και αρχές καράφλας εκεί μπροστά πάνω από το μέτωπο, στις δυο λωρίδες εκείνες που δημιουργούνται (καταλάβατε, ε;). Τέσπα, πρώην επαναστατημένο νιάτο, ψιλοκάφρος, κολλημένος με τη μπάλα και τη μάνα κλπ. ορ σάμθινγκ λάικ δατ.

Άγνωστη Γιαγιά (Α.Γ.): καμία σχέση με το Νέο Μπαμπά, εννοώ συγγένεια κλπ, γύρω στα 70, λίγο πάνω, λίγο κάτω, μαυροφορεμένη μεν, αλλά καλά κρατημένη και εύθυμη, όχι από αυτές με το τσεμπέρι και τις φούστες ορ γουατέβερ, από τις άλλες, το ανανεωμένο βέρζιον.

Α.Γ.: Κόρη έχεις κάνει, ε;

Ν.Μ.: Ναι, ναι κόρη.

Α.Γ.: Ωραία, να σου φέρνει και τις παντόφλες.

Ο Ν.Μ. κοιτάει δύσπιστα, αλλά δε βρίσκει ούτε το κουράγιο, ούτε τη θέληση μάλλον να διαμαρτυρηθεί. Η Α.Γ. συνεχίζει απτόητη.

Α.Γ.: Εμένα η δικιά μου η μικρή, έμπαινε ο πατέρας της σπίτι, κι ήταν ακόμα 2 χρονών, και τού'φερνε τις παντόφλες. Εγώ την έμαθα βέβαια (με περηφάνια απέραντη το είπε). Έτσι μπράβο, κόρη, κόρη, να σου φέρνει τις παντόφλες, να σου φέρνει κι ένα ποτήρι νερό.

Η Q αποχωρεί διακριτικά από δίπλα τους και πάει να κάτσει κάπου αλλού, βιώνοντας μία σύγχυση, έναν εκνευρισμό, μια απελπισία και μην πιστεύοντας στ'αυτιά της.

Εντ οφ δε στόρι.

Λοιπόοοοοον...

Οι γυναίκες του τότε και του σήμερα έχουν ευθύνη της θέσης τους. Θα μου πείτε, αυτό έμαθαν ως καλό, αυτό έκαναν και θα το υποστηρίζουν κιόλας και θα το προωθούν. Προφανώς, κάποιες σκέφτηκαν διαφορετικά, αλλιώς δε θά'χαμε δει Σουφραζέτες, φεμινισμό κλπ. Τι έκανε αυτές τις κάποιες να σκεφτούν διαφορετικά αναρωτιέμαι και να αλλάξουν τη θέση τους.

Αλλά ο άντρας που μεγάλωσε με μάνα την Α.Γ. γιατί να μην έχει την απαίτηση η γυναίκα να του φέρνει τις παντόφλες; Η γυναίκα που μεγάλωσε με την Α.Γ. γιατί να μη θεωρεί ότι πρέπει να υποτάσσεται σε μια ανδρική φιγούρα; Προφανώς, η Α.Γ. δεν θα ήταν το μόνο ερέθισμά τους, αλλά σίγουρα βασική πηγή επιρροής.

Όταν ο γιος αντιμετωπιζόταν ως πασάς κι η κόρη ως οικιακή βοηθός κι όταν ακόμα και τώρα οι προσδοκίες από μία κόρη είναι τελείως διαφορετικές από αυτές που είναι από ένα γιο, προφανώς οι ανισότητες στο θέμα του φύλου θα διαιωνίζονται.

Απαιτείται εκπαίδευση.

Όταν οι γυναίκες σήμερα λοιπόν διεκδικούν σπασμωδικά τα δικαιώματα που τους ανήκουν, παραμένοντας προσκολλημένες όμως - ως ένα βαθμό έστω - στη θέση για την οποία κάποιες/οι τις είχαν προορίσει, τότε κι οι άντρες αντιδρούν σπασμωδικά απέναντί τους κι ακούω τις γελοιότητες περί έλλειψης αντρών.

