#123 και 3,2,1...ξαναξεκινάω
Wednesday, February 27, 2008

Για να εγκαινιάσω την καινούρια μου μεταμόρφωση, θα ξεκινήσω με ένα παιχνίδι και επειδή δεν έχω τελειώσει ακόμα το πιο "σοβαρό" ποστ που ετοιμάζω και επειδή η καινούρια μεταμόρφωση απαιτεί ένα τόνο πιο προσωπικό, μιας και το άλλο βλογκ μου αποφάσισε να αυτοκτονήσει και αυτό εδώ καλείται τώρα να φιλοξενήσει περισσότερα πράγματα από ό,τι παλιότερα με σκοπό να με απελευθερώσει λιγάκι από τον περιορισμό στον οποίο με είχα υποβάλει.

Απαντώντας λοιπόν, αν και καθυστερημένα, σε πρόσκληση του revqueer, θα παίξω κι εγώ το παιχνίδι που κυκλοφορεί. Οι κανόνες ήταν οι ακόλουθοι:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι…

Οπότε...

Το πιο κοντινό μου βιβλίο είναι κι αυτό που διαβάζω τις τελευταίες μέρες μάλλον, γιατί όλα τα υπόλοιπα νομίζω είναι σε ίση απόσταση από εμένα, και δε μπορώ να επιλέξω. Ο τίτλος αυτού "Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα" (Lunes de fiel) του αγαπημένου Pascal Bruckner. Πιθανότατα θα έχετε ακούσει ή δει την ταινία "Bitter Moon" (1992) σκηνοθετημένη από τον Roman Polanksi, που είναι και η μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο, όσο σκοτεινή της αρμόζει, αλλά όχι όσο μαγική είναι το βιβλίο.



Την ταινία την είχα δει πριν κάτι χρόνια, τη θυμάμαι αχνά και τον Bruckner τον γνώρισα από ένα άλλο βιβλίο, την "Αέναεη Ευφορία" και πριν 2-3 χρόνια συνειδητοποίησα ότι είναι δικά του "Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα" και το πήρα να το διαβάσω. Τότε. Δεν είχε έρθει η ώρα του, μέχρι τώρα που όπου έρωτας κι εγώ, μετά από καιρό η αλήθεια είναι.

Στη σελίδα 123, οι προτάσεις 6, 7 & 8, δε μας λένε τίποτα ιδιαίτερο δυστυχώς:

"Φτάνει να μη βγει τώρα ο ανάπηρος και να με πιάσει να χώνομαι στην καμπίνα της γυναίκας του! Σήκωσα το χέρι μου να χτυπήσω, τρέμοντας από συγκίνηση. Τη στιγμή αυτή λαχταρούσα και τη φοβόμουν όσο τίποτα."

Μ'αρέσει πολύ ένα quote του Scott Fitzgerald που έχει στην αρχή του βιβλίου:

"Πρόσεξε καλά να μη χαθείς μέσα στην προσωπικότητα ενός άλλου, ό,τι και νά'ναι αυτός, άντρας ή γυναίκα."

Και μ'αρέσει πολύ και κάτι που έχει στην πρώτη σελίδα:

"Προτιμώ πάντα την τυχαία συνάντηση από τη γνωριμία που μπορώ να κάνω σε φιλικά σπίτια. Κι αυτό γιατί φαντάζομαι πως η τύχη, που προκάλεσε την ένωσή μας, θα συνεχίσει μ'ένα μυστηριακό τρόπο να τη γονιμοποιεί. Άλλωστε το απρόοπτο μένει πάντα η μοναδική δύναμη που μπορεί να δώσει ζεστασιά στη ζωή." (αφιερωμένο)

Το παιχνίδι το πασάρω σε όποια/ον θέλει να παίξει. Οι περισσότερες/οι έχετε ήδη λάβει προσκλήσεις έτσι κι αλλιώς.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 11:41 6 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Καταναλώνοντας με πολιτική συνείδηση
Thursday, February 21, 2008

Για άγνωστο σε μένα λόγο, βρίσκομαι στο mailing list του κύριου Σοφιανού.

Δε ζήτησα ποτέ να μπω, αλήθεια.

