Come out, come out, wherever you are...Vol. 1
Tuesday, April 03, 2007
Πόσο περήφανοι είμαστε; Πόσο έτοιμοι είμαστε για να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν; Πόσοι από εμάς είμαστε out μόνο στους gay μας φίλους, μόνο στα gay μαγαζιά, μόνο μια Παρασκευή ή ένα Σάββατο και μετά ξαναμπαίνουμε στο καβούκι μας/στην ντουλάπα μας, όπως θέλετε πείτε το, μέχρι την επόμενη (δι)έξοδο;
Λοιπόν... Να ξεκαθαρίσω ότι δεν κατηγορώ (προφανώς) κανέναν που φοβάται. Καταλαβαίνω τα τόσα γιατί που μπορεί να υπάρχουν. Καταλαβαίνω όμως επίσης, ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, όσο πιο ορατοί γινόμαστε για τους άλλους, τόσο καλύτερα νιώθουμε με τον εαυτό μας (κι ας μην γίνεται αυτό εξ'αρχής). Μέσω αυτής της αποκάλυψης, ανοίγεται ο δρόμος για μια ειλικρινή αποδοχή του εαυτού μας και αυτό μπορεί να τα κάνει όλα καλύτερα. Όλα όμως.
Όταν μιλάω για coming out, δεν αναφέρομαι απαραίτητα στους γονείς. Πρώτο βήμα συνήθως είναι οι φίλοι μας, οι 2-3 κοντινοί μας φίλοι. Οι γονείς, όταν και αν ακολουθήσουν, είναι μια πιο περίπλοκη και πιο δύσκολη υπόθεση, που μάλλον δεν είναι για όλους. Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι και λεσβίες (στην Ελλάδα τουλάχιστον) αντιμετωπίζουν πολλές φορές την διαδικασία ως περιττό ρίσκο, παραγνωρίζοντας τα οφέλη που μπορεί να έχει. Σίγουρα είναι ρίσκο, και σίγουρα μπορεί να υπάρξει απόρριψη. Αν υπάρξει από τους φίλους, τότε η φιλία θέλει μια σοβαρή επανεξέταση, ενώ αν υπάρξει από την οικογένεια...Τελοσπάντων, θα το δούμε αυτό στην πορεία. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου πάντως, ε;
Θα σας δώσω μερικές πληροφορίες για το background μου, για να καταλάβετε λίγο καλύτερα από πια οπτική λέω όσα λέω και να δείτε σε ποια επίπεδα μπορείτε να ταυτιστείτε. Να ενημερώσω (θα το κάνω και εκτενέστερα αργότερα) ότι έχω κάνει come out στην μάνα μου(εε..προσπαθεί..6 χρόνια τώρα) και στον αδερφό μου(καλά σχετικά πήγε αυτό), δεν έχω κάνει στον πατέρα μου (αν και το υποψιάζεται εντόνως). Δεν έχω σχέσεις με το υπόλοιπο σόι μου, ούτε οι γονείς μου ιδιαίτερα. Έχω μεγαλώσει στην Αθήνα, οι γονείς μου έχουν μεγαλώσει στην επαρχία και τουλάχιστον ο πατέρας μου δεν νομίζω ότι το έχει ξεπεράσει ακόμα αυτό σε κάποια επίπεδα. Μορφωτικά (ακαδημαϊκά βασικά), χωρίς πανεπιστήμιο και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ο πατέρας μου, με ένα πτυχίο και αγάπη για την δουλειά της η μάνα μου. Επίσης ηλικιακά βρίσκονται στα 60 η μάνα μου, στα 72 ο πατέρας μου. Ο αδερφός μου στα 32. Εγώ στα 24.
Πρώτα όμως καλό θα ήταν να σκεφτείς κάποια πράγματα...
1. Είσαι σίγουρος/η για την σεξουαλικότητά σου; Αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις υπογράψει κανένα συμβόλαιο που να λέει ότι θα είσαι gay για πάντα (αλλά αυτό μην το πεις στην μαμά, καλύτερα να νομίζει ότι το'χεις υπογράψει, ώστε αν κάτι προκύψει, να το αντιμετωπίσει ως ευχάριστη έκπληξη). Μην αρχίσει να σε ρωτάει και αρχίσεις να μασάς τα λόγια σου, πάει σου λέω.
Ήμουν σίγουρη, ίσως ήταν το μόνο για το οποίο ήμουν σίγουρη. Ή τελοσπάντων, έτσι έλεγα.
2. Είσαι άνετη/ος με την σεξουαλικότητά σου; Αν έχεις ακόμα πολλές ενοχές και ταλαιπωρείσαι στην ιδέα και μόνο, μάλλον δεν ήρθε η ώρα σου.
Ήμουν άνετη. Όσο άνετη θα μπορούσα να είμαι. Θεωρούσα ότι είχα κάθε δικαίωμα να μου αρέσει ο,τιδήποτε.