Και τά'χω ξαναπεί, δε μπορεί να θες το χαστούκι, να θες να σου ανοίξει την πόρτα, να θες να σε πληρώσει, αλλά να μην σε περιορίζει, να είσαι ελεύθερη να κάνεις ό,τι θες, να είναι ισότιμη η σχέση κλπ.

Ο άντρας όντας το φύλο εξουσίας, δεν έχει το παραμικρό λόγο να αμφισβητήσει την εξουσία του, οπότε η αλλαγή δε θά'ρθει από εκεί. Αλλά κι αυτός πλέον διαφοροποιείται, όσο διαφοροποιείται η γυναίκα, και διαφοροποιείται σπασμωδικά, επειδή αυτό κάνει η γυναίκα. Είναι μια σχέση αλληλεπίδρασης, δε μπορούμε να δούμε τα δύο φύλα ξεχωριστά.

Κι οι δύο έχουν δύναμη, η δύναμη του εξουσιαστή και η δύναμη του εξουσιαζόμενου, όποιος κι αν είναι σε όποια θέση. Ο εξουσιαζόμενος ως ένα βαθμό παραχωρεί την εξουσία κι ο εξουσιαστής την παίρνει. Δημιουργείται έτσι ένα παγιωμένο δίπολο συνήθως, από το οποίο δύσκολο είναι να ξεφύγει κανείς, γιατί τους ρόλους που έχουμε μάθει καλά δύσκολα τους εγκαταλείπουμε, τα πάτερνς μας, τα λάιφ σκριπτς μας μας εξυπηρετούν και τα εξυπηρετούμε.

Κι αυτό στο θέμα των φύλων, στο θέμα των σχέσεων, παντού. Όσο παγιώνονται δυναμικές αντίθετών πόλων (θύμα-θύτης) τόσο και το θύμα και ο θύτης περιορίζονται και δε μπορούν να βγουν, όχι μαζί τουλάχιστον, παρά μόνο αν από κοινού πάρουν μια τέτοια απόφαση και τότε δύσκολα. Το θύμα θα φέρεται σα θύμα και θα εξωθεί το θύτη να γίνεται θύτης κι ο θύτης θα φέρεται σαν θύτης και εξωθεί το θύμα να παραμένει θύμα κλπ.

Σαν χορός...Τα βήματα συντονισμένα. Κι αν ο ένας από τους δύο αλλάξει ρυθμό, ο άλλος ή θα ακολουθήσει όπως μπορεί, ή θα αναγκαστεί να βρει άλλο παρτενέρ.

Στα φύλα, οι γυναίκες προσπάθησαν να αλλάξουν ρυθμό, οι άντρες κάπου αντιστάθηκαν, αλλά προσαρμόζονται και τώρα προσπαθούν κάπως να βρουν κάτι που να τους βολεύει όσο γίνεται όλους, αν και τα θέλω τους πολύ θολά αυτή την ώρα και το παρελθόν της σχέσης αυτής ιδιαίτερα βεβαρυμένο.

Στις σχέσεις, όταν ο ένας αποφασίσει να σπάσει την υπάρχουσα δυναμική, τότε ο άλλος είτε ακολουθεί, είτε φεύγει, είτε φεύγει αυτός που έσπασε τη δυναμική, δεν έχει σημασία, πάντως έρχεται η ρήξη, εκτός κι αν...

Στους ομοφυλόφιλους, όσο δεν αλλάζουμε εμείς τη στάση μας απέναντι στον εαυτό μας και στο περιβάλλον μας, τόσο αυτοί δε θα σταματήσουν να μας θεωρούν κάτι προβληματικό.

Στο κοινωνικό πλαίσιο γενικότερα, όσο ο λαός ανέχεται κλπ.

Όλα είναι σχέσεις αλληλεπίδρασης, κι ο φαινομενικά αδύναμος έχει τη δύναμη της θέσης του και αυτό όλο και το ξεχνάμε και ευθύνες δεν αλαμβάνουμε και αφηνόμαστε στους ρόλους μας και πάμε...πού όμως;

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:31 14 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...