Σήμερα όμως οδηγήθηκα σε κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Σε μια δήλωση του μαγαζιού Magaze απευθυνόμενο και στο City Uncovered και στο DeonGuide: "Επιθυμία μας είναι να μην συμπεριλαμβάνομαστε σε κανέναν gay οδηγό ούτε ως φιλική ως προς τους gay επιχείρηση". Ενώ, όπως δηλώνει λίγο πιο κάτω ο κύριος Σοφιανός, είχαν προσφερθεί να συμπεριληφθούν σε ένα διεθνή οδηγό (που δε θα έπεφτε και τόσο εύκολα σε Ελληνικά χέρια). Την μαλακισμένη ομοφοβία των γκέι μαγαζιών δε θα την καταλάβω ποτέ. Ειδικά αφού δεν τους συμφέρει καν...

Οπότε, θυμήστε μου να μην ξαναπατήσω στο κατά τ'άλλα όμορφο Magaze. Πότε θα καταλάβουμε ότι υποτιμάμε τον εαυτό μας όσο συνεχίζουμε να πλουτίζουμε επιχειρήσεις που επίσημα δε μας θέλουν κοντά τους; Δεν είναι καν φιλικό το Magaze για τους γκέι. Κι εγώ που νόμιζα ότι είναι αδερφές αυτά τα στριμωγμένα - στο στενό διάδρομό του - αγόρια. Μάλλον απλά είναι όλοι πολύ metrosexual πια, δεν εξηγείται αλλιώς. Γιατί να πηγαίνουν εκεί που δεν τους θέλουν; Και να πληρώνουν για να συντηρούν την υποκρισία; Ε;

Και δεν απευθύνεται μόνο στο Magaze όλο αυτό. To pink και το non-pink euro έχουν ακόμα και πολιτική δύναμη μεγάλη αν χρησιμοποιηθούν με συνείδηση. Αν κι ο μέσος Έλληνας/η μέση Ελληνίδα δε δείχνει να το συνειδητοποιεί όλο αυτό. Κάπου διάβαζα για τους Ιταλούς, ότι πήγαν να τους ακριβύνουν τα μακαρόνια κι απλά σταμάτησαν να αγοράζουν για καμιά βδομάδα, μέχρι να τα ξαναφτηνήνουν.

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, στο ίδιο ποστ, αναφέρεται το παράδειγμα του Βee, που κάποια στιγμή έδιωξε τον γκέι κόσμο που ουσιαστικά το συντηρούσε, πάτωσε και μετά προσπάθησε να τον ξαναμαζέψει. Θυμάμαι ένας φίλος μου έφαγε κανονικότατα πόρτα, επειδή θεωρητικά το μαγαζί ήταν γεμάτο!

Αλλά να σας φέρω και το παράδειγμα της Κίρκης. Θυμάστε την Κίρκη; Όταν πρωτοβγήκα προς τα έξω ωσάν νεαρή λεσβιάζουσα, στα 17 μου, πρέπει να πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην Κίρκη, χαζεύοντας την Ακρόπολη και όντας περιτριγυρισμένη επιτέλους από γκέι κόσμο. Δέχθηκα δύο αγενέστατες παρατηρήσεις, τη μία από έναν γκέι σερβιτόρο και την άλλη από τη λεσβία ιδιοκτήτρια του μαγαζιού. Στην πρώτη περίπτωση, επειδή καθόταν στην αγκαλιά μου μία κοπέλα με την οποία τραβιόμουν και στη δεύτερη περίπτωση επειδή φιλιόμουν με μια άλλη κοπέλα λίγο καιρό αργότερα. Την πρώτη παρατήρηση κάπως την άφησα να πέσει κάτω, τη δεύτερη δε μπόρεσα να την αφήσω να πάει οπουδήποτε, ακολούθησε μια σύντομη λογομαχία και από τότε δεν ξαναπήγα. Σιγά-σιγά η Κίρκη, που ουδέποτε δέχθηκε ούτε καν τον χαρακτηρισμό gay-friendly, έδιωξε τον κόσμο που τη συντηρούσε και πάτωσε. Μαζί και το Lizard που τότε φιλοξενούσε και Cyberdyke Parties.