3. Έχεις κάποιον/ους να σε υποστηρίξουν; Σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, υπάρχει κάποιος με το μέρος σου; Όχι απαραίτητα στην οικογένεια, απλά κάποιος, που μπορεί να σε σηκώσει από το πάτωμα που μπορεί να συρθείς.
Είχα φίλους που μπόρεσαν να με στηρίξουν, και ετεροφυλόφιλους και ομοφυλόφιλους. Αν και είναι κάτι που περνάς μόνος/η.
4. Ξέρεις αρκετά πράγματα για την ομοφυλοφιλία; Δηλαδή όταν θα αρχίσουν να σου κοπανάνε την μια προκατάλειψη μετά την άλλη, και το ένα στερεότυπο μετά το άλλο, ξέρεις τι να τους πεις; Έχεις τα αντεπιχειρήματά σου πρόχειρα;
Ναι, είχα κάνει την μελέτη μου.
5. Πώς είναι τα πράγματα στο σπίτι; Αν παίζουν προβλήματα πολλά μέσα στην οικογένεια και γενικά το κλίμα είναι φορτισμένο, μάλλον θα πρέπει να περιμένετε (αν γίνεται) για ένα καλύτερο timing.
Ούτε θυμάμαι, μάλλον όχι ιδανικά, αλλά πότε ήταν. Συνειδητοποιώ ότι τις λεπτομέρειες τις έχω ξεχάσει.
6. Έχετε υπομονή; Μπορεί να τους πάρει καιρό, πολύ καιρό (συνήθως από 6 μήνες μέχρι 2 χρόνια) για να αφομοιώσουν τις κανούριες πληροφορίες.
Δεν είχα ιδιαίτερη, αλλά δεν το είχα σκεφτεί καν.
7. Γιατί θες να τους το πεις; Επειδή τους αγαπάς και θες να μοιραστείς αυτό το κομμάτι του εαυτού σου μαζί τους; Επειδή δεν θες να τους λες άλλα ψέμματα; Ή επειδή θέλεις να τους εκδικηθείς; Μην χρησιμοποιήσεις την σεξουαλικότητά σου ως όπλο, θα το μετανιώσεις.
Νόμιζα ότι της το είπα για να το μοιραστώ μαζί της, τελικά της το είπα για να την τιμωρήσω. Επειδή με πίεζε. Επειδή με ρωτούσε (έμμεσα). Επειδή είχα κουραστεί να λέω ψέμματα. Και ήμουν επιθετική.
8. Έχεις διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης; Ένα βιβλίο να τους δώσεις; Ένα φυλλάδιο; Έναν ψυχολόγο; Κάτι τελοσπάντων... (Ναι το ξέρω ότι υστερεί η Ελλάδα σε αυτά, αλλα υπάρχουν τρόποι και πιστέψτε με, τα πράγματα γίνονται όλο και καλύτερα)
Όχι, δεν είχα τίποτα από αυτά, κάτι βρήκα στην πορεία, αλλά δεν έδωσε σημασία.
9. Είστε οικονομικά εξαρτημένοι από αυτούς; Αυτό είναι πρόβλημα αν θεωρείτε είτε ότι θα σας έκοβαν τα λεφτά είτε ότι θα σας πετούσαν από το σπίτι (αυτά όμως δεν συμβαίνουν συχνά, ειδικά στην Ελλάδα). Αν φοβάστε όμως, καλύτερα να περιμένετε, μέχρι να μην μπορούν να σας κρατούν από εκεί.
Ήμουν και είμαι (δυστυχώς) αλλά ευτυχώς δεν φοβόμουν καθόλου το ενδεχόμενο του να με εκβιάσουν οικονομικά και να μου καταστρέψουν τις σπουδές.
10. Πώς είναι η σχέση σας με τους γονείς σας; Αγαπιέστε; Καταλαβαίνεστε; Όσο καλύτερα το πριν, τόσο καλύτερα το μετά...(Συνήθως έστω...)
Αγαπιόμασταν, δεν καταλαβαινόμασταν. Μάλλον κάπως έτσι είναι και τώρα. Απλά τώρα προσπαθούμε περισσότερο και είμαστε πιο ειλικρινής.
11. Πώς είναι γενικά στις απόψεις τους; Είναι πολύ θρησκευόμενοι; Συντηρητικοί; Ανεκτικοί; Ανοιχτόμυαλοι; Βέβαια, όπως και να είναι, πολλές φορές οι εκπλήξεις είναι πολλές, δυσάρεστες και ευχάριστες.
Συντηρητικοί θα έλεγα. Ο πατέρας μου λίγο φασίστας. Όχι φοβερα θρησκευόμενοι.
12. Είναι δικιά σας απόφαση το να τους το πείτε; Το θέλετε; Το έχετε ανάγκη; Μην το κάνετε χωρίς να είστε σίγουροι και μην περιμένετε να είστε 100% σίγουροι, και να μην φοβάστε καθόλου, γιατί τότε δεν θα το κάνετε ποτέ.
Ήταν δικιά μου απόφαση, που ίσως την πήρα εκείνη τη στιγμή για λάθος λόγους, όμως το μετάνιωσα μόνο για 2 εβδομάδες και από τότε ούτε μία φορά.
