Come out, come out, wherever you are...Vol. 4
Friday, May 04, 2007
Μετά τα Volumes 1 (τι να σκεφτούμε πριν), 2 (πώς να το πούμε) & 3 (τι να περιμένουμε)...
Ήρθε η ώρα ίσως για το πιο σημαντικό, και το πιο επίφοβο.
Τι γίνεται λοιπόν όταν όλα πάνε στραβά; Όταν πήρατε την μεγάλη απόφαση, σταθήκατε γενναίες/οι απέναντί τους και μοιραστήκατε τον εαυτό σας και εκείνοι σας απέρριψαν. Γιατί ναι ναι, μπορεί να πάνε όλα στραβά, αλλά το τέλος του κόσμου ακόμα δεν ήρθε, αλήθεια.
Σε πρώτη φάση, ο χρόνος όντως γιατρεύει πολλά. Αλλά όχι τα πάντα...
Καλώς ή κακώς στην Ελλάδα η συναισθηματική κι η οικονομική εξάρτηση από τους γονείς συνήθως διατηρείται για χρόνια ατελείωτα, δυσκολεύοντας έτσι την διαδικασία ρήξης του ομφάλιου αυτού λώρου. Αλλά αυτό από μόνο του δεν θα έπρεπε να είναι εμπόδιο. Δουλειές βρίσκονται, άλλοι άνθρωποι υπάρχουν.
Αυτό που μας κρατάει πίσω, ειδικά τον πρώτο καιρό, είναι τα αισθήματα ενοχής. Είναι η πεποίθηση, κάπου μέσα μας, ότι ευθυνόμαστε για το πώς νιώθουν, για το δράμα που μπορεί να βιώνουν. Και κάπου ξεχνάμε ότι δεν είμαστε υπεύθυνες/οι εμείς για το πώς νιώθουν εκείνοι, αυτό είναι κομμάτι δικό τους και τελικά δεν μας αφορά. Δεν τους στενοχωρήσαμε εμείς, εκείνοι στενοχωρήθηκαν.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά δεν χρειάζεται να ανέχεστε απλά τη δική τους σκληρότητα για να μην γίνετε εσείς σκληρές/οι. Είναι άνθρωποι τελικά, όχι αλάνθαστοι κι ίσως όχι τόσο ιεροί. Και από ένα σημείο και μετά δεν χρωστάει κανείς τίποτα σε κανέναν. Και δεν αξίζει να αναλωθεί μια ζωή στην προσπάθεια να πείσεις κάποιον για κάτι που δεν θέλει ούτε καν να προσπαθήσει να καταλάβει. Αυτή είναι η ανιδιοτέλεια;
Και αντί να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο, ειδικά αν η απόρριψη είναι ξεκάθαρη και σχετικά επίμονη, καλύτερα να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας το συντομότερο δυνατό, να δείξουμε σε εμάς και σε εκείνους ότι είμαστε σε θέση να ανταπεξέρθουμε στην καθημερινότητά μας.
Στραφείτε στους φίλους σας, σε μέλη της οικογένειας που μπορεί να σας στηρίζουν, οπουδήποτε δεν χρειάζεται να νιώθετε ότι πρέπει να απολογηθείτε για κάτι, οπουδήποτε μπορείτε να βρείτε τον χώρο να θυμώσετε μαζί τους χωρίς ενοχές. Επειδή σας απορρίπτουν, επειδή σας απογοήτευσαν, επειδή πραγματικά δεν θέλετε ίσως να έχετε καμιά σχέση μαζί τους.
Δεν χρειάζεται να ανέχεστε ούτε καθημερινό πόλεμο νεύρων, ούτε απειλές, ούτε συνεχόμενες διαμάχες. Όσο κι αν φαίνεται ότι η στιγμή της ρήξης θα είναι αδιανόητα επίπονη, συνολικά θα είναι και λιγότερο επίπονη και πιο χρήσιμη μελλοντικά σε εσάς.
Δεν ζούμε για αυτούς, ζούμε για εμάς. Σε κάποια θέματα δυστυχώς δεν υπάρχει γκρι. Αν φτάσετε σε αυτό το σημείο, μάλλον θα είναι μια ανοιχτή πλέον διαμάχη. Θα περάσει ή το δικό τους ή το δικό σας. Κι εσείς θα ζήσετε είτε για εσάς είτε για αυτούς. Δεν γίνονται και τα δύο, δυστυχώς όχι πάντα. Και πιστέψτε με, δεν θέλτε να ζείτε για αυτούς, ώστε να περιμένετε (κάπου πολύ βαθειά και ενοχικά) ένα θάνατο να σας απελευθερώσει.