Sodade, 2000. Όταν άνοιξε περίπου ή ήταν ένα χρόνο μετά; Είχε ξεκινήσει ως λεσβιάδικο αλλά με ξεκάθαρη άρνηση να χαρακτηριστεί το μαγαζί γκέι. Πρέπει να ήμουν εκεί σίγουρα μία φορά τη βδομάδα εκείνη την περιόδο. Φιλιόμουν πάλι με μια κοπέλα, κι ένα χέρι με έκανε poke στην πλάτη. Ήταν η Ψαρουδάκη, η λεσβία ιδιοκτήτρια του μαγαζιού. Και μου είπε με ύφος κάπως πατροναριστικό: "Δεν τα κάνουμε εδώ αυτά..." κι εγώ πρέπει να αποκρίθηκα με ένα ενοχλημένο "γιατί;". Κάπου εκεί άρχισε να σταματάει κι η σχέση μου με το Sodade (είχε γεμίσει και άντρες που φέρνουν περισσότερα λεφτά). Βέβαια, η Ψαρουδάκη ευτυχώς συνειδητοποίησε ότι δεν θα της έβγαινε σε καλό όλο αυτό. Το μαγαζί δηλώθηκε επίσημα γκέι κι η ίδια άρχισε να εμφανίζεται πρώτη-πρώτη (και χορηγός) στα Pride.

Αρχάγγελος, 2002-3. Κάπου εκεί πρέπει να ήταν. Ο τότε γκέι ιδιοκτήτης μου έκανε παρατήρηση για κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω τελοσπάντων. Και μαθαίνω ότι γενικότερα κρατάει μια στάση αρνητική απέναντι στους σχεδόν αποκλειστικά γκέι θαμώνες του. Το μαγαζί δηλώνεται ως στρέιτ κλπ. Σταμάτησα να πηγαίνω τότε (αν και το καταπάτησα αυτό 2-3 φορές) και θυμάμαι προσπαθούσαμε να διαδώσουμε με κάτι φίλες την προσπάθεια μποϊκοτάζ που είχαμε ξεκινήσει (το σχέδιο περιελάμβανε και πιο δραστικά μέτρα, αλλά για άσχετους λόγους δεν καταφύγαμε σε αυτά). Ο κόσμος δε σταμάτησε ποτέ να πηγαίνει βέβαια, αλλά οι λεσβίες κάπως μειώθηκαν για ένα διάστημα. Μετά τον πήρε η Ψαρουδάκη, μετονομάστηκε σε Μυροβόλλος και έγινε ανοιχτά γκέι ή έστω φιλικό, δε θυμάμαι.

Θέλω να τονίσω ότι ποτέ δεν έχω δεχθεί το παραμικρό σχόλιο βρισκόμενη σε στρέιτ μαγαζί και ούτε έχω ακούσει κάτι ανάλογο. Όταν δεν έχεις μια μύγα νααααα, δεν προβληματίζεσαι τόσο και σέβεσαι και τον πελάτη σου στην τελική.

[Σημείωση: Ο Πωλ Σοφιανός και η Μαρία Cyber είναι ουσιαστικά τα μόνα δύο άτομα στην Ελλάδα - αν εξαιρέσουμε τις/ους ιδιοκτήτριες/ες μαγαζιών - που ασχολούνται αποκλειστικά με την LGBTQ επιχειρηματικότητα. Κοινώς, έχουν συνειδητοποιήσει τη δύναμη του pink euro και ασχολούνται με τη διοργάνωση εκδηλώσεων, τις ιστοσελίδες τους, τα online μαγαζιά τους κλπ. Κι οι έχουν προσπαθήσει ως ένα βαθμό να συνδυάσουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες με μια ακτιβιστική δράση, ή έστω να δώσουν μια πολιτική διάσταση σε όλο αυτό που προωθούν, άλλες φορές επιτυχημένα κι άλλες με απόλυτη αποτυχία. Αλλά δεν είναι η ώρα να κρίνω τα πεπραγμένα τους.]

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:11 10 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Αν τον κόσμο τον κυβερνούσαν γυναίκες...
Monday, February 18, 2008

Είδα αυτό το banner-ακι από τις guerilla girls και αν και παλιό, πάντα επίκαιρο και μ'έβαλε σε σκέψεις.