Το ποστ του ποστ το ποστ, ω ποστ - whatever
Monday, May 19, 2008

Η ασυνέπειά μου σταματάει να με εκνευρίζει. Προσπαθώ να τη δεχτώ κι αυτή μαζί με όσα κομμάτια μου μέχρι τώρα με ενοχλούν. Και μετά θα αρχίσω να διώχνω αυτά που δε θέλω, να κρατάω αυτά που μου κάνουν καλό και να διαχειρίζομαι αυτά που δε δείχνω να μπορώ να κάνω ο,τιδήποτε άλλο. Γενικά προσπαθώ να εφαρμόσω μια λογική μη αντίστασης στο ό,τι μου συμβαίνει, περισσότερο στο ό,τι μου συμβαίνει μέσα μου εννοώ, κι όχι έξω.

Συνειδητοποιώ ότι πρέπει να σταματήσω να χρησιμοποιώ σαν δικαιολογία για το ο,τιδήποτε αμελώ (και το κάνω χρόνια τώρα) το ότι είμαι σε μια μεταβατική περίοδο, μιας και πάντα είμαι σε μια μεταβατική περίοδο, κι αν σταματήσω να είμαι, θα πρέπει τότε τελικά να ανησυχήσω. Απλά κάποιες φορές είναι εντονότερο και κάποιες άλλες λιγότερο έντονο. Ε, τελοσπάντων, τώρα είναι έντονο. Και δημιουργικό και δύσκολο και όμορφο και άσχημο και πολλά άλλα.

Έλειπα 4 μέρες από την Αθήνα, περισσότερες από όσες έλειπα από εδώ προφανώς. Νιώθω σαν νά'χει περάσει ατελείωτος καιρός από τότε που έγραψα, εννοώ ακόμα πιο ατελείωτος από ό,τι έχει όντως περάσει. Δείχνω να αντιστέκομαι σθεναρά σε οποιαδήποτε μορφή γραφής για κάποιο λόγο. Και μιας και ομφαλοσκοπώ εντόνως και ασταμάτητα, τα κοινά λίγο με απασχολούν αυτό τον καιρό.

Για να μην αποκαλύψω περισσότερα από ό,τι χρειάζεται, ας πούμε ότι είχα πάει σε ένα μέρος, όχι για διακοπές, αλλά για μια άσκηση, μια άσκηση επαφής με εμένα και τους άλλους. Ήταν εξουθενωτικό η αλήθεια είναι. Σωματικά, συναισθηματικά και σε κάθε άλλο επίπεδο τελοσπάντων. Κι ήταν και δώρο μεγάλο από εμένα σε εμένα. Ήταν μια σειρά υπερβάσεων, ανακαλύψεων, αποκαλύψεων.

Και τώρα είμαι εδώ κι άνοιξα το google reader μου κι υπήρχαν 750 αδιάβαστα ποστ και δε διάβασα κανένα, πάτησα ένα read all, επισκέφθηκα 3-4 που ήθελα να δω τι κάνουν και αποφάσισα να γράψω κάτι.

Στις 17 ήταν η Παγκόσμια Μέρα Κατά της Ομοφοβίας, ομοερωτοφοβίας πιο σωστά στα Ελληνικά. Όλες αυτές οι Παγκόσμιες Μέρες δεν είναι βέβαια παρά μια υπενθύμιση όσων καθημερινά ξεχνάμε ενώ δε θά'πρεπε.

Με θλίβει η αλήθεια είναι όχι τόσο η ομοερωτοφοβία των ετεροφυλόφιλων, όσο η ομοερωτοφοβία των ίδιων των ομοφυλόφιλων, που εκφράζεται με ενοχή, με κρύψιμο, με αυτοκαταστροφή, με επιβεβαίωση αρνητικών στερεοτύπων, με ένα σωρό τρόπους διάλυσης. Και αναρωτιέμαι πως μπορούν να πάρουν βοήθεια τελικά όσες/οι είναι παγιδευμένες/οι μέσα σε τριπάκια τέτοια που τους φαντάζουν αδιέξοδα, πως μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι μεγάλο μέρος των προβλημάτων που έχουν στις σχέσεις τους ξεκινάνε ακριβώς από εκεί.

