#123 και 3,2,1...ξαναξεκινάω
Wednesday, February 27, 2008
Για να εγκαινιάσω την καινούρια μου μεταμόρφωση, θα ξεκινήσω με ένα παιχνίδι και επειδή δεν έχω τελειώσει ακόμα το πιο "σοβαρό" ποστ που ετοιμάζω και επειδή η καινούρια μεταμόρφωση απαιτεί ένα τόνο πιο προσωπικό, μιας και το άλλο βλογκ μου αποφάσισε να αυτοκτονήσει και αυτό εδώ καλείται τώρα να φιλοξενήσει περισσότερα πράγματα από ό,τι παλιότερα με σκοπό να με απελευθερώσει λιγάκι από τον περιορισμό στον οποίο με είχα υποβάλει.
Απαντώντας λοιπόν, αν και καθυστερημένα, σε πρόσκληση του revqueer, θα παίξω κι εγώ το παιχνίδι που κυκλοφορεί. Οι κανόνες ήταν οι ακόλουθοι:
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι…
Οπότε...
Το πιο κοντινό μου βιβλίο είναι κι αυτό που διαβάζω τις τελευταίες μέρες μάλλον, γιατί όλα τα υπόλοιπα νομίζω είναι σε ίση απόσταση από εμένα, και δε μπορώ να επιλέξω. Ο τίτλος αυτού "Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα" (Lunes de fiel) του αγαπημένου Pascal Bruckner. Πιθανότατα θα έχετε ακούσει ή δει την ταινία "Bitter Moon" (1992) σκηνοθετημένη από τον Roman Polanksi, που είναι και η μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο, όσο σκοτεινή της αρμόζει, αλλά όχι όσο μαγική είναι το βιβλίο.
Την ταινία την είχα δει πριν κάτι χρόνια, τη θυμάμαι αχνά και τον Bruckner τον γνώρισα από ένα άλλο βιβλίο, την "Αέναεη Ευφορία" και πριν 2-3 χρόνια συνειδητοποίησα ότι είναι δικά του "Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα" και το πήρα να το διαβάσω. Τότε. Δεν είχε έρθει η ώρα του, μέχρι τώρα που όπου έρωτας κι εγώ, μετά από καιρό η αλήθεια είναι.
Στη σελίδα 123, οι προτάσεις 6, 7 & 8, δε μας λένε τίποτα ιδιαίτερο δυστυχώς:
"Φτάνει να μη βγει τώρα ο ανάπηρος και να με πιάσει να χώνομαι στην καμπίνα της γυναίκας του! Σήκωσα το χέρι μου να χτυπήσω, τρέμοντας από συγκίνηση. Τη στιγμή αυτή λαχταρούσα και τη φοβόμουν όσο τίποτα."
Μ'αρέσει πολύ ένα quote του Scott Fitzgerald που έχει στην αρχή του βιβλίου:
"Πρόσεξε καλά να μη χαθείς μέσα στην προσωπικότητα ενός άλλου, ό,τι και νά'ναι αυτός, άντρας ή γυναίκα."
Και μ'αρέσει πολύ και κάτι που έχει στην πρώτη σελίδα:
"Προτιμώ πάντα την τυχαία συνάντηση από τη γνωριμία που μπορώ να κάνω σε φιλικά σπίτια. Κι αυτό γιατί φαντάζομαι πως η τύχη, που προκάλεσε την ένωσή μας, θα συνεχίσει μ'ένα μυστηριακό τρόπο να τη γονιμοποιεί. Άλλωστε το απρόοπτο μένει πάντα η μοναδική δύναμη που μπορεί να δώσει ζεστασιά στη ζωή." (αφιερωμένο)
Το παιχνίδι το πασάρω σε όποια/ον θέλει να παίξει. Οι περισσότερες/οι έχετε ήδη λάβει προσκλήσεις έτσι κι αλλιώς.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 11:41
Ω με γειες με γειεεες [σου ξεπαρθενεψα και το layout, mwahaha]
Νομιζω ολοι συμφωνουμε οτι το δικο μου quote ηταν και το καλυτερο. Ευχαριστω.
Παρεπιπτοντως, απεχθανομαι τον κυριο. Ειχα προσπαθησει να διαβασω την "Αεναη Ευφορια", αλλα η γλωσσα και το υφος του γραψιματος του με εκνευριζει απιστευτα. Δεν μπορω να εντοπισω γιατι, ισως ειναι απλα η αυταρεσκεια του. Χμου.
[πολυ ερωτας πεφτει μανταμ, ευγε ευγε ;) ]
Ω σ'ευχαριστώ αγαπητή dee. Το δικό σου quote ήταν all the money indeed. Κι εμένα στην αρχή με είχε δυσκολέψει για διάφορους λόγους η "Αέναη Ευφορία", αλλά μετά μ'άρεσε. "Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα" τά'χεις δει;
[ε τι να κάνω κι εγώ;]
Με γεια το νέο look!!!
Δε μας είπες πού είναι αφιερωμένο... ;-)
Το ειχα δει πριν κατι χρονια, οταν κυνηγουσα λεσβιοστιγμες με την αποχη. Hehe.
Δεν θυμαμαι να ειχα τραβηξει τα βυζια μου, χμμ.
Καλορίζικη ἡ νέα ἐμφάνισι, Queerdom :-) Αὐτὸ τὸ κουμπάκι «Home» ἐπάνω πῶς τὸ ἔβαλες; :S
@revqueer: Ονόματα και υπολήψεις δε θίγουμε :) Αυτοί που πρέπει, καταλαβαίνουν. Ευχαριστώ.
@gordongr: Ευχαριστώ :) Το κουτάκι home είναι σε navigation bar κι απλά επειδή όλο είναι μαύρο, φαίνεται σαν να είναι ένα.