Δε μπορώ να μην αναρωτιέμαι πως θα ήταν τα πράγματα αν τα, έστω στερεοτυπικά, "θηλυκά" χαρακτηριστικά επικρατούσαν έναντι των "αρσενικών". Και ναι μεν, όσο περνάνε τα χρόνια, τα στερεότυπα σιγά-σιγά διαλύονται, υπό την έννοια ότι κανένα φύλο δεν έχει αποκλειστικότητα στις μορφές με τις οποίες εκδηλώνει τις συμπεριφορές του κλπ, αλλά τείνουν να επικρατούν - ακόμα και μεταξύ των γυναικών - τα στερεοτυπικά "αρσενικά" χαρακτηριστικά της επιθετικότητας, του ανταγωνισμού κλπ. Το γιατί δεν είναι άξιο απορίας, ο Δαρβίνος το είπε καλύτερα από όλους μας. Ό,τι χρειάζεται κάνει καμιά και κανείς για να επιβιώσει όσο καλύτερα μπορεί στο εδώ και το τώρα και προφανώς στα μάτια των περισσοτέρων το εδώ και το τώρα απαιτεί σκληρότητα.

Κι αντί να σπάει ο κύκλος, συνεχίζει και μεγαλώνει και παρασύρει στο πέρασμά του.

Και μού'ρχεται στο μυαλο το χιλιοειπωμένο "βία στη βία" και ναι μεν δε θεωρώ τη βία a priori κάτι "κακό" και ναι μεν θεωρώ ότι έχουν υπάρξει στιγμές που ήταν απαραίτητη και σωτήρια, αλλά κάτι μου λέει ότι οι αντιδράσεις οφείλουν να είναι δημιουργικότερες, ουσιαστικότερες και λιγότερο βίαιες, και σε προσωπικό, αλλά και σε συλλογικότερο επίπεδο, πιο στερεοτυπικά "θηλυκές" δηλαδή.

Άλλωστε, βία είναι: η πίεση που ασκεί κάποιος επάνω σε κπ. άλλο για να του επιβάλει τη δική του θέληση.

Και το θέμα τελικά δεν είναι να επιβληθούν οι αλλαγές, αλλά να γεννηθεί η επιθυμία για τις αλλαγές. Και δεν γεννιέται όταν ο κύκλος της βίας διαιωνίζεται. Κι εκεί, τελικά, είναι η δύναμη της όποιας εξουσίας, στο ότι η βία είναι εξ ορισμού κυκλική διαδικασία κι αντί να δώσει το περιθώριο για σκέψη, προκαλεί βίαια αντίδραση άνευ σκέψης και άνευ ουσίας τις περισσότερες φορές κι αυτό στερεοτυπικά είναι πιο "αρσενικό".

Γιατί όταν θες να αντιδράσεις πχ στην ακρίβεια και στις τράπεζες και σε ο,τιδήποτε άλλο, δε χρειάζεται να πας να τα σπάσεις, χρειάζεται απλά να απέχεις, να συνειδητοποιήσεις την πολιτική διάσταση της καθημερινότητας σου και να δράσεις ανάλογα.

Δεν τα βάζω με τους άντρες σε αυτή την περίπτωση, τα βάζω απλά με την έλλειψη πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης και με αντιδράσεις που στερεοτυπικά είναι πιο "αρσενικές". Αν θεωρήσουμε ότι το φύλο είναι κοινωνικό κατασκεύασμα, θα προτιμούσα να επικρατεί το "θηλυκό" στερεότυπο της δεκτικότητας, της τρυφερότητας κλπ.

Και τελοσπάντων, όπως είπε η θεά πριν από εμένα...;)

Make love not war we say
It's easy to recite
But it don't mean a damn
Unless we're gonna fight

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 19:45 5 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Open your mind and your ass will follow
Tuesday, February 12, 2008

Ή και open your ass and your mind will follow. Both work.

Καθυστερημένη ανακοίνωση ενός πολύ ξεχασμένου poll.

Το 78% από όσες/ους ψήφισαν συμφώνησε με την παραπάνω δήλωση, κοινώς ή τον τρώει ή τον δίνει ή και τα δύο.

Το 21% για κάποιο, ανεξήγητο σε εμένα, λόγο κρατάει το μυαλό του (και όχι μόνο) ερμητικά κλειστό.