Και πως τελικά μπορούν να κινητοποιηθούν και να δράσουν, αν όχι όλες και όλοι, έστω κάποιες/οι, αν όχι για την "κοινότητα", έστω για την πάρτη τους, για να κάνουν το κάθε μέρα τους καλύτερο, ευκολότερο, με λιγότερο φόβο. (Όλα δείχνουν να κινούνται με βάση το φόβο κι αυτό ίσως νά'ναι ό,τι πιο τρομακτικό.)

Πήγα να γράψω ότι δυσκολεύομαι πλέον να καταλάβω πως αντέχει κάποια/ος να κρύβεται και μετά σκέφτηκα ότι μάλλον υπάρχουν άλλες/οι που δυσκολεύονται να καταλάβουν πως εγώ μπορεί να αντέχω κάποια πράγματα που σε εκείνους φαίνονται αδιανόητα. Και η αλήθεια είναι ότι καλώς ή κακώς οι αντοχές μας είναι πολύ μεγαλύτερες από ό,τι νομίζουμε.

Πόσες φορές δεν έβλεπα τον πάτο να πλησιάζει (με ανυπομονησία σχεδόν) και τελικά όσο πλησιάζα, τόσο αυτός απομακρυνόταν, κι η πτώση συνεχιζόταν κι ήθελα απλά να τελειώσει και δεν τελείωνε. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι μια μέρα θα μάθω ανακάμπτω χωρίς να πρέπει να φτάσω τόοοοοσο κάτω, αλλά αυτή η μέρα μάλλον δεν είναι τόσο κοντά όσο θά'θελα, πλησιάζει όμως.

Δεν ξέρω τι ήθελα να γράψω, δεν είχα θέμα ακριβώς, αφορμή μάλλον ήταν η Παγκόσμια Μέρα Κατά της Ομοφοβίας, αλλά και μια ανάγκη να επιστρέψω εδώ, στο να γράφω, γιατί μάλλον πλησιάζουν μέρες που θα το χρειαστώ.

Έχασα και το πάρτι του Σαββάτου στο Booze αλλά δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο έμαθα κι ο κόσμος ό,τι νά'ναι, οπότε δεν πειράζει, καλύτερα ήμουν εκεί που ήμουν. Κι έχασα όμως και τις CocoRosie την Παρασκευή, που ούτε αυτό πειράζει τόσο πολύ μιας και τις έχω δει 2-3 φορές ήδη. Και πλησιάζει και το Pride κι αυτό δεν πρόκειται να το χάσω προφανώς.

Ακούστε λίγο CocoRosie λοιπόν από το τελευταίο άλμπουμ, έτσι για να γνωρίζετε όσες/οι δεν ξέρετε και να χαρείτε οι υπόλοιπες/οι.

Open hearted as a heart can be
'Cause we all a ruin like broken leaves
I give you me in oceans of tears up to my knees
Stitched together like pants and sleeves
I carry this carapace worn thin by he and she
Danced to dust and dusk and
Strung along the highway
I found my way belligerent
Following the stars of your eyes

Promise me that you'll cherish
This tarnished
Oh this tarnished offering

And if you take me inside
And you give me a place to hide and cry
I'll bathe you in the crystal light
That sleeps between my thighs
At times you fear the angel's sigh
To the lord and heavens that this ain't right
But in this chalice you'll find the wine
Our hands hold bonfires burning bright
And the heart is dumb and the heart is blind
But I think you'll find that the lord is kind
And I pray you'll cherish this tarnished offering
Burnt silver brushed lavender offspring

Promise me that you'll cherish
This tarnished
Oh this tarnished offering
Oh this offering

Burnt silver brushed lavender offspring
Sprung from me when first we kissed
You held me quietly a rush purged me of my past
Opened a desert of diamonds vast
Glinting and a tiny chorus of swallows
Swing open the door freed the caged bees and wallows
Swarm geometric patterns on the sun
Eclipse new moon
And tell my werewolf not to run
I tell my werewolf not to run

Promise me that you'll cherish
This tarnished
Oh this tarnished offering.