Επιστροφή στα όσα δεν πρέπει να ξεχνάμε...
Tuesday, August 28, 2007
Το καλοκαίρι είναι άμεσα συνδεδεμένο με μια ιδιάζουσα εποχιακή υπολειτουργία (για να μην πω δυσλειτουργία) σε κάθε επίπεδο. Τα σχολεία δεν έχουν παιδιά, τα γραφεία δεν έχουν υπαλλήλους, τα μπλογκ δεν έχουν ούτε μπλόγκερς, ούτε αναγνώστες, οι δρόμοι δεν έχουν αυτοκίνητα, τα όμορφα δάση και χωριά όμορφα καίγονται, τα ζευγάρια χωρίζουν, οι παραλίες δεν έχουν χώρο να κάτσεις κλπ κλπ.
Δεν νομίζω πως υπάρχει άλλη εποχή που να επιφέρει τόσες δραματικές αλλαγές στην καθημερινότητά μας. Κι αυτή η καταραμένη ζέστη όπου και να είναι κανείς, ρίχνει τους ρυθμούς απελπιστικά πολύ για να λειτουργεί οτιδήποτε όπως πριν. Και τελοσπάντων, είμαστε προγραμματισμένοι κάθε καλοκαίρι, μάλλον από τότε που πηγαίναμε σχολείο, να θεωρούμε αναφαίρετη υποχρέωσή μας, είτε έχουμε άδεια, είτε όχι, είτε φύγουμε από το σπίτι μας, είτε όχι, να μπαίνουμε σε ένα κλίμα διακοπών.
Το καλοκαίρι είναι το τέλος του χρόνου άλλωστε, όπως το βιώνουμε πια. Κι ο Σεπτέμβριος, μαζί με την αρχή του σχολικού έτους, το καινούριο ξεκίνημα. Κι αυτό το έτος, τελείωσε κάπως δραματικά (προσωπικά μιλώντας) και ξεκινάει για ακόμα μια φορά με υποσχέσεις για δράση και σχέδια και αλλαγές, ατελείωτες αλλαγές...πόσες μαζί να αντέξει κανείς αναρωτιέμαι...
Αρκετά με την εισαγωγή, ήταν μάλλον προθέρμανση συγγραφική γιατί έχω να πατήσω το πόδι μου εδώ μέσα (το χέρι μου, τα κουμπιά μου τελοσπάντων) πάνω από ένα μήνα. Και σχεδόν ανυπομονούσα να επιστρέψω αλλά το κουράγιο για πολλούς λόγους δεν το έβρισκα και η ενέργειά μου όλη είχε καταναλωθεί, και συνεχίζεται να καταναλώνεται σε μεγάλο βαθμό, από συναισθηματικές ρουφήχτρες που αναπόφευκτα βρέθηκαν στο δρόμο μου. Λίγο η αλλαγή περιβάλλοντος, λίγο η επιστροφή στο σπίτι, λίγο η αλλαγή του καιρού, λίγο οι διακοπές, λίγο η άρνησή μου να σκεφτώ τα όσα έξω από εμένα, πολύ οι περιπλεγμένες μου σχέσεις... Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να αποσυντονιστεί.
Αλλά μάλλον ήρθε η ώρα να αρχίσω να ασχολούμαι ξανά με κάτι πέρα από εμένα, με κάτι που να μην αφορά τελοσπάντων μόνο εμένα (κι άντε άλλους 2-3 ανθρώπους). Η αλήθεια είναι ότι είμαι σχεδόν άφωνη με τα όσα βλέπω στις ειδήσεις τις τελευταίες μέρες και μου φαίνεται λίγο άτοπο να αρχίσω να φλυαρώ μπροστά σε μια τέτοια οικολογική (πάνω από όλα) καταστροφή. Αλλά καλό είναι όταν συμβαίνει κάτι μεγάλο, να μην βάζουμε όλα τα άλλα στην άκρη - όσο γίνεται - για να μην χάνουμε το δρόμο μας. Δεν αναιρώ λοιπόν το μέγεθος της καταστροφής και του δράματος των όσων συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες, ούτε μπορώ να μην σκεφτώ τα συνομωσιολογικά σενάρια που δικαιολογούν τα όσα διαδραματίζονται περισσότερο από ότι η πιθανότητα του να έχει συμβεί όλο αυτό τυχαία. Αλλά όλα είναι συνδεδεμένα, κι όλα μας αφορούν όλες και όλους, γιατί όσο συνεχίζουμε να ξεχνιόμαστε και να ανεχόμαστε την κάθε επιβαλλόμενη εξουσία, τόσο θα πληθαίνουν τέτοια περιστατικά και τόσο πιο απροκάλυπτες θα είναι οι εξηγήσεις.