Το πρωκτικό σεξ κερδίζει πάντως όλο και περισσότερο στις προτιμήσεις ανθρώπων κάθε σεξουαλικότητας. Και πέρα από τους γκέι άντρες, η διάδοσή του μεταξύ ετεροφυλοφίλων είναι ραγδαία θα έλεγα. Οι λεσβίες κάπως περισσότερο προβληματίζονται ακόμα.

Πέρα από τους φυσιολογικούς/ανατομικούς λόγους και στους άντρες λόγω P-spot (εκεί που είναι ο προστάτης ντε, ανάλογο του γυναικείου G-spot) και στις γυναίκες λόγω νευρικών απολήξεων που βρίσκονται πιο κοντά στο τοίχωμα του πρωκτού παρά του κόλπου (αμέ). Τι έλεγα; Ναι, πέρα από αυτούς τους λόγους το πρωκτικό σεξ είναι ένα παιχνίδι δύναμης, είναι παράδοση ελέγχου της ηδονής (και όχι μόνο) σε κάποιον άλλο, είναι δείγμα υποταγής, αλλά και οικειότητας. Ή και τίποτα από τα παραπάνω, θα πούνε κάποιες/οι.

Enjoy ;)

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 18:50 5 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Τεστ μεταναστών στην Ολλανδία

Από το 2007, όποιος θέλει να μεταναστεύσει στην Ολλανδία θα πρέπει να παρακολουθεί ένα φιλμάκι, το οποίο μεταξύ άλλων θα δείχνει και δύο άντρες να φιλιούνται σε ένα πάρκο.

Το φιλμάκι έχει σκοπό να προβάλει διάφορες πτυχές της φιλελεύθερης κοινωνικής πολιτικής της Ολλανδίας κι έχει προκαλέσει αντιδράσεις από μη-Δυτικούς και Μουσουλμάνους.

Οι υποψήφιοι μετανάστες, αφού παρακολουθήσουν το φιλμάκι που είναι στα Ολλανδικά, θα πρέπει να απαντήσουν 15 ερωτήσεις για την Ολλανδική κουλτούρα και γλώσσα. Και όσοι περάσουν αυτό το πρώτο τεστ, θα πρέπει να κάνουν άλλα δύο τεστ μέσα στα επόμενα 5 χρόνια της παραμονής τους.

Ουσιαστικά σκοπό έχει να περιορίσει το μεταναστευτικό κίνημα προς την Ολλανδία, κάνοντας ξεκάθαρο ότι οι φονταμεταλιστές και οι μη φιλελεύθεροι υποψήφιοι μετανάστες, δεν είναι ευπρόσδεκτοι.

Δεν έχουν κι άδικο οι Ολλανδοί, αφού πριν λίγα χρόνια ήρθαν αντιμέτωποι με δύο τραγικά εγκλήματα που προκλήθηκαν από Μουσουλμάνους μετανάστες.

Το 2002 ο γκέι πολιτικός Pim Fortuyn που απέκτησε φήμη για την αντι-μεταναστευτική πολιτική του, έπεσε θύμα δολοφονίας από έναν άντρα που τον κατηγορούσε ότι ο Pim Fortuyn ήταν απειλή για τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας.

Το 2004 ο σκηνοθέτης Theo van Gogh, μετά από την προβολή μίας ταινίας μικρού μήκους που είχε να κάνει με τη βία έναντι των γυναικών στις Μουσουλμανικές κοινωνίες και πως αυτό νομιμοποιείται μέσα στα πλαίσια των Γραφών τους, δολοφονήθηκε βάναυσα από έναν Μουσουλμάνο, μέλος τρομοκρατικής φονταμενταλιστικής οργάνωσης.

Αυτό που επιδιώκει η Ολλανδία είναι να κάνει ξεκάθαρο το μήνυμα ότι όποιος δε θέλει ή δε μπορεί να δεχτεί το φιλελευθερισμό της κουλτούρας της, τότε δεν είναι ευπρόσδεκτος. Κι είναι η πρώτη χώρα που θέσπισε ένα τέτοιο μέτρο ελέγχου του ποιος μπαίνει στη χώρα.