Υ.Γ. Δεν χρειάζεται να πιεστείτε, δεν χρειάζεται να το πείτε και στους 2 μαζί, δοκιμάστε πρώτα τα αδέρφια (αν υπάρχουν), μπορεί να είναι οι σύμμαχοί σας (μπορεί και όχι). Να θυμάστε ότι η Ελληνική οικογένεια ειδικά έχει έντονο πρόβλημα με το αίσθημα της ντροπής, με το τι θα πει ο κόσμος. Πρέπει να είστε σε θέση να δείξετε ότι είστε άνετοι, όσο καλύτερα παρουσίασετε τον εαυτό σας, τόσο καλύτερα (σε γενικές γραμμές) θα σας αντιμετωπίσουν οι άλλοι.
(Οι ερωτήσεις προέρχονται από ενα εγχειρήδιο coming out, μιας Αμερικάνικης Σύμπραξης ΛΟΑΤ, που λέγεται ΟutProud)
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 15:53
Πολύ ωραία και πολύ λογικά ακούγονται όλα, άλλα που πουλάνε το κουράγιο που απαιτεί εκείνη η στιγμή?
Και κάτι άλλο, όσο πιο νωρίς το κάνεις τόσο καλύτερα, είναι και νεότεροι οι γονείς υπάρχει και το θάρρος/ θράσος (με τη θετική έννοια) της εφηβείας. Αν σε πάρουνε τα χρόνια άντε να τους εξηγήσεις ότι ο γαμπρός που περιμένουν είναι νύφη ή το ανάποδο.
et
Από την άλλη όσο πιο νωρίς, τόσο περισσότερο εξαρτημένος/η είσαι από αυτούς, τόσο λιγότερο στα σοβαρά σε παίρνουν, τόσο πιο δύσκολα τους πείθεις ότι δεν είναι απλά μια φάση που θα περάσει. Έχει τα καλά και τα κακά του. Σημασία έχει αν θες να το αγοράσεις το κουράγιο εκείνη τη στιγμή, αν θες τελικά να τους το πεις, αν υπάρχει λόγος για σένα. Αν ναι, τρόπος βρίσκεται...Αλήθεια.
Eίμαστε στην ίδια θέση. Έχω κάνει outing στην μητέρα μου και το αδελφό μου(πρόσφατα). Με την μητέρα μου τα πήγε πιο καλά που της το είπα όταν ήμουν 17χρ. Δεν πρόκειται να μάθει τίποτα ο πατέρας μου μέχρι να ανεξαρτητοποιηθώ πλήρως. Μάλλον θα το μάθει μια και καλή και αναγκαστικά όταν παντρευτώ τον καλό μου!!! ;)
Συγχαρητήρια για όλα τα κείμενα. Είναι το ένα πιο καλό από το άλλο.
Katarxin na sou pw pws einai poli wreo to post...voithaei poli
Proswpika thelw na to kanw giati den maresei na zw allo sto psema...einai kourastiko....to sigouro ine pws den tha to kanw twra....to prwto vima egine...to eipa stis kollites mou (sintoma prokeitai na me doun kai se sxesi...kserw pws tha shockaristoun stin arxi alla meta tha ine ola ok...logiko ine)...to epomeno vima tha to kanw se ligo kairo...tha to pw stin aderfi mou.....kai se kapia fasi.....to telefteo vima tha ine na to pw sti mana mou....alla eimai proetimasmenos gia ola...akoma kai na me diwxei apto spiti tha vrw ton tropo na antepekselthw.....
filia
1.2.3.4.5.6.7.8.9.0...........................................
Κλεισμένοι στα στερεότυπα και τα κλισέ.
dimitrisg: Τον έχεις ήδη βρει τον καλό σου που θα παντρευτείς; Σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. :)
lithium: Συγχαρητήρια για το πρώτο σου βήμα. Θα τους φανεί παράξενο, θα σου φανεί παράξενο, αλλά όλα θα είναι καλά. Καλή δύναμη και υπομονή στα επόμενα βήματά σου. Σε καλό δρόμο είσαι. Να είσαι καλά. Και σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου. :)
sigmataf: Χμμ..εμείς οι gay εννοείς, ε; Είσαι πιο περιγραφικός στα δικά σου ποστ.
Queerdom,
Πολύ ωραία τα λες, το ποστ είναι έξοχη συνέχεια στην προχτεσινή ιστορία με τη μητέρα σου.
Η δική μου ιστορία της αποκάλυψης στους γονείς μου - που δεν έχει γίνει ακόμα μα είναι αρκετά πικρή - σύντομα στο μπλογκ μου. Για άλλη μια φορά όμως, θα επικαλεστώ το παράδειγμα της αποκάλυψης που έκανα στους γονείς μου, πριν λίγο καιρό, για τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζω (κατάθλιψη), και για την αντικαταθλιπτική αγωγή που παίρνω.