Τι άλλο λοιπόν συμβαίνει στον κόσμο;
- Ο Χριστόδουλος βγήκε από το νοσοκομείο και μάλλον θα υποβληθεί σύντομα σε μεταμόσχευση ήπατος...
- Μια Ιρανή λεσβία που ζήτησε άσυλο από το Ηνωμένο Βασίλειο, όταν πριν από δύο χρόνια έφυγε από το Ιράν, όταν έπιασαν και βασάνισαν την σύντροφό της, βρέθηκε αντιμέτωπη με την δυσπιστία των Βρετανικών Αρχών που απέρριψαν την αίτησή της. Μια Ιταλική ακτιβιστική ομάδα παρενέβη και τώρα η Ιρανή υπάρχει πιθανότητα να μεταφερθεί στην Ιταλία όπου θα της δοθεί άσυλο, μιας και στην περίπτωση επιστροφής της στο Ιράν υπάρχει πιθανότητα να λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου.
- Βίαιο λυντσάρισμα δέχθηκαν 18 άντρες που βρέθηκαν υπό κράτηση με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας στη Νιγηρία.
- Ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση ιδρύθηκε στην Ουγγαρία για να διαφυλάξει σωματικά, πνευματικά και ηθικά την χώρα όπως οι ίδιοι δηλώνουν... Με αντι-σημιτικές και νεο-ναζιστικές δηλώσεις έχουν προσελκύσει έναν μικρό αλλά ισχυρό αριθμό "υποψηφίων". Η ίδια ομάδα είναι υπεύθυνη και για τις επιθέσεις που έγιναν στο Gay Pride της χώρας.
- Στο Καμερούν, έξι έφηβοι προφυλακίστηκαν χωρίς δίκη με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας και βασανίστηκαν για να αποκαλύψουν ονόματα "φίλων" τους.
- Αντι-ομοφυλοφιλική διαδήλωση ακολούθησε την επικήρυξη γκέι ακτιβιστών από την κυβέρνηση της Ουγκάντα.
- Ζωντανοί θάβονται ασθενείς με AIDS που είναι πολύ άρρωστοι για να τους φροντίσει πια κανείς, σε απομακρυσμένες περιοχές της Παπούα-Νεά Γουινέας. Αυτό γίνεται από τους ίδιους τους συγγενείς διά τις βίας, ενώ οι ασθενείς φωνάζουν και ζητούν βοήθεια.
Αυτά είναι μόνο λίγα, επιλεκτικά, και πραγματικά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε...
Μια ιστορία άκουσα, αληθινή δυστυχώς... Ένας νεαρός πήρε έναν άλλο νεαρό στο σπίτι του κι αφού συνευρέθηκαν ερωτικά, ο δεύτερος νεαρός έκλεψε τον πρώτο κι άρχισε να τρέχει να ξεφύγει. Βγήκε λοιπόν ο κλεμμένος να τον προλάβει φωνάζοντας "Κλέφτης! Κλέφτης!" κι ο κλέφτης τρέχοντας φώναζε "Βοήθεια με κυνηγάει! Πούστης! Πούστης!". Ποιον πιάσανε οι καλοί γείτονες σε μια όμορφη πόλη της όμορφης χώρας μας, ε;
Το θέμα είνα ότι έχουμε όλοι και όλες, και οφείλουμε να διεκδικούμε, ίσα δικαιώματα σε κάθε επίπεδο. Και μπορεί να ακούω από διάφορους για το οικονομικό και το ταξικό και όλα αυτά τα θέματα μεγάλης σημασίας, δεν λέω. Αλλά δεν μπορώ να ακούω να αναιρείται η σημασία αυτού που όλοι οι άλλοι μέσα στην δυσκολία και την καταστροφή τους, θεωρούν αυτονόητο, το να έχουν δίπλα τους τον άνθρωπό τους... Νόμιμα. Να μπορούν να τον στηρίξουν στο νοσοκομείο... Νόμιμα. Να μπορούν να τον κληρονομήσουν... Νόμιμα. Κι όχι μόνο νόμιμα, αλλά χωρίς στραβά βλέμματα, χωρίς κράξιμο, χωρίς χαζές απορίες τρίτων.
Με οργή για τα όσα άσχημα ακόμα συμβαίνουν, με ευγνωμοσύνη για τους όσους ανθρώπους κάνουν καθημερινές υπερβάσεις και με πίστη ότι εμείς είμαστε η αλλαγή της καθημερινότητάς μας, κι όχι μόνο, επιστρέφω σε όσα δεν πρέπει να ξεχνάμε και στην αναζήτηση όσων θέλουν να συμμετέχουν στην δημιουργία του Athens Queer Playspace.
[Και μην αρχίσω να ακούω "Καλό Χειμώνα", "τα κεφάλια μέσα" κλπ κλπ γιατί πρώτον Φθινόπωρο έρχεται, κι είναι όμορφη εποχή και δεύτερον τα κεφάλια είναι για να είναι έξω, να πέρνουν τα μυαλά μας αέρα..]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 00:26 10 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; news so that we don't forget, Queerdomisms
Δεν ένιωσα και τόση περηφάνια...
Sunday, June 24, 2007
Το πρώτο Pride μ'άρεσε, ένιωσα μια συγκίνηση..
Στο δεύτερο δεν ήμουν εκεί.
Το Σάββατο, στο τρίτο...κάτι δεν μου πήγαινε και πολύ καλά.
Όμορφα ήταν, δεν λέω, ωραία είναι να περπατάς στο δρόμο μέσα σε ένα πολύχρωμο (αν κι όχι πολύ μεγάλο) πλήθος. Ωραία είναι να βλέπεις ανθρώπους να νιώθουν επιτέλους καλά με αυτό που είναι.
Αλλά πού ήταν οι υπόλοιποι; Γιατί ήταν πιο σημαντικό το να πάνε για μπάνιο λόγω (αφόρητης) ζέστης;
Με ενόχλησε που προσπαθούν οι διοργανωτές να το προωθήσουν ως γιορτή για να μην προκαλέσουν ενώ οφείλει να είναι διαδήλωση πρώτα και γιορτή μετά. Μιλώντας για την Ελλάδα του σήμερα πάντα, που οι πολιτικές διεκδικήσεις έχουν μείνει πίσω.
Με ενόχλησε λιγάκι το αγροτικό μεταμφιεσμένο σε "άρμα" με μια γερασμένη drag queen να "διασκεδάζει" τον κόσμο...
Με ενόχλησε που μόνο η Πρωτοβουλία Γένοβας κι η Λεσβιακή Ομάδα Αθηνών φώναζαν κάποια συνθήματα. Με ενόχλησε η ησυχία...
Με ενόχλησε ένα κριτικό κείμενο των homorebels, όχι γιατί διαφωνούσα με τα όσα έγραφαν (κάθε άλλο), αλλά γιατί αφού ενοχλούνται, δεν κάνουν προσπάθεια να επηρεάσουν όλη αυτή τη διοργάνωση από μέσα...Γιατί η συλλογικότητα που διαφημίζουν μένει στη θεωρία, με μια σχετική υπεροψία για τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί όταν έδωσα ένα χαρτάκι με την διεύθυνση του μπλογκ σε ένα από τα παιδιά των homorebels με κοίταξε στραβά (επειδή δεν φαινόμουν αρκετά queer;).
Με ενόχλησε που μίλησα με κόσμο που θεωρείται queer για την όλη μου ιδέα για αυτό που θέλω να στήσω και ήταν σχεδόν αρνητικοί στην συζήτηση και μόνο, που σαν να τους ενόχλησα, σαν να με ρωτούσαν τι θέλω τώρα, σαν να θεωρούσαν αδύνατο να συμβεί το οτιδήποτε...
Μ'άρεσε όμως που ήρθαν άνθρωποι για πρώτη φορά, που έδειξαν ενδιαφέρον, που πραγματοποιήθηκε το τρίτο Pride στην Αθήνα, που νιώσαμε όλοι μια ελευθερία και μια περηφάνεια, που γίναμε λίγο πιο ορατοί, που τα πράγματα προσπαθούν να κινηθούν, έστω έτσι...
Μ'άρεσε που οι άνθρωποι επιτέλους αντάλλασαν χαμόγελα, κι όχι βλέμματα στραβωμένα όπως όταν είναι μέσα στα μαγαζιά.
Μ'άρεσε που είδα ανθρώπους που δεν περίμενα να δω.
Αντιφατικά συναισθήματα μου έχουν μείνει...Ήθελα κάτι περισσότερο μάλλον, κάτι λίγο διαφορετικό, να συνυπάρχει η γιορτή με την διαδήλωση πιο ισορροπημένα και το πάρτυ μετά να είναι όντως πάρτυ, όχι σχεδόν μίζερη παρωδία ξένων Pride προ δεκατίας (και μουσικά και αισθητικά).
Δεν θέλω να γκρινιάζω άλλο όμως, οπότε σταματάω εδώ.
Ήταν όμορφα, θα γίνει πιο όμορφο, θα χωράμε κι οι υπόλοιπες/οι κάποια στιγμή, θα μας εκφράζει περισσότερο αυτό που βλέπουμε και ζούμε.
Αν βέβαια ασχοληθούμε ενεργά με το στήσιμο και την οργάνωσή του, αλλιώς μετά χάνουμε και το δικαίωμα της γκρίνιας.
[Θέλω του χρόνου να φέρω την μητέρα μου μαζί μου. Ναι ναι, αυτό θέλω. Θέλω σε λίγα χρόνια, να υπάρχει μπλοκ μαμάδων και οικογενειών γενικότερα.]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 13:26 29 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; gay pride, Queerdomisms
Εμείς τι θέλουμε για να ξυπνήσουμε; Ε;
Thursday, May 24, 2007
Περίπου 5.000 διαδηλωτές παρήλασαν ξεκινώνοντας από το Κοινοβούλιο μέσα από το κέντρο της πόλης, καθοδηγούμενοι από ένα φορτηγό γεμάτο κόκκινα, μπλε, πράσινα και μωβ μπαλόνια που έπαιζε δυνατή μουσική.
Οι διοργανωτές είπαν ότι ήταν η μεγαλύτερη παρέλαση που έχει γίνει ποτέ στην Πολωνία κι ότι η Πολωνική κοινωνία σιγά σιγά ανοίγει τα μάτια της και καταλαβαίνει τι σημαίνει δημοκρατία, ισότητα και διαφορετικότητα.
Η Παρέλαση Ισότητας έρχεται πλεον ως ισχυρή φωνή αντιμέτωπη στις ολοένα και αυξανόμενες δηλώσεις των συντηρητικών ηγετών της χώρας που καταδικάζουν ανοιχτά την ομοφυλοφιλία.
Τα προηγούμενα χρόνια, διαδηλώσεις για τα LGBT δικαιώματα στη Βαρσοβία είχαν καταλήξει σε βίαιες συμπλοκές, ενώ αυτή τη φορά δεν αναφέρθηκε κανένα τέτοιο επεισόδιο.
Την Τετάρτη μόλις, ο Υπουργός Παιδείας Roman Giertych, ζήτησε την απαγόρευση της "διάδοσης της ομοφυλοφιλίας" στα σχολεία της χώρας, ώστε να προστατευθούν οι παραδοσιακές οικογενειακές αξίες.
Ο Giertych επέμεινε ότι οι προτάσεις του δεν είναι ρατσιστικές, αλλά ότι σκοπό έχουν να προστατέψουν την νεολαία από ιδέες που απειλούν τον θεσμό του γάμου, της οικογένειας και τα καθήκοντα του σχολείου που είναι να προετοιάζουν τους νέους για τις οικογενειακές και κοινωνικές τους υποχρεώσεις.
Ο Robert Biedron, επικεφαλής της Καμπάνιας κατά της Ομοφοβίας, δήλωσε ότι οι προτάσεις είναι τρομακτικές κι ότι όχι απλά είναι αντισυνταγματικές αλλά παραβαίνουν αρχές τις Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως ο πλουραλισμός, η ανοχή και η δημοκρατία.
Όλα αυτά λιγότερο από ένα μήνα μετά την σύσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Πολωνία για την ρατσιστική θέση που έχει κρατήσει με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό.
Όπως είπε ένας διαδηλωτής, δεν υπάρχει ισότητα για την LGBT κοινότητα στην Πολωνία αλλά όσο γίνονται τέτοιες ρατσιστικές δηλώσεις, τόσο περισσότερο γίνεται θέμα και τόσο περισσότερο αποδεκτοί γίνονται από τον κόσμο.
Εμείς τι χρειαζόμαστε για να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει ισότητα; Τον κάθε Καραμανλή να βγει να μας κηρύξει πόλεμο; Κατανοώ ότι όσο πιο αόρατος είναι ο "εχθρός" τόσο δυσκολότερο είναι να καταλάβεις την ύπαρξή του και να κινηθείς προς κάποια κατεύθυνση, αλλά κατανοώ επίσης ότι είναι πλέον αναγκαίο να καταλάβουμε την πολιτική διάσταση του σεξουαλικού μας προσανατολισμού, όποιος κι αν είναι αυτός και να διεκδικήσουμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Θα επιστρέψω στο θέμα της Πολωνίας σύντομα μιας κι έχουν συμβεί διάφορα ενδιαφέροντα εκεί πέρα, και γιατί γνώρισα κάποια μέλη μιας queer Πολωνικής ακτιβιστικής ομάδας και μου έδωσαν πολύ μεγάλη δύναμη, έμπνευση και λόγους να συνεχίσω να πιστεύω στην αλλαγή.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 15:40 15 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; activism, gay pride, Queerdomisms
Προσοχή! Η Ετεροκανονικότητα είναι μεταδοτική! Προφυλαχθείτε!
Monday, May 14, 2007
Υπάρχουν οι γυναίκες και οι άντρες, μόνο αυτό.
Ο καθένας κι η καθεμιά στο ρόλο του/της, μόνο αυτό.
Οι άντρες και οι γυναίκες λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους. Το σπαθί και η θήκη...
[Αλήθεια, γνωρίζατε ότι η λέξη vagina (αιδοίο) έχει Λατινική προέλευση και σημαίνει θήκη του σπαθιού; Εκείνου του Φροϋδικού φαλλικού σπαθιού προφανώς. Κι η λέξη αιδοίο προέρχεται από την Ελληνική αιδώ, ντροπή. Το μουνί δεν είναι ντροπή όμως. Ούτε μιερό. Ιερό μόνο.]
Το πραγματικό σεξ γίνεται μόνο μεταξύ ανδρών και γυναικών (ιεραποστολικά κατά προτίμηση, καλύτερες πιθανότητες και για σύλληψη), μόνο αυτό.
[Όλα τα άλλα είναι φτηνές απομιμήσεις, πάντα κάτι θα τους λείπει.]
Οι ερωτικές σχέσεις απαρτίζονται μόνο από δύο άτομα, απόλυτα μονογαμικά.
Κι ο πόνος δεν χωρά πουθενά.
Οι οικογένειες έχουν 1.5 παιδί, ένα μπαμπά, μία μαμά και πολλά προβλήματα που δεν συζητάνε.
Ο,τιδήποτε Άλλο δεν χωρά στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα που ζούμε, παρα μόνο σαν αποδιοπομπαίος τράγος.
Είδα μια εικόνα πανέμορφη (ναι ναι, από κοντά πολύ την είδα)...Είδα ένα αγόρι που ήταν ντυμένο κορίτσι να κάνει σεξ με μια λεσβία που ήταν σαν αγόρι κι έναν άντρα που ήταν ντυμένος γυναίκα να είναι στα γόνατα μπροστά τους...Κι έναν ετεροφυλόφιλο τυπάκο στο ένα μέτρο να τους κοιτάει και να καβλώνει. Κι όλοι μαζί να γουστάρουν.
Και γιατί ήταν πανέμορφη τελικά; Γιατί ήταν έξω από τον κόσμο αυτό της ετεροκανονικότητας, γιατί ήταν απενοχοποιημένη, παθιασμένη, αληθινή και μια εικόνα δεν θέλει τίποτα παραπάνω για να είναι πανέμορφη.
Και θα επιστρέφω και θα επιμένω στο κομμάτι του σεξ, γιατί η πολιτική του σεξ είναι κάτι που δεν συνειδητοποιούμε, οι προεκτάσεις του σε κάθε κομμάτι της υπόλοιπης ζωής μας είναι τουλάχιστον υποτιμημένες και ασυνείδητες. Ψυχολογικά, συναισθηματικά, πνευματικά, οικονομικά, πολιτικά, σε κάθε επίπεδο μας επηρεάζει και δεν το βλέπουμε καν.
[Και πες με αγάμητη, κακογαμημένε ετεροκανονικέ/ή, με τις καταπιεσμένες σου φαντασιώσεις που σου τρώνε κάθε βράδυ την ψυχή και δεν το καταλαβαίνεις καν. Τρέξε να αγοράσεις την ευτυχία σου.Το πιο ανατρεπτικό που θα κάνεις ποτέ στη ζωή σου θα είναι το να αλλάξεις σπίτι κι αυτοκίνητο, κι άντε να ξενοπηδήσεις στα κρυφά, ενοχικά, 1-2 φορές για να νιώσεις κάτι άλλο.]
Καλή σας μέρα, με χαμόγελο.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 03:18 19 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; Queerdomisms
Queer: Είμαι Αυτό Που Φοβάσαι
Monday, April 30, 2007
Παράξενο, ιδιόρρυθμο, αλλόκοτο...Αυτές ήταν οι αρχικές σημασίες της λέξης.
Τον 19ο αιώνα περίπου άρχισε να χρησιμοποιείται υβριστικά έναντι στους θηλυπρεπείς gay άντρες και έναν αιώνα αργότερα, ανακτήθηκε από την LGBT κοινότητα κι απέκτησε την κοινωνικοπολιτική σημασία που σήμερα έχει.
Ελληνική αντιστοιχία δεν υπάρχει, και δυστυχώς αν δηλώνω queer με κοιτάνε παράξενα.
Είναι μια λέξη που προτιμάται από τους LGBT ακτιβιστές, αλλά και από το ετεροφυλόφιλο κομμάτι της BDSM και της Polyamorous (πολυγαμικής) κοινότητας. Και υπάρχει κι ολόκληρο κομμάτι ακαδημαϊκής έρευνας που ονομάζεται Queer Theory κι είναι συνέχεια του μετα-φεμινιστικού κινήματος που αυτονομήθηκε στην πορεία για να ενσωματώσει το κάθε τι διαφορετικό.
Το Queer συμβολίζει την πολιτική αντίδραση στην ετεροκανονικότητα, την πολιτική αντίδραση στον περιορισμό των φύλων και των σεξουαλικοτήτων, την πολιτική αντίδραση στον περιορισμό της σεξουαλικής και ερωτικής έκφρασης, την πολιτική αντίδραση στις συμβατικές φόρμες των επαφών και των σχέσεων.
Το Queer έχει σχεδόν ταυτιστεί μ ετην LGBT κοινότητα, αλλά δεν είναι κάθε λεσβία κι αδερφή queer, η straight-looking αδερφή που πηδιέται στα σκοτάδια δεν είναι queer, η ενοχική λεσβία που δεν πηδιέται καν, ούτε αυτή είναι queer. Αλλά είναι queer κάτι ετεροφυλόφιλοι που αρνούνται να βολευτούν στην κανονικότητα της ετεροφυλοφιλίας τους.
Το Queer είναι τρόπος ζωής, τρόπος σκέψης, τρόπος κίνησης, τρόπος να πηδιέσαι, τρόπος να αγαπιέσαι, τρόπος να μιλάς, είναι τρόπος να υπάρχεις μέσα στα πλαίσια που εσύ έχεις επιλέξει.
Δεν είμαι γυναίκα, δεν είμαι άντρας, δεν είμαι λεσβία, δεν είμαι straight, δεν είμαι gay, δεν είμαι bi, δεν είμαι trans...Είμαι Queer. Κι επιλέγω να εναλλάσω τους ρόλους, τους τρόπους, να τους φοράω και να τους χρησιμοποιώ, να τους κόβω και να τους ράβω στα μέτρα μου και να μην φοβάμαι να διαφέρω.
Είμαι αυτό που φοβάσαι, αυτό που φοράει περήφανα κάθε ταμπέλα που του βάζεις για να την καταρρίψει την επόμενη στιγμή και να την ξαναφορέσει γελώντας αμέσως μετά.
Το Queer είναι πολιτική, είναι σεξ, είναι τέχνη, είναι αγάπη, είναι επικοινωνία, είναι σεβασμός.
Κι αναρωτιέμαι, που είναι η Queer Ελλάδα; (Όση δεν έχει μεταναστεύσει τελοσπάντων;)
Πού είναι η Αντιπρόταση; Πού είναι η Αντίσταση; Πού είναι η Αντίδραση; Πού;
Παρα/προ(σ)-καλώ σας...στην οργάνωση της Queer Ελλάδας.
Δεν φταίει η Ελλάδα που έχει μείνει πίσω αν εμείς δεν την πάμε μπροστά. Δεν θα μας πάρει κανένας από το χεράκι να μας δείξει που να πάμε και τι να κάνουμε, αυτό οφείλει να είναι δική μας δημιουργία.
Κι έχουμε να κάνουμε τόσα πολλά...:)
[Ώστε να γονατίζω εγώ από κάβλα στα πόδια σου και να μην γονατίζεις εσύ τα θέλω σου στις επιταγές κάποιου άλλου]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 04:07 13 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; history lesson, Queerdomisms
Ξέρεις τι με ενοχλεί;
Friday, March 16, 2007
Να σου πω;
Με ενοχλεί που κανείς δεν θέλει να πάρει θέση ξεκάθαρη στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, κανείς δεν θέλει να εκτεθεί από εκείνους τους λεγόμενους επώνυμους gay.
Με ενοχλεί που δεν θεωρούν ότι αυτό αφορά οποιονδήποτε άλλο παρά μόνο το κρεβάτι τους.
Με ενοχλεί που δεν συνειδητοποιούν πως όταν είσαι κομματάκι μιας οποιαδήποτε υποκουλτούρας, η συμπεριφορά σου επηρεάζει το σύνολο.
Με ενοχλεί που ενώ η δημοσιότητα τους δεν θα θιγόταν καθόλου δεν θέλουν να κάνουν την κίνηση που θα άλλαζε ίσως τα πάντα.
Αλλά είναι το κοινό μυστικό, και όσο έχει την αίσθηση του μυστικού, τόσο ενοχοποιείται, τόσο προκαλεί αμήχανα γελάκια και σχόλια.
Και τι έχουν να χάσουν τελικά; Θα πέσουν οι πωλήσεις των δίσκων, οι ακροαματικότητες των εκπομπών τους;
Και τι έχουμε όλοι μας να κερδίσουμε; Την ευκαιρία ο μέσος άνθρωπος που ποτέ δεν έχει γνωρίσει και συναναστραφεί κάποιον gay, να δει ότι κάποιος/α που πιθανόν θαυμάζει είναι gay και το λέει χωρίς να φοβάται, χωρίς να κρύβεται στην ενοχική του/της σιωπή.
Γιατί σκέψου την επόμενη μέρα, σκέψου ότι όσο πιο οικείο γίνεται, τόσο πιο εύκολη γίνεται η ζωή μας και αναλογίσου πόσο τυχερός/η είσαι που η Ελλάδα δεν είναι χώρα επιθετική και βίαια. Θα λάβεις περίεργα βλέμματα και κανένα ψιθυριστό σχόλιο πίσω από την πλάτη σου. Πόσο μπορεί τελικά να μας πονέσει αυτό;
Βρίσκομαι στο Λονδίνο, που θεωρείται φιλελεύθερο, προοδευτικό και να ξέρεις ότι φοβάμαι περισσότερο εδώ πέρα τον κόσμο στο δρόμο. Εδώ δεν θα σε πουν απλά πούστη/λεσβία (αν αποφασίσουν να ασχοληθούν τελικά μαζί σου), εδώ θα επιχειρήσουν να σε δείρουν (πάνω από 1060 βίαιες ομοφοβικές επιθέσεις μόνο στο Λονδίνο τον τελευταίο χρόνο).
Θυμάμαι ήμουν με την κοπέλα μου και ένα άλλο ζευγάρι σε μια ψαροταβέρνα στο Λαύριο και απλά την κρατούσα αγκαλιά (πόσο προκλητικό είναι αυτό;) και μια "κυρία" που καθόταν πίσω μας, και μιλούσε φωναχτά για ώρα για τον κάθε γκόμενο που είχε πάρει, ενοχλήθηκε και άρχισε να κοιτάει αδιάκριτα και να διαπιστώνει φωναχτά (μάλλον με σκοπό να πάρει κάποιου είδους επιβεβαίωση) ότι είμαστε λεσβίες. Κανένας άλλος δεν ασχολήθηκε. Την κοίταξα επίμονα για κάποια ώρα και δεν έκανε ούτε ένα σχόλιο κοιτώντας με στα μάτια.
Μην φοβάσαι λοιπόν, η κάθε "κυρία'' θα σε φοβάται πάντα πολύ περισσότερο.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 18:36 8 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; Queerdomisms
Ας μιλήσουμε...
Thursday, March 15, 2007
We are not gay, we are outraged!
Αυτό είναι ένα σύνθημα που είχε χρησιμοποιηθεί από μια ιδιαίτερα ενεργή ακτιβιστική ομάδα LGBT (Lesbian, Gay, Bisexual, Trans-sexual/gendered) στο Λονδίνο πριν κοντά μια δεκαετία. Είχαν αναλάβει να ξεμπροστιάζουν ουσιαστικά δημόσια πρόσωπα που έκαναν ομοφοβικές δηλώσεις.
Η ομοφοβία έχει πολλές μορφές, και όσο περνάνε τα χρόνια και η πολιτική ορθότητα εμποδίζει την ξεκάθαρη έκφραση της, εκείνη σαν ιός μεταλλάσεται και πιο ύπουλα πλέον εμφανίζεται και μολύνει και θα συνεχίσει να μολύνει όσο υπάρχει άγνοια και έλλειψη αντίδρασης.
Και η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα μολυσμένη, με κάθε είδους φοβία και προσκολλημένη σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν και μια αδυναμία να ωριμάσει.
Αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το blog γιατί θέλω να ξεκινήσω μια συζήτηση, που ίσως εξελιχθεί σε δράση. Δεν έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία αποκλειστικά, αν και είναι ένα θέμα κεντρικό στη σκεψη μου και την πρόθεσή μου.
Αυτή την ώρα βρίσκομαι στο Λονδίνο, ο καιρός παραδόξως εδώ και μια βδομάδα καλός. Αλλά δεν έχει σημασία. Σε λίγο, σε πολύ λίγο, θα βρίσκομαι πάλι στην Αθήνα, αυτή τη φορά για "πάντα". Ή μέχρι να έρθει η ώρα που η ανάγκη να ξαναφύγω θα γίνει επιτακτική.
Θέλω να γυρίσω όμως, θέλω να δω την πόλη αυτή να αλλάζει, τους ανθρώπους να κινούνται, να ενδιαφέρονται, να δημιουργούν. Όχι όλους τους ανθρώπους προφανώς, δεν θέλω να είμαι τόσο αφελής, αλλά αυτούς που το έχουν ανάγκη και δεν το κάνουν επειδή απελπίζονται με όσα βλέπουν γύρω τους.
Μια αόριστη αισιοδοξία που έχω βασίζεται στην εξουσία που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω στο Ελληνικό Σύνταγμα και κάποια πραγματα θα προχωρήσουν, κι ας αντιστέκονται οι διάφοροι με ενοχλητικές λαομαζώξεις και ηλίθιες δικαιολογίες που παρουσιάζουν τον κόσμο ανέτοιμο για κάθε αλλαγή. Τον κόσμο δεν τον ρώτησε κανένας.
Δεν είναι δουλειά του κόσμου να είναι έτοιμος, ο κόσμος θέλει καθοδήγηση, αλλιώς δεν θα είχε πάει ποτέ πουθενά.
Αλλά επίσης ο κόσμος έχει και δύναμη, τη δύναμη να επιλέγει, να αντιδρά, αλλά αυτό μόνο όταν καταλάβει ότι έχει τη δύναμη.
Σκοτεινό παράδειγμα της δύναμης των λίγων (των απλών λίγων) είναι η ψευδαίσθηση που έχει δημιουργηθεί πόσο καιρό τώρα με το Άρθρο 16. Θα αρχίσουμε να νομίζουμε ότι η πλειοψηφία διαφωνεί με τα όσα το εν λόγω άρθρο προτείνει, ενώ είναι λίγοι τελικά, πολύ λίγοι, αυτοί που πραγματικά διαφωνούν και αυτό για συμφέροντα άλλα.
Κατερίνα
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 17:09 0 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; Queerdomisms