Ένας άλλος Ολλανδός πολιτικός, ετοιμάζεται να προβάλει μέσα στο μήνα μία ακόμα ταινία μικρού μήκους που παρουσιάζει το Κοράνι ως υποκινητή βίας έναντι των γυναικών και των ομοφυλοφίλων. Το Πακιστάν έχει ήδη αυξήσει τα μέτρα ασφαλείας στις πρεσβείες της Ολλανδίας και άλλων χωρών της Ευρώπης, καθώς και στα γραφεία Ολλανδικών επιχειρήσεων, φοβούμενο καινούρια προβλήματα και μη θέλοντας να διακινδυνεύσει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις της χώρας με την Ευρώπη.

Μην ξεχνάμε τις βίαιες διαδηλώσεις Πακιστανών το 2006 με αφορμή τα κόμικ που παρουσιάζαν τον Προφήτη Μοχάμεντ στη Δανία και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, που είχαν ως αποτέλεσμα, το θάνατο 5 ανθρώπων.

Και όλα τα παραπάνω είναι οι λόγοι που οι μετανάστες δεν είναι a priori προστατευόμενο είδος. Μπορεί να έχουν υποφέρει πολύ, μπορεί να ψάχνουν κάτι καλύτερο, μπορεί να έχουν δικαίωμα να διατηρήσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα, αλλά οφείλουν να δείχνουν σεβασμό στα ήθη της χώρας που τους φιλοξενεί.

Οπότε, για μένα, δεν είναι όλοι φίλοι μας. Ο μετανάστης (όπως και ο Έλληνας, δεν κάνω διαφοροποίηση) που δέρνει τη γυναίκα του, που κακοποιεί το ομοφυλόφιλο παιδί του κλπ. δεν είναι φίλος μας. Σίγουρα χρήζει εκπαίδευσης, αλλά η Ελλάδα αυτή την ώρα είναι μακριά από αυτό. Η εκπαίδευση στο κομμάτι της προστασίας και διεκδίκισης βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων (και όχι μόνο) είναι ελλειπής ακόμα και για όσους μεγαλώνουν εδώ, σ'αυτό το...υπέροχο γεμάτο Αλλοφοβία Ανατολιτικο-Δυτικό κράμα.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:38 26 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Να σας πω για τις τσόντες που είδα;
Monday, February 04, 2008

Το Σάββατο λοιπόν, συνοδευόμενη από δύο φίλες μου, βρέθηκα στο Gagarin ανυπομονώντας σχεδόν να δω μια λεσβιακή τσόντα της προκοπής. Είχα μια ανησυχία ότι θα ήταν γεμάτο str8 άντρες που θα έκαναν ηλίθια σχόλια, αλλά ευτυχώς οι γυναίκες ήταν αρκετές και οι άντρες λίγο πιο διακριτικοί από ότι πέρυσι (έτσι μου είπαν).

Bois, butches, FTMs, femmes, freaks, queers πηδιόντουσαν με φαντασία και γούσταραν...πολύ. Σώματα ελεύθερα, σώματα όμορφα, μη κανονικοποιημένα, έπαιζαν με τα φύλα, τους ρόλους, πιο σκληρά, λιγότερο σκληρά, τρυφερά και άγρια, με χιούμορ και σοβαρότητα. Και με μια αισθητική, κάπως διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει στις τσόντες. Νομίζω τις έβλεπα και είχα απλά ένα χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου.

Και μετά ήρθε το show, αρχικά με μια μαλακία από ένα στριπτιτζάδικο που ήταν χορηγός του Φεστιβάλ κι είχε κάτι γκόμενες str8 να κάνουν κάτι υποτιθέμενα λεσβιακά και τους άντρες που ήταν μαζεμένοι, για πρώτη φορά, να δείχνουν να γουστάρουν και τις λεσβίς να έχουν απομακρυνθεί από τη σκηνή.

Ευτυχώς μετά συνεχίστηκε το βράδυ με τη Wendy Delorme και τη Louise deVille να παίζουν έξυπνα, σε ένα burlesque performance, με τα φυλετικά στερεότυπα και την έννοια της θηλυκότητας. Μ'άρεσαν πολύ, τα σκετσάκια τους, οι μουσικές τους, όλα.