Έπιβεβαίωσα λοιπόν τα εξής:
1. Πριν την αποκάλυψη, κατά τη διάρκειά της και για κάποιο διάστημα μετά, ωρών ή ημερών, μας φαίνεται βουνό, τεράστιο βάρος. Ύστερα βλέπουμε πως το πράγμα δεν ήταν τόσο τρομερό.
2. Κάποια πράγματα είναι καλό να τα λέμε, μόνο και μόνο για να απαλλαγούμε από το άγχος των μυστικών και των ψεμάτων, και από τη γενική εσωτερική σύγκρουση που μας προκαλούν.
3. Όμως: Κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα λέμε, πριν σιγουρευτούμε ότι θέλουμε το αποτέλεσμα που θα έχουν. Κάποιοι γονείς δεν είναι έτοιμοι να ακούσουν τέτοια μυστικά. Κι η σχέση μας μαζί τους μπορεί να επιβαρυνθεί μετά την αποκάλυψη. Κι υπάρχουν και τόσοι άκόμα παράγοντες, διαφορετική για τον καθένα, που πρέπει να σκεφτούμε. Άρα να μη μείνει κανείς με την εντύπωση ότι πρέπει να το πούμε οπωσδήποτε στον μπαμπά και τη μαμά ότι είμαστε γκέι, κι ότι θα είναι απαραίτητα καλό.
Tέλος, είτε το πείτε είτε όχι, δουλέψτε με τον εαυτό σας για να σιγουρευτείτε ως προς το εξής: Ότι ο λόγος που δυσκολεύεστε να το αποκαλύψετε δεν είναι ότι δεν εκτιμάτε τον εαυτό σας λόγω της ομοφυλοφιλίας σας. Γιατί συνήθως φοβόμαστε να πούμε κάτι όχι γιατί φοβόμαστε την αντίδραση όποιου το ακούσει, μα γιατί δεν θα μας αρέσει η αλήθεια για τον εαυτό μας που θα δούμε να καθρεφτίζεται στα μάτια των άλλων.
Sigmataf,
Να με συγχωρείς, όμως δεν θεωρώ καθόλου ευγενική τη στάση σου. Μπαίνεις σ' ένα ποστ για ένα θέμα που απασχολεί σοβαρά κάποιους ανθρώπους, κι αφήνεις ένα εντελώς διφορούμενο σχόλιο, το οποίο μάλλον είναι επικριτικό. Όμως όχι μόνο δεν επιχειρηματολογείς για να το στηρίξεις, μα δεν μας επιτρέπεις καν να είμαστε σίγουροι για τη θέση σου. Θες να μας πεις τι ακριβώς εννοείς, ποια ειναι αυτά τα κλισέ στα οποία διακρίνεις ότι έχουμε κλειστεί;
Πολύ καλό και βοηθητικό το ποστ σου. Φυσικά εγώ δεν είμαι ακόμη στο στάδιο να μιλήσω στου γονείς μου, γιατί γενικά είμαι και εγώ μπερδεμένος ακόμη. Αλλά έχω καλούς μου φίλους που ξέρουν τα πάντα για εμένα και η αντίδραση τους όταν τους τα είπα ήταν υπερβολικά καλή, σε σημείο που σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να τους είχα μιλήσει νωρίτερα παρά να ζω αυτή τη διπλή ζωή. Ελπίζω μια μέρα να ξεκαθαρίσω τι θέλω από τη ζωή μου, και τότε να είσαι σίγουρη πως θα μιλήσω ανοιχτά σε όλους όσους έχουν σημασία για εμένα. Για την άποψη των υπολοιπων απλά αδιαφορώ!
το πόστ είναι καλό αλλά δε μου προσφέρει τίποτα καινούριο,είναι καλές οι συμβουλές αλλά νιώθω σα να παπαγαλίζουμε τα ίδια πράγματα , το 10% έκανε αξιολογότατη δουλειά με άρθρα πάνω σε όλα αυτά τα θέματα και όταν τα είχα διαβάσει στο λύκειο με είχαν βοηθήσει τρομερά , τό ίδιο μπορεί να συμβεί και με κάποιον που διαβάζει τώρα τα ποστ σου και δεν σε επικρίνω που τα έγραψες , απλά έρχομαι να συμφωνήσω λίγο εδώ με τον sigmataf οτι βρσικόμαστε κλεισμένοι στα στερεότυπα και τα κλισέ ...
