Καταναλώνοντας με πολιτική συνείδηση
Thursday, February 21, 2008
Για άγνωστο σε μένα λόγο, βρίσκομαι στο mailing list του κύριου Σοφιανού.
Δε ζήτησα ποτέ να μπω, αλήθεια.
Σήμερα όμως οδηγήθηκα σε κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.
Σε μια δήλωση του μαγαζιού Magaze απευθυνόμενο και στο City Uncovered και στο DeonGuide: "Επιθυμία μας είναι να μην συμπεριλαμβάνομαστε σε κανέναν gay οδηγό ούτε ως φιλική ως προς τους gay επιχείρηση". Ενώ, όπως δηλώνει λίγο πιο κάτω ο κύριος Σοφιανός, είχαν προσφερθεί να συμπεριληφθούν σε ένα διεθνή οδηγό (που δε θα έπεφτε και τόσο εύκολα σε Ελληνικά χέρια). Την μαλακισμένη ομοφοβία των γκέι μαγαζιών δε θα την καταλάβω ποτέ. Ειδικά αφού δεν τους συμφέρει καν...
Οπότε, θυμήστε μου να μην ξαναπατήσω στο κατά τ'άλλα όμορφο Magaze. Πότε θα καταλάβουμε ότι υποτιμάμε τον εαυτό μας όσο συνεχίζουμε να πλουτίζουμε επιχειρήσεις που επίσημα δε μας θέλουν κοντά τους; Δεν είναι καν φιλικό το Magaze για τους γκέι. Κι εγώ που νόμιζα ότι είναι αδερφές αυτά τα στριμωγμένα - στο στενό διάδρομό του - αγόρια. Μάλλον απλά είναι όλοι πολύ metrosexual πια, δεν εξηγείται αλλιώς. Γιατί να πηγαίνουν εκεί που δεν τους θέλουν; Και να πληρώνουν για να συντηρούν την υποκρισία; Ε;
Και δεν απευθύνεται μόνο στο Magaze όλο αυτό. To pink και το non-pink euro έχουν ακόμα και πολιτική δύναμη μεγάλη αν χρησιμοποιηθούν με συνείδηση. Αν κι ο μέσος Έλληνας/η μέση Ελληνίδα δε δείχνει να το συνειδητοποιεί όλο αυτό. Κάπου διάβαζα για τους Ιταλούς, ότι πήγαν να τους ακριβύνουν τα μακαρόνια κι απλά σταμάτησαν να αγοράζουν για καμιά βδομάδα, μέχρι να τα ξαναφτηνήνουν.
Επιστρέφοντας στο θέμα μας, στο ίδιο ποστ, αναφέρεται το παράδειγμα του Βee, που κάποια στιγμή έδιωξε τον γκέι κόσμο που ουσιαστικά το συντηρούσε, πάτωσε και μετά προσπάθησε να τον ξαναμαζέψει. Θυμάμαι ένας φίλος μου έφαγε κανονικότατα πόρτα, επειδή θεωρητικά το μαγαζί ήταν γεμάτο!
Αλλά να σας φέρω και το παράδειγμα της Κίρκης. Θυμάστε την Κίρκη; Όταν πρωτοβγήκα προς τα έξω ωσάν νεαρή λεσβιάζουσα, στα 17 μου, πρέπει να πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην Κίρκη, χαζεύοντας την Ακρόπολη και όντας περιτριγυρισμένη επιτέλους από γκέι κόσμο. Δέχθηκα δύο αγενέστατες παρατηρήσεις, τη μία από έναν γκέι σερβιτόρο και την άλλη από τη λεσβία ιδιοκτήτρια του μαγαζιού. Στην πρώτη περίπτωση, επειδή καθόταν στην αγκαλιά μου μία κοπέλα με την οποία τραβιόμουν και στη δεύτερη περίπτωση επειδή φιλιόμουν με μια άλλη κοπέλα λίγο καιρό αργότερα. Την πρώτη παρατήρηση κάπως την άφησα να πέσει κάτω, τη δεύτερη δε μπόρεσα να την αφήσω να πάει οπουδήποτε, ακολούθησε μια σύντομη λογομαχία και από τότε δεν ξαναπήγα. Σιγά-σιγά η Κίρκη, που ουδέποτε δέχθηκε ούτε καν τον χαρακτηρισμό gay-friendly, έδιωξε τον κόσμο που τη συντηρούσε και πάτωσε. Μαζί και το Lizard που τότε φιλοξενούσε και Cyberdyke Parties.
Sodade, 2000. Όταν άνοιξε περίπου ή ήταν ένα χρόνο μετά; Είχε ξεκινήσει ως λεσβιάδικο αλλά με ξεκάθαρη άρνηση να χαρακτηριστεί το μαγαζί γκέι. Πρέπει να ήμουν εκεί σίγουρα μία φορά τη βδομάδα εκείνη την περιόδο. Φιλιόμουν πάλι με μια κοπέλα, κι ένα χέρι με έκανε poke στην πλάτη. Ήταν η Ψαρουδάκη, η λεσβία ιδιοκτήτρια του μαγαζιού. Και μου είπε με ύφος κάπως πατροναριστικό: "Δεν τα κάνουμε εδώ αυτά..." κι εγώ πρέπει να αποκρίθηκα με ένα ενοχλημένο "γιατί;". Κάπου εκεί άρχισε να σταματάει κι η σχέση μου με το Sodade (είχε γεμίσει και άντρες που φέρνουν περισσότερα λεφτά). Βέβαια, η Ψαρουδάκη ευτυχώς συνειδητοποίησε ότι δεν θα της έβγαινε σε καλό όλο αυτό. Το μαγαζί δηλώθηκε επίσημα γκέι κι η ίδια άρχισε να εμφανίζεται πρώτη-πρώτη (και χορηγός) στα Pride.
Αρχάγγελος, 2002-3. Κάπου εκεί πρέπει να ήταν. Ο τότε γκέι ιδιοκτήτης μου έκανε παρατήρηση για κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω τελοσπάντων. Και μαθαίνω ότι γενικότερα κρατάει μια στάση αρνητική απέναντι στους σχεδόν αποκλειστικά γκέι θαμώνες του. Το μαγαζί δηλώνεται ως στρέιτ κλπ. Σταμάτησα να πηγαίνω τότε (αν και το καταπάτησα αυτό 2-3 φορές) και θυμάμαι προσπαθούσαμε να διαδώσουμε με κάτι φίλες την προσπάθεια μποϊκοτάζ που είχαμε ξεκινήσει (το σχέδιο περιελάμβανε και πιο δραστικά μέτρα, αλλά για άσχετους λόγους δεν καταφύγαμε σε αυτά). Ο κόσμος δε σταμάτησε ποτέ να πηγαίνει βέβαια, αλλά οι λεσβίες κάπως μειώθηκαν για ένα διάστημα. Μετά τον πήρε η Ψαρουδάκη, μετονομάστηκε σε Μυροβόλλος και έγινε ανοιχτά γκέι ή έστω φιλικό, δε θυμάμαι.
Θέλω να τονίσω ότι ποτέ δεν έχω δεχθεί το παραμικρό σχόλιο βρισκόμενη σε στρέιτ μαγαζί και ούτε έχω ακούσει κάτι ανάλογο. Όταν δεν έχεις μια μύγα νααααα, δεν προβληματίζεσαι τόσο και σέβεσαι και τον πελάτη σου στην τελική.
[Σημείωση: Ο Πωλ Σοφιανός και η Μαρία Cyber είναι ουσιαστικά τα μόνα δύο άτομα στην Ελλάδα - αν εξαιρέσουμε τις/ους ιδιοκτήτριες/ες μαγαζιών - που ασχολούνται αποκλειστικά με την LGBTQ επιχειρηματικότητα. Κοινώς, έχουν συνειδητοποιήσει τη δύναμη του pink euro και ασχολούνται με τη διοργάνωση εκδηλώσεων, τις ιστοσελίδες τους, τα online μαγαζιά τους κλπ. Κι οι έχουν προσπαθήσει ως ένα βαθμό να συνδυάσουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες με μια ακτιβιστική δράση, ή έστω να δώσουν μια πολιτική διάσταση σε όλο αυτό που προωθούν, άλλες φορές επιτυχημένα κι άλλες με απόλυτη αποτυχία. Αλλά δεν είναι η ώρα να κρίνω τα πεπραγμένα τους.]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:11
Κι ένα παράδειγμα από τη θεσσαλονίκη, το Pasta Flora, που από τότε που έδιωχνε κόσμο με τη δικαιολογία ότι το μαγαζί είναι κλεισμένο για πριβέ πάρτυ (μου έτυχε 2 φορές -είπα να δώσω και 2η ευκαιρία), φυσικά δεν ξαναπάτησα. Και δεν ήμουν ο μόνος που του συνέβη αυτό.
Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, στην Ελλάδα ζούμε
Τι να πω; Ξέρεις με κάτι τέτοια δε τσαντίζομαι. Στεναχωριέμαι.
Ἔτσι εἶναι, δὲν εἶναι χρήσιμο γιὰ ἐμᾶς νὰ ἀγοράζουμε ὑπηρεσίες ἢ προϊόντα ἢ νὰ ἐμπιστευώμαστε ἐν γένει ἀνθρώπους ποὺ δὲν μᾶς ἐκτιμοῦν καὶ δὲν μᾶς σέβονται.
Τώρα, ὅσον ἀφορᾷ στὰ δύο πρόσωπα ποὺ ἀνέφερες, Queerdom, ἔχω νὰ καταλογήσω μομφές, ἀλλὰ δὲν ξέρω κατὰ πόσον τὸ θέλεις στὸ ἱστολόγιό σου. Θὰ πῶ μόνο ὅτι, στὰ πλαίσια τῆς ἀναγνωρισιμότητάς τους, καὶ χωρὶς νὰ χάσουν καθόλου χρόνο ἀπὸ τὶς ἐμπορικές τους δραστηριότητες, μποροῦν νὰ προσφέρουν περισσότερα στὴν κοινότητα, λ.χ. διαφημίζοντας (δωρεάν, προφανῶς) τὸ Athens Pride καὶ/ἢ τὸ Πανόραμα Ὁμοφυλοφιλικῶν Ταινιῶν. Δυστυχῶς πέρυσι, ὁ κ. Σοφιανὸς πουλοῦσε ἐκδρομικὰ πακέτα γιὰ τὰ pride ἄλλων πόλεων τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐνῷ ἡ κ. Κατσικαδάκου δὲν θυμόταν τὴν ἡμερομηνία τοῦ ἀθηναϊκοῦ pride ὅταν τὴ ρώτησαν ὁ Φ. Σεργουλόπουλος καὶ ἡ Μ. Μπακοδήμου στὴν ἐκπομπή τους.
Θὰ πῶ ἐπίσης ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄνθρωποι ποὺ συνδυάζουν τὶς ἐμπορικὲς δραστηριότητες μὲ τὴν ἀκτιβιστικὴ δρᾶσι, καὶ τοὺς χρωστᾶμε πολλά.
@Cookie basher: Δε γνωρίζω για τα εκεί πάνω και ναι ναι, το ξέρω, η Ελλάδα δεν είναι η Αθήνα, αλλά...
@revqueer: Να τσαντίζεσαι ρε..Συγκεντρώνεται μεγαλύτερη ενέργεια για δράση, με τη στεναχώρια πολλές φορές αδρανούμε.
@gordongr: Ναι ναι κι εγώ έχω, αλλά δε θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία εδώ μέσα, όχι αυτή τη στιγμή :)
Ουτε εμενα μου εχει συμβει κατιτις ασχημο σε στρειτ μαγαζι που εχω χαριεντιστει με κοπελουδες.
Αντε να ερθει κανας βλακας να μας πει να συνεχισουμε γιατι του αρεσει, και τετοιες χαζομαρες.
Κι ομως σε γκειομαγαζο οπου ΟΛΟΙ, και οταν λεμε ΟΛΟΙ το εννουμε, οι θαμωνες ητο της λεσβιογκει σχολης, μας εκαναν να νιωσουμε παρα πολυ ασχημα με την V., που σιγα και τι καναμε, ουτε καν φιλιομασταν.
Ειχαν γυρισει καρεκλες αμφιθεατρικα και κοιταζανε. Και οχι με την καλη την εννοια.
Τι να πω.
Πήγαινα στο Lizard από την εποχή που λεγόταν Ταξίδι -γιατί είχε καλή μουσική και φτηνό ποτό. Και επειδή ήμασταν στην Πάντειο, το είχαμε ψιλοστέκι κι ας μην ήμασταν γκέι.
Θυμάμαι μάλιστα, μια φορά είχαμε βγει στο δρόμο γιατί κάποιο βλαχαδερό την είχε πέσει σε μια λεσβία -αλλά δεν χρειάστηκε να κάνουμε τίποτα γιατί τον τουλούμιασε η λεσβία (αρκεστήκαμε λοιπόν σε κερκίδα με χειροκροτήματα κι έτσι).
Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί έχω την εντύπωση οτι κάποιες παλιότερες εποχές τα πράγματα ήταν πιο ανοιχτά. Τώρα διακρίνω περιχαρακωμένες καταστάσεις και ανάγκη να δηλώσεις τι είσαι και με ποιους είσαι.
Και χαλιέμαι από κάτι τέτοια.
Queerdom μου, πάντα σέβομαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ φιλοξενοῦν :) :-**
poontangdee, μοῦ εἶχε συμβῆ κάτι παρόμοιο, πρὸ μερικῶν αἰώνων στὸ Stretto (Θεσσαλονίκη). Ἤμασταν μιὰ παρέα πούστ... εε ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν σὲ ἕνα τραπέζι, καὶ στὸ διπλανὸ ἕνα στρέιτ ζευγάρι φιλιόταν καὶ μᾶς εἶχε φανῆ πολὺ ἀταίριαστο. Εἶναι, ὄντως, ἄσχημο νὰ μὴν ἔχουμε συνηθίσει οἱ μὲν στὴ θέα τῶν δέ.
@dee: Ούτε εσύ χάνεις ευκαιρία βλέπω...
@ΤΜΒ: Εγώ πάλι θέλω να υπάρχει ένας χώρος λεσβιακός κι ένας χώρος γκέι κι ένας χώρος mixed. Και μια γενικότερη χαλαρότητα δε θα με χάλαγε, αλλά εντάξει. Αυτή η περιχαράκωση όπως την ονομάζεις, κάποιες φορές είναι θεμιτή, δημιουργεί ένα αίσθημα άνεσης και ασφάλειας.
@gordongr: Εγώ πάλι δεν έχω πρόβλημα με όποιον και να φασώνεται δίπλα μου, απλά συνήθως προτιμώ να βλέπω κοριτσάκια για αισθητικούς δικούς μου λόγους.
Επιβεβαιώνω για το πάστα φλόρα. Εγώ είμαι πολύ απογοητευμένος πάντως, γιατί νομίζω ότι εμείς οι γκέι είμαστε εντελώς ηλίθιοι (σόρρυ).
Έχω αναφέρει κι έχω δώσει λινκ από τις καταγγελίες στο 10% για το πάστα φλόρα σε πολλούς γκέι γνωστούς/φίλους μου και πάντα η αντίδραση τους ήταν του στυλ: "ναι ε; για δες.. ε δεν πειράζει, πάμε είναι ωραίο."
Στους περισσότερους τελικά δεν υπάρχει συνείδηση γκέι ταυτότητας και "κοινότητας" δυστυχώς.
@Κώστας: Τι σόρρυ βρε Κώστα; Αφού όντως δεν υπάρχει συνείδηση για ένα σωρό πράγματα, γιατί απλά είναι πιο δύσκολο έτσι, μπορεί να χρειαστεί να κάνουμε και κάτι.