Στη συνέχεια βγήκε η Miss Vamp με το boi της κι άρχισαν το δικό τους performance, που ναι μεν ήταν ερωτικό, αλλά εξακολουθούσε να παίζει με τα φυλετικά στερεότυπα, λιγότερο διακριτικά αυτή τη φορά. Κι εκεί που νόμιζα ότι θα είναι μόνο οι δυο τους, η μεγάλη έκπληξη έκανε την εμφάνισή της. Στην άκρη της σκηνής εμφανίστηκε ο Lazlo Pearlman, φορώντας ένα δερμάτινο παντελόνι από αυτά που αφήνουν ακάλυπτα τα επίμαχα σημεία, μπρος και πίσω και ένα t-shirt που έλεγε CLITHEAD.

Το σοκ της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού όταν είδε τον Lazlo ήταν εμφανές, κάτι στην εικόνα δεν τους πήγαινε καλά. Ήταν ένας μάτσο άντρας, με γέννια μπόλικα, πλάτες τεράστιες, χέρια μυώδη κλπ και το κενό του παντελονιού του αποκάλυπτε ένα τελείως ξυρισμένο μουνί. Ένας άντρας με μουνί. Που στήθηκε και τον πηδούσε με ένα dildo η Miss Vamp, μια τελείως femme mistress, ενώ αυτός είχε στο στόμα του το boi της Miss Vamp. Εξαιρετικό. Genderfuck at its best.

Πάρτε και μια γεύση, σύντομη και κακής ποιότητας, απλά για να έχετε μια εικόνα.



Δεν ξέρω αν ήταν πιο εξαιρετικό το σοκ που προκάλεσε η εικόνα σε κάποιους ή το γεγονός ότι ώρα με την ώρα, οι str8 άντρες που είχαν έρθει για να δουν τις λεσβίες να πηδιούνται, έβλεπαν εικόνες πολύ έξω από αυτό που είχαν στο μυαλό τους, εικόνες που τους ευνούχιζαν σε μεγάλο βαθμό και που ούτε καν να τους καβλώσουν δε νομίζω ότι μπορούσαν (κάποιες από αυτές έστω).

Αυτό που με προβληματίζει λιγάκι για τους str8 άντρες είναι το πως μεταφράζουν στο μυαλό τους τη χρήση των dildo από τις λεσβίες, είμαι αρκετά σίγουρη ότι δεν είναι σε θέση να αποσυνδέσουν το dildo από το πέος και ίσως και να πιστεύουν ότι αφού μια λεσβία παίρνει πίπα σε ένα dildo, πηδιέται με ένα dildo, αυτό που θέλει είναι ένας πούτσος (είτε να τον έχει, είτε να τον φάει).

Υποθέτω δεν γίνεται να καταλάβουν και δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Προσωπικά μου αρκεί να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι λεσβίες το συμβολισμό, το παιχνίδι, την παρωδία. (Είχα γράψει για αυτό κάποια στιγμή, διαβάστε...Dildo or dil...don't: Η Αποκαθήλωση του Φαλλού)

Αυτά τα όμορφα λοιπόν έγιναν το Σάββατο. (Μου έλειπες πολύ, το ξέρεις;)

Την Κυριακή είπαμε να πάμε να δούμε τα αγόρια (και πρέπει νά'μασταν τρεις από τις περίπου δέκα γυναίκες σε όλο το Gagarin). Πάντα μ'άρεσε να βλέπω αγόρια να φιλιούνται, να αγγίζονται, να πηδιούνται. Πήγαμε σχετικά αργά, με τη λογική να δούμε καμιά ταινία και μετά το show. Και κάπως ξενερώσαμε η αλήθεια είναι. Το ήξερα ότι είχα χάσει την ταινία του κύριου LaBruce, αλλά ήλπιζα ότι λόγω Φεστιβάλ, οι επιλογές που θα είχαν γίνει θα ήταν λίγο πιο εναλλακτικές, όπως ήταν και οι λεσβιακές.