Η κριτική είναι ακόμα περισσότερο γόνιμη και παραγωγική όταν ακολουθείται και από κάποια πρόταση. Και προφανώς υπάρχουν κλισέ και στερεότυπα, ακόμα και το να λες ότι αυτά που λέει αυτό το post είναι κλισέ, δεν είναι λίγο κλισέ?
et
Les-boi,
Μα την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε "το θέμα είναι κλισε". Αν θέλεις να πεις ότι έχει συζητηθεί πολύ εκτενώς, έχω να πω το εξής: To θέμα καίει και τσουρουφλάει και τώρα και πάντα πολύ κόσμο, και γι' αυτό, μέχρι να πάψει, άρθρα και συζητήσεις σαν κι αυτές θα έχουν να πουν πολλά σε πολλούς. Αν θες, τέτοιες συζητήσεις βοηθούν πολλούς γκέι, και ιδίως τους νεότερους, να ξεπεράσουν τα ομοφοβικά κλισέ που έχουν μέσα τους. Και στο κάτω κάτω, ακόμα κι αν δεχτούμε την οπτική σας γωνία, αυτοί που είναι σήμερα μαθητές λυκείου, ή τελοσπάντων στη φάση που ήσουν εσύ όταν ήσουν μκαθητής λυκείου, ας έχουν τέτοιες συζητήσεις πρόχειρες για να μη χρειάζεται να ανατρέχουν στο αρχείο του 10%.
Λογικά δεν είναι όσα λέω;
Καλησπέρα :)
Αγαπητέ desiderius:
Το στίγμα των ψυχιατρικών προβλημάτων εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα μεγάλο taboo και ειδικά όταν συνοδεύονται από φαρμακευτική αγωγή, οπότε καταλαβαίνω ότι το coming out στους γονείς σου με την κατάθλιψή σου, σε πολλά μοιάζει με ένα coming out άλλο.
Έκανες το πρώτο δύσκολο βήμα, το δεύτερο θα είναι πιο εύκολο ίσως αλλά καταλαβαίνω ότι τα πράγματα είναι ιδιαίτερα περίπλοκα τώρα.
Και ναι θα συμφωνήσω, ότι δεν πρέπει να πούμε κάτι αν δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες που θα έχει αυτό που θα πούμε. Μπορεί τα πράγματα να μην πάνε καλά.
Όσο για το ότι είναι πάντα επίκαιρο, και πάντα θα απασχολεί πολύ, θα συμφωνήσω. Δίκιο έχεις ότι άλλα είναι τα κλισέ. Θα το αναλύσω παρακάτω.
Σ'ευχαριστώ.
Αγαπητέ Sedissor:
Όταν καλέ μου νιώσεις εσύ με εσένα καλά και το μυαλό σου καθαρίσει και μαζί και τα θέλω σου, είμαι σίγουρη ότι θα κάνεις αυτό που θα είναι καλύτερο για σένα. Είναι πολύ σημαντικό το ότι έχεις φίλους στους οποίους μπορείς να μιλάς και να στηρίζεσαι. Καλή συνέχεια. Σ'ευχαριστώ.
Αγαπητό les_boi:
Το καταλαβαίνω ότι όσα έγραψα κάποιοι από εμάς τα έχουμε ήδη κάπου διαβάσει, δεν είπα ποτέ ότι πρωτοτυπώ με το να γράφω όσα γράφω. Υπάρχουν στο 10% και σε άλλα έντυπα και σε πολλά site. Συλλέγω εδώ και γράφω πράγματα που θεωρώ για μένα επίκαιρα και που θεωρώ ότι έχει νόημα να μην τα ξεχνάμε εμείς που τα ξέρουμε και να τα μαθαίνουν αυτοί που τα πρωτοβλέπουν. Δεν είναι αυτά τα κλισέ λοιπόν, άλλα είναι, η ομοφοβία του απέναντι στον εαυτό μας είναι το κλισέ κι αν δεν πράξουμε με βάση αυτά τα πρώτα απλά βήματα, δεν θα πάμε πουθενά. Έτσι θεωρώ εγώ. Θυμήσου ότι όπως σε βοήθησαν κάποτε, έτσι θα βοηθήσουν κάποιον τώρα (δεν χρειάζεται να'ναι στο λύκειο, δεν περνάμε όλοι τα πάντα την ίδια στιγμή).
Αγαπητή et:
Όλα είναι κλισέ από μια άποψη, τίποτα δεν είναι καινούριο. Ο επαναπροσδιορισμός έχει σημασία, η καίρια αναπαραγωγή.
