Ας μιλήσουμε...
Thursday, March 15, 2007
We are not gay, we are outraged!
Αυτό είναι ένα σύνθημα που είχε χρησιμοποιηθεί από μια ιδιαίτερα ενεργή ακτιβιστική ομάδα LGBT (Lesbian, Gay, Bisexual, Trans-sexual/gendered) στο Λονδίνο πριν κοντά μια δεκαετία. Είχαν αναλάβει να ξεμπροστιάζουν ουσιαστικά δημόσια πρόσωπα που έκαναν ομοφοβικές δηλώσεις.
Η ομοφοβία έχει πολλές μορφές, και όσο περνάνε τα χρόνια και η πολιτική ορθότητα εμποδίζει την ξεκάθαρη έκφραση της, εκείνη σαν ιός μεταλλάσεται και πιο ύπουλα πλέον εμφανίζεται και μολύνει και θα συνεχίσει να μολύνει όσο υπάρχει άγνοια και έλλειψη αντίδρασης.
Και η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα μολυσμένη, με κάθε είδους φοβία και προσκολλημένη σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν και μια αδυναμία να ωριμάσει.
Αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το blog γιατί θέλω να ξεκινήσω μια συζήτηση, που ίσως εξελιχθεί σε δράση. Δεν έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία αποκλειστικά, αν και είναι ένα θέμα κεντρικό στη σκεψη μου και την πρόθεσή μου.
Αυτή την ώρα βρίσκομαι στο Λονδίνο, ο καιρός παραδόξως εδώ και μια βδομάδα καλός. Αλλά δεν έχει σημασία. Σε λίγο, σε πολύ λίγο, θα βρίσκομαι πάλι στην Αθήνα, αυτή τη φορά για "πάντα". Ή μέχρι να έρθει η ώρα που η ανάγκη να ξαναφύγω θα γίνει επιτακτική.
Θέλω να γυρίσω όμως, θέλω να δω την πόλη αυτή να αλλάζει, τους ανθρώπους να κινούνται, να ενδιαφέρονται, να δημιουργούν. Όχι όλους τους ανθρώπους προφανώς, δεν θέλω να είμαι τόσο αφελής, αλλά αυτούς που το έχουν ανάγκη και δεν το κάνουν επειδή απελπίζονται με όσα βλέπουν γύρω τους.
Μια αόριστη αισιοδοξία που έχω βασίζεται στην εξουσία που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω στο Ελληνικό Σύνταγμα και κάποια πραγματα θα προχωρήσουν, κι ας αντιστέκονται οι διάφοροι με ενοχλητικές λαομαζώξεις και ηλίθιες δικαιολογίες που παρουσιάζουν τον κόσμο ανέτοιμο για κάθε αλλαγή. Τον κόσμο δεν τον ρώτησε κανένας.
Δεν είναι δουλειά του κόσμου να είναι έτοιμος, ο κόσμος θέλει καθοδήγηση, αλλιώς δεν θα είχε πάει ποτέ πουθενά.
Αλλά επίσης ο κόσμος έχει και δύναμη, τη δύναμη να επιλέγει, να αντιδρά, αλλά αυτό μόνο όταν καταλάβει ότι έχει τη δύναμη.
Σκοτεινό παράδειγμα της δύναμης των λίγων (των απλών λίγων) είναι η ψευδαίσθηση που έχει δημιουργηθεί πόσο καιρό τώρα με το Άρθρο 16. Θα αρχίσουμε να νομίζουμε ότι η πλειοψηφία διαφωνεί με τα όσα το εν λόγω άρθρο προτείνει, ενώ είναι λίγοι τελικά, πολύ λίγοι, αυτοί που πραγματικά διαφωνούν και αυτό για συμφέροντα άλλα.
Κατερίνα
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 17:09
Τι είναι αυτό; Queerdomisms