Η πρώτη ταινία που είδαμε (γιατί τελικά είδαμε παραπάνω από μία, μιας κι όλο το πρόγραμμα είχε πάει πίσω) ήταν βαρετή. Πολύ βαρετή. Και σκεφτείτε, δεν την είδαμε ολόκληρη αλλά ήταν και πάλι βαρετή. Δυο ξενέρωτα αγόρια που πραγματικά ήταν σαν να μην έχουν ξαναπηδηχτεί ποτέ στη ζωή τους, με υποτιθέμενους συναισθηματισμούς που στο context μου φαίνονταν κάπως γελοίοι.

Τελοσπάντων, τελείωσε αυτό, είδαμε μια κωμωδιούλα που μας ξεκούρασε λιγάκι και μετά άλλη μία ταινία με κάτι τύπους σε ένα πλοίο, δεμένους και κάτι ναύτες. Αυτά. Καλύτερη από την άλλη ήταν, αλλά χωρίς νά'ναι τίποτα ιδιαίτερο. Κανονικοποιημένα σώματα και επιθυμίες και στάσεις και εκφράσεις. Όλα έμοιαζαν ίδια. Και γιατί φορούσαν όλοι σπασουάρ;

Μετά ήρθε το live sex show από τα αγόρια της Wurstfilm (με μεγάλη καθυστέρηση), που ήταν ωραία αγόρια και καλά ήταν, δε λέω, ίσως όχι το τι έκαναν τόσο, όσο το γεγονός ότι ήταν live και ενέτεινε την ηδονοβλεπτική διάθεση του κοινού.

Ευχάριστο touch και των δύο ημερών, ήταν δυο αγόρια από την Ιταλία που στα διαλείμματα κυκλοφορούσαν γυμνά και σεξουαλιζόντουσαν γενικότερα, έτσι απλά μέσα στον κόσμο. Και γύρω τους τα κινητά να τραβάνε βίντεο και φωτογραφίες ασταμάτητα και λάγνα χέρια να τους πιάνουν και λάγνα βλέμματα απροκάλυπτα να τους κοιτάνε από τόσο κοντά. Ωραία ήταν.

Γενικά, όλο το σκηνικό είχε ενδιαφέρον, η τόσο δημόσια και μαζική και νομιμοποιημένη έκφανση της ηδονοβλεψίας, της κάβλας, το ότι καθόμασταν ήσυχα και ωραία στις καρέκλες μας, πίναμε το ποτό μας, κάναμε το τσιγάρο μας και βλέπαμε σε μια μεγάλη οθόνη κόσμο να πηδιέται, σχεδόν απαθείς (αυτό πόσο καλό είναι δεν ξέρω). Κι όχι σε ένα τσοντο-σινεμά, αλλά σε ένα Φεστιβάλ, χωρίς την προοπτική του βεβιασμένου πηδήματος (αυτό αφορά μόνο τα αγόρια). Νομίζω ότι σε διαφορετικό context, θα έβρισκα όλες τις ταινίες πιο καβλωτικές. Ίσως η ύπαρξη τόσου κόσμου δυσκολεύει την προσωπική κάβλα, που όσο νά'ναι σε κάνει πιο ευάλωτο και δε θες να είσαι πιο ευάλωτος σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Και σίγουρα η λεσβιακή μέρα ήταν πολύ πιο εναλλακτική, πολύ λιγότερο εμπορευματοποιημένη, πολύ πιο queer, πολύ πιο gender-bending/fucking, πολύ πιο πολιτική, θα τολμούσα να πω, από ότι η gay μέρα, που ήταν απλά αυτό, gay. Gay αγόρια με γραμμωμένα σώματα, που δεν έμοιαζαν gay και πηδιόντουσαν και γούσταραν, αλλά για κάποιο λόγο έδιναν την αίσθηση ότι ήταν πιο πολύ δουλειά παρά διασκέδαση, ενώ οι λεσβίες το αντίστροφο. Ίσως επειδή είναι πιο εμπορευματοποιημένο το gay πορνό, να είναι και πιο επαγγελματίες τα αγόρια. Ίσως νά'ναι και δικό μου όλο αυτό, δεν ξέρω.

Πάντως, με χαρά θα ξαναπήγαινα αν και με τόσο σεξ που είδα δυο μέρες τώρα, έπαθα μια μικρή υπερφόρτωση και αντί να μου εντείνει τη δικιά μου επιθυμία, μάλλον μου την έριξε λιγάκι.

Και του χρόνου!

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 10:49 10 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...