Σας ευχαριστώ :)
κατ'αρχάς δεν έχω τη διάθεση να επικρίνω κανένα , μπράβο στην queerdom και σε όποιον γράφει γι'αυτά τα θέματα ... μεταφέρω απλά μια εντύπωσή που μου έχει δημιουργηθεί , ιδιαίτερα αφότου διάβασα το βιβλιο "2 στους 20 εφήβους" . Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο βαρέθηκα τόσο πολύ απ'τις πανομοιότυπες μεταξύ τους ιστορίες , που η gay ταυτότητα που τότε είχα υιοθετήσει άρχισε να μου προκαλεί βαρεμάρα , πλέον ένιωθα ότι ακουγα το ίδιο ποιηματάκι 1."πάντα το ξερα , στα 13-15-17 το αποδεχτηκα" 2."coming out έκανα σ'αυτούς και σ'αυτούς" 3. "η πρώτη μου εμπειρία" etc Εν πάσει περιπτώσει αυτό που θέλω να πώ είναι ότι νιώθω και βλέπω μια παγιωμένη gay ταυτότητα που αναπαράγεται μέσα απο τα ίδια στερεότυπα και προσωπικά πλέον δεν με συγκινεί καθόλου ... φυσικά δεν λέω ότι είναι θέμα κλισε το coming out , η λίστα οδηγιών όμως είναι και τα απλά βηματάκια , οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ευτυχώς ή δυστυχώς περισότερο πολύπλοκες και οι οδηγοί αυτοί μου φαίνονται (εμένα προσωπικά) πλέον άχρηστοι , δεν θέλω να στενοχωρήσω κανένα , μεταφέρω απλά προβληματισμούς
Σε καταλαβαίνω les_boi, όσα λες και την διάθεση κυνισμού που έχεις. Μια χαρά σε καταλαβαίνω, πίστεψέ με. Θεωρώ ότι κάποια στερεότυπα στο πως διαμορφώνεται η γκει ταυτότητα είναι παρήγφορα και δίνουν μια ασφάλεια. Από εκεί και περα ίσως κι εγώ να έλεγα κάτι πιο κοντά σε αυτά που λες αν δεν αναγκαζόμουν πρόσφατα να περάσω ένα δεύτερο coming out ουσιαστικά, αυτό της κοπέλας μου στην οικογένειά της, που πίστεψέ με ήταν δύσκολο και είναι και τα κλισέ αυτή την ώρα βοηθάνε και μακάρι να'χε δει αυτό το ποστ πριν το κάνει, ίσως να το'χε αντιμετωπίσει αλλιώς.
Απλά καταλαβαίνω ότι αυτό είναι η προσωπική σου άποψη και η προσωπική σου ανάγκη και το ότι μια περιορισμένη γκει ταυτότητα δεν σε καλύπτει στο πως νιώθεις. Απλά για μένα η πολιτική μου στάση στο θέμα αυτό, μου επιβάλλει να αγκαλιάσω αυτή την ταυτότητα για λόγους άλλους πέραν της προσωπικής έκφρασης.
και να πω πως μιλάω για ένα φαινόμενο γενικά κι όχι μόνο για το συγκεκριμένο ποστ , απλά βρήκα εύλογο το σχόλιο του sigmataf που πέσατε πάνω του να τον φάτε
Les_boi,
Όσον αφορά τον Sigmataf, θα συμφωνείς πως δεν είναι ό,τι πιο ευγενικό να μπαίνεις σε μια συζήτηση για κάτι σημαντικό κι επώδυνο για πολλούς, και η μόνη συμβολή σου να είναι κάποια μυστηριώδη αριθμητικά ψηφία κι ένα σχόλιο που δείχνει απαξιωτικό, μα είναι πολύ διφορούμενο για να βγάλει κάποιος συμπέρασμα, και που εξάλλου δεν συνοδεύεται από κανένα επιχείρημα. (Ενώ εσύ επιχειρηματολογείς, δεν πετάς μια κουβέντα και μετά φεύγεις.)
Από 'κει και πέρα, αν στο συγκεκριμένο θέμα επαναλαμβανόμαστε, προσωπικά λίγο με νοιάζει. Μπλόγκερ έγινα, μεταξύ άλλων λόγων, για να μοιραστώ πράματα που με απασχολούν - κάτι που έχει και ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες - και όχι για να φέρω τη ρηξικέλευθη πρωτοτυπία στην ιστόσφαιρα.
Πραγματικά, δεν βρίσκω άχρηστους τέτοιους οδηγούς. Φυσικά και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ πιο πολύπλοκες, όμως το ποστ της Queerdom περιέχει πολύ απλές μα όχι πάντα ευδιάκριτες αλήθειες, που μπορούν να βάλουν, τους μικρότερους ιδίως, σε σκέψεις.
Ως προς την παγιωμένη γκέι ταυτότητα τέλος, δεν είναι καθόλου παράλογο το σχόλιό σου. Όμως, δεν συμφωνείς ότι συζητήσεις σαν αυτές βοηθούν στην ανατροπή κάποιων παγιωμένων παθολογιών της γκέι ζωής;
πολυ καλο το κειμενο σου. η μαχητικοτητα και το οτι δεν φοβασαι να εκτεθεις ειναι δυο απο τους λογους που σε διαβαζω καθημερινα.
θα συμφωνησω με τον les_boi στην πολυπλοκοτητα των ανθρωπινων σχεσεων. αλλα πως θα το περιγραψεις αυτο; θα κατσεις να γραψεις ενα κειμενο για καθε μια περιπτωση ξεχωριστα η κατι γενικο το οποιο μπορει ο/η καθενας/μια να το προσαρμοσει στη δικη του πραγματικοτητα.
απο εκει και περα ομως οσο κλισε και να φαινεται το κειμενο αυτο δυστυχως οι αντιδρασεις που θα προκαλεσει η διαδικασια αυτη θα ειναι και αυτες κλισε. ο "πουστης" γιος και η "λεσβια" κορη, τι θα πει το σοι, τι θα πει η κοινωνια, τι λαθος καναμε ως γονεις, κλπ...
κλισε λοιπον η μη καλυτερα ειναι να υπαρχουν τετοια κειμενα μηπως βοηθησουν καποιον/α.
υγ. ως ετεροφυλοφιλος, με μια διαδικασια coming out απειρως πιο ανωδυνη, θεωρω φασιστικο το να απαιτω απο καποιον/α ομοφυλοφιλο/η να πραξει αναλογα. αλλο το να ερθει μονος/η του/της να μου το πει. δεν οφειλει ομως να το κανει. δεν μου χρωστα για να ερθει να μου πει ειμαι γκει οπως δεν του χρωστω για να του πω και εγω οτι ειμαι στρειτ.
οφειλουμε και οι δυο στους εαυτους μας να ζησουμε ελευθερα τις ζωες μας και να συνυπαρχουμε για μην γεννησουμε νεα κομπλεξικα ατομα που θα διαιωνισουν τα κομπλεξικα κλισε που βασανιζουν εμας.
Στερεότυπα και κλισέ... Έχω την εντύπωση πως εδώ είναι το πρόβλημα ούτως ή άλλλως... Σίγουρα, θα ήταν τέλειο το να μην υπάρχει η ανάγκη για τέτοιου είδους "συμβουλές". Σίγουρα, θα ήταν τέλειο να μπορούσαμε απλά να το πούμε στους γονείς μας, χωρίς να φοβόμαστε, ή, ακόμα καλύτερα,να μην υπάρχει κάνενας ιδιαίτερος λόγος να το πούμε σε οποιονδήποτε, όπως παρατηρεί ο man on the moon... Και εδώ βρίσκονται, σύντροφοι, τα στερεότυπα, και τα κλισέ: Στην αντιμετώπιση των straight, και όχι στην απόπειρα "καταλογοποίησης" ορισμένων σημείων κλειδιών στην ζωή κάποιων. Σίγουρα, το μπλογκ αυτό δεν είναι ο μοναδικός τρόπος ενημέρωσης ενός ατόμου που φοβάται το coming out.
Η συζήτηση σε αυτό το blog είναι ιδιαίτερα ανακουφιστική, για το ύφος της. Καλά να είστε όλοι.... Το coming out είναι προσωπική επιλογή, και σεβαστοί όσοι διαλέγουν να μην το κάνουν. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα το κάνει κανεις ή όχι, αλλά το γεγονός οτι πρέπει να αναρωτηθεί. Αυτό είναι το άδικο. Οτι για κάτι που για μας είναι τόσο φυσικό, πρέπει σε ανθρώπους δικούς και μη, να πούμε αυτό που για μας είναι αυτονόητο. Πονάει οταν το αυτονόητο για σένα (ο σεξουαλικός προσανατολσιμός σου) είναι ταυτόχρονα τόσο μη αυτονόητο για τους άλλους. Λες και οι ετεροφυλόφιλοι δεν έχουν 'σεξουαλικό προσανατολισμό'! Θέμα προνομίων είναι και πως τα προνόμια που έρχονται με το να ανήκεις στο mainstream τυφλώνουν την ενημερότητα σου για όλους αυτούς που δεν ανήκουν. Κουβεντιάζοντας με έναν φίλο αφρο-αμερικάνο τις ομοιότητες/διαφορές του να ζεις μαύρος σε μια λευκή κοινωνία, ή λεσβία σε μια straight κοινωνία, είπε 'βρε παιδί μου, τουλάχιστον εγώ δεν χρειαζόταν να πω στους γονείς μου 'είμαι μαύρος'.
Some food for thought...
Agent of Chaos
Λίγο καθυστερημένα απαντώ στο παραμελημένο αυτό thread..
man on the moon: Σ'ευχαριστώ, είσαι ο πιο πιστός μου ετεροφυλόφιλος αναγνώστης και να ξέρεις, το εκτιμώ πολύ πολύ αυτό.
Αλέξη: Το πέρασμά σου με τα σχόλιά σου με χαροποίησε ιδιαίτερα. Καλωσήρθες και πάλι.
Agent of Chaos: Χαίρομαι πολύ που το βρίσκεις ανακουφιστικό. Και ναι, το πρόβλημα ξεκινάει στο ότι πρέπει να δικαιολογήσεις το αυτονόητο. Ένας δικός μου φίλος ομοφυλόφιλος αφρο-αμερικανός μου'πε πάντως ότι έχει δυσκολευτεί πιο πολύ με το χρώμα του παρά με την ομοφυλοφιλία του (αλλά είπε επίσης ότι εξαρτάται με το πού μένεις).
Αγαπητέ desiderius,
Ενιωσα ανακούφιση όταν διάβασα το ποστ σου γιατί βρίσκομαι εδώ και καιρό σε μια παρόμοια φάση.Εκανα outing στην μητέρα μου τον Σεπτέμβρη,ενω λίγο πιο πριν, της είχα αποκαλύψει κάποια προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζω εδω και καποια χρόνια(μαζί με φαρμακευτική αγωγή). Κ πιστεψέ με,καταλαβαίνω απόλυτα οτι είναι ενα διπλό outing.
Τα πράγματα είναι ιδιαίτερα περίπλοκα εδώ και καιρό μα συνάμα και τόσο απλα.
Είναι κάτι που με πονάει ιδιαιτερα, που τσούζει σαν πληγή ανοιχτή.Μπορέι να στο πιστοποιήσει κ η queer αυτό. Κ άκουσα πολυ βαριά πράγματα κ απο την μητέρα μου κ απο την αδερφή μου,πράγματα γνωστά σε όλους μας. Κ ναι σήμερα μπορώ να σου πώ,πως δεν είχα υπολογίσει καλά τι συνέπειες θα είχε όλο αυτό στις σχέσεις μου με την οικογένεια μου αλλα δεν το μετανιώνω,γιατι τελικα παρά τον πόνο, με πάει μπροστα αυτή η ιστορία. Με φέρνει μπρος των ευθυνών μου.Με τραβάει μπροστά,να μην ανέχομαι άλλα ψέμματα,με τραβάει προς την αλήθεια μου, με κάνει να βλέπω τι είναι πραγματικά σημαντικό,με σπρώχνει στο να προσπαθήσω να ζήσω την ζωή μου όπως την θέλω εγώ.Κ για μένα όλα αυτά είναι θέματα ζωης. Καταλαβαίνεις?
Συγχαρητήρια για τα εξαιρετικά βοηθητικά και ενημερωτικά κείμενά σου.
Έχω μια απορία σε σχέση με όλα αυτά. Τι γίνεται όταν όλα δείχνουν ότι είσαι bisexual; Αυτή τη στιγμή έχω 3 χρόνια ομοφυλόφιλη σχέση. Έχω πιεστεί με τα ψέμματα στους δικούς μου ειδικά, αλλά δεν ξέρω αν θα πρέπει να τους το πώ. Αυτό που με κολλάει είναι το γεγονός ότι την θέλω αυτή τη σχέση και θέλω να κρατήσει. Χωρίς να είμαι σίγουρη τι θα γίνει τελικά (όπως με καμία σχέση) και αν θα κάνω ετεροφυλη σχέση μετά.
Τι κάνουμε σ'αυτήν τη περίπτωση κατά τη γνώμη σου;
Ευχαριστώ,
Ειρήνη
Ακόμη ένα καταπληκτικό post, μπράβο. Δεν ξέρω, πάντως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ πολύ τυχερό σ' ό,τι αφορά την αποδοχή του ποια είμαι από την οικογένειά μου. Η δική μου ιστοριούλα πάει έτσι:
Ήμουν 14 και πέρναγα τις καλοκαιρινές μου διακοπές στη Σκόπελο. Ταυτόχρονα όμως είχα διαρκώς τις μαύρες μου - λόγω σεβντά... - Αυτή μου η κατάσταση λοιπόν ανάγκασε τη μάνα μου να ψάξει το κινητό μου και βουαλά! Της ήρθε κεραμύδα! Στην αρχή άρχισε να μου λέει τις γνωστές μαλακίες, ότι είμαι δηλαδή μπερδεμένη και πως μπορούσα να ξέρω αν δεν είχα δοκιμάσει με άντρα. Λες και είναι μόνο σεξουαλικό το θέμα... ΝΤΟΙΝΝΝΝΝΝΝΝ
Λίγο καιρό αργότερα το έμαθε και ο πατέρας μου και με εξέπληξε το γεγονός ότι ήταν πολύ πιο συγκαταβατικός απ' ό,τι η μάνα μου. Ούτε απειλές, ούτε ψυχολόγοι, ούτε τίποτα. Μου είπαν πως πάνω απ' όλα ήμουν το παιδί τους και πως το ότι ήμουν λεσβία, δεν μπορούσε να αλλάξει το παραμικρό στη σχέση μας. Οι σχέσεις μας βελτιώθηκαν κιόλας γιατί χάθηκε η πίεση και η επιθετικότητα που μου 'βγαινε επειδή έκρυβα το ποια ήμουν πραγματικά.
Τώρα, στα 16 μου πλέον, οι γονείς μου με έχουν πλήρως αποδεχτεί και μπορούμε και κάνουμε ανοιχτά συζητήσεις για θέματα όπως ο γκέι γάμος, η υιοθεσία παιδιών, ο αγώνας για τα δικαιώματά μας κλπ Ειλικρινά έμεινα μαλάκας όταν στις 3/6 μπήκε στο δωμάτιο η μάνα μου σαν σίφουνας για να μου πει πως τελικά οι γάμοι έγιναν. Και χαμογέλαγε κιόλας! Και ο πατέρας μου χαμογέλαγε με τις τάπες του Βαλλιανάτου στον Αυτιά και σ' έναν παπά σε μια εκπομπή. Όσο από υλικά αγαθά, δεν υπήρξε καμία απολύτως στέρηση. Μάλιστα ο πατέρας μου μου αγόρασε και μηχανάκι!
Και το πιο τρελό; Τα Χριστούγεννα παίζει να έρθει η κοπελιά μου σπίτι για μια βδομάδα!