Όλα αυτά σε περίπτωση που πάρετε την απόφαση κι όλα πάνε στραβά. Όπως έχω τονίσει, δεν χρειάζεται να πάρετε καμία τέτοια απόφαση, χωρίς να σκεφτείτε πρώτα πολλά - τουλάχιστον.
Και μην αφήσετε τον εαυτό σας να μετανιώνει την ώρα και την στιγμή της αποκάλυψης. Κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε κι η ευθύνη σας είναι μόνο στο να πάρετε τον εαυτό σας και να τον κουβαλήσετε έξω από αυτό όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κι αποτελεσματικά.
Κάποια πράγματα δεν είναι όσο ανέφτικα φαντάζουν.
Και σε κάθε περίπτωση, δεν πεθαίνει κανείς από καρδιά τόσο εύκολα, ούτε από εγκεφαλικό.
Ελάχιστοι Έλληνες γονείς θα έδιωχναν τα παιδιά τους από το σπίτι ή θα τα άφηναν να πεινάσουν κι αυτοί οι ελάχιστοι, για εμένα δεν θα έπρεπε καν να λέγονται γονείς και δικαιολογία δεν έχουν καμιά απολύτως... Αν φτάσει εκεί, τότε οι επιλογές είναι λίγες και μη αναστρέψιμες...Κι ελπίζω ότι μέσα σε λίγα χρόνια θα υπάρχουν οι ανάλογες υποδομές υποστήριξης για κάθε νέα/ο που βρεθεί αντιμέτωπη/ος με κάτι τέτοιο.
[Αποκαθηλώστε τους, δεν τους ανήκει ο θρόνος της ζωής σας]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 20:31
Τι είναι αυτό; come out come out wherever you are
πες τα ρε συ. εχει μαλλιασει η γλωσσα μου αλλα τελικα καταλαβα οτι ολα αυτα ειναι προσωπικη ιστορια και υποθεση του καθενος και ειναι καπως φασιστικο να επιμενει κανεις τοσο για θεματα προσωπικα του αλλου.
εξομοιωνομαστε με τους γονεις ετσι.
το καλο και σωστο του αλλου το ξερει καλυτερα ο ιδιος και μεις οφειλουμε να λεμε μεν την αποψη μας αλλα κυριως να στηριζουμε τις επιλογες αυτου που λεμε πως αγαπαμε.
κανεις δεν ξερει καλυτερα απο μας τους ιδιους, γιατι απλα κανεις δεν ειναι σαν εμας.
καθενας ειναι μοναδικος κι εχουμε χρεος πιστευω να το σεβομαστε αυτο.
ο ρολος ο δικος μας σε σχεση με αυτους που εχουμε γυρω μας δεν ειναι συμβουλευτικος. ειναι υποστηρικτικος κατα τη γνωμη μου.
Κάθησα και διάβασα και τα 4 post, για να είμαι στο γενικότερο κλίμα. Δεν θα διαφωνήσω με το ψυχολογικό επίπεδο που είναι καλά μελετημένο, θα επισημάνω όμως κάποια πράγματα:
1. στην Ελλάδα είναι ελάχιστη (κατά την προσωπική μου εμπειρία) οι πραγματικοί υποστηρικτές. Έχω φίλους που έχουν αποδεχτεί τα πράγματα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελαν να "συμβεί" σε συγγενικό τους πρόσωπο και επίσης δύσκολα θα με υποστήριζαν έμπρακτα (πχ σε περίπτωση ανάγκης, ένα σπίτι να μείνω) αλλά μόνο ψυχολογικά.
2. Υπάρχουν γονείς που μπορεί να είχαν πολύ πιο ακραίες αντιδράσεις (ακόμα και από αυτές που αναφέρεις ως "ακραίες"). Γνωρίζω περιπτώσεις γονέων που όχι μόνο δεν υποστήριξαν τα παιδιά τους, αλλά τους κατέστρεφαν τη ζωή, όσο προσπαθούσαν να ορθοποδήσουν μετά...
3. Στην Ελλάδα δεν θα αλλάξει τίποτα όσο η εκκλησία έχει δύναμη επιρροής (και μετά λέμε για το Ισλάμ) και όσο οι πολιτικοί για να μαζέψουν ψήφους, κάνουν δημόσιες δηλώσεις κατά της ομοφυλοφιλίας (κατ'εμέ, μεγάλη ντροπή). Θα αλλάξουν τα πράγματα μόνο όσο γίνονται κινήσεις από τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους και
4. Ακόμα και μετά την "εξομολόγηση" στους γονείς, δε σημαίνει πως μας αποδέχτηκε ολόκληρη η κοινωνία. Πολλά απ'τα προβλήματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν...
Ευχαριστώ και συγγνώμη για το μεγάλο post.
Keep up the good job!!!
Έχεις δίκιο σε όλα όσα γράφεις.
Απλά αν υπάρχει έστω και το παραμικρό ενδεχόμενο στο μυαλό σου ότι μπορεί και να σε διώξουν από το σπίτι αν το πεις, θα πρέπει να έχεις προετοιμαστεί (Να το έχεις πει π.χ. ότι φοβάσαι κάτι τέτοιο σε κάποιον πολύ στενό σου φίλο που μπορεί να σε φιλοξενήσει, να έχεις κάπου να μείνεις). Μην βρεθείς στο δρόμο :-(
Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις. Ναι δεν ζούμε για τους γονείς μας και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε. Το κάνω και εγώ. Και δυσκολεύω την ζωή μου :-(
Και οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που πρέπει να τους νοιάζει είναι να είναι το παιδί τους ευτυχισμένο και όχι αν θα εκπληρώσει τις προσδοκίες τους.
Θίγεις εδώ το θέμα "γονείς" κυρίως -οπότε, μπορώ να σου πω τις απόψεις μου και συγνώμη, εκ των προτέρων, αν ακουστούν ακαραίες:
1. Μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές αδικίες σε θεσμικό επίπεδο είναι πως οι γονείς δεν κρίνονται ποτέ. Εξασφάλισαν την προνομιακή τους θέση λόγω του γεγονότος ότι σε γέννησαν ικανοποιώντας (συνήθως) την προσωπική τους ματαιοδοξία (να δημιουργήσουν ένα πλάσμα κατ΄ εικόνα και ομοίωσή τους, να το παίξουν για λίγο μικροί θεοί). Και βρίσκονται, λόγω αυτού, υπεράνω κριτικής.
2. Οι νόμοι τιμωρούν τους γονείς που ασκούν βία στα παιδιά τους (σωστά), αλλά αδιαφορούν για εκείνους που ασκούν καταναγκασμό. Άνθρωποι που ποτέ δεν άκουσαν συναθρώπους τους με τη δικαιολογία οτι "είναι μικροί, επιπόλαιοι και άρα δεν ξέρουν το καλό τους" είναι, εξαιτίας αυτής τους της αντίληψης "για τα σίδερα".
3. Λόγω των παραπάνω, έχω διαμορφώσει την άποψη πως ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥΣ οι γονείς είναι ο εχθρός. Κι όπως μας έμαθαν οι αμερικάνικες πολεμικές ταινίες "όταν πέσεις στα χέρια του εχθρού, σε περίοδο πολέμου, λες μόνο το όνομα και την ιδιότητά σου. Τίποτα άλλο".
Να προσθέσω, κλείνοντας, πως τα παραπάνω τα γράφω όντας κι εγώ γονέας μιας χαριτωμένης πιτσιρίκας. Και τα γράφω, όχι τόσο για να κατακρίνω -όσο για να μην ξεχνάω.
Queerdom,
Ένα λεπτό σημείο:
Θα συμφωνείς κι εσύ, το ενδεχόμενο να μας διαγράψουν ολοκληρωτικά και χωρίς περιθώρια συζήτησης κι εξήγησεων είναι πολύ απίθανο. Τονίζω: "χωρίς περιθώρια συζήτησης": Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων θα υπάρχει η δυνατότητα να πούμε πρώτα κάποια λόγια.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει κι εμείς να έχουμε συζητήσει πρώτα με τον εαυτό μας, και να αποφασίσουμε ότι θα είμαστε υπομονετικοί, ανεκτικοί, και γεμάτοι καλοί διάθεση να εξηγήσουμε κάποια αυταπόδεικτα για μας μα άγνωστα για αυτούς πράγματα, να διαλύσουμε, ας το πω έτσι, κάποιους μύθους. (Εκτός κι αν έχουμε λόγους να μη γουστάρουμε να το συζητήσουμε). Με άλλα λόγια, θα εξαρτηθεί και από τη δική μας στάση το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό σημαίνει ότι χωράει κάποιο νερό η θέση ότι "Σε κάποια θέματα δυστυχώς δεν υπάρχει γκρι.". Αν από την αρχή θέσουμε την υπόθεση με τρόπο, ας πούμε, "εριστικό", ένα μικρό μέρος ης ευθύνης για το πιθανό αδιέξοδο θα βαραίνει κι εμάς.
Δεν είναι και τόσο παράλογα όσα γράφει το Motorcycle Boy. Αλλά νομίζω πως τα παραπάνω αποτελούν ένα αναγκαίο συμπλήρωμά τους.
Ελπίζω να είμαι σαφής.
Καλημέρα σας..
@bloggoios: Είναι προσωπική υπόθεση της καθεμιάς και του καθενός η τελική του πράξη. Δεν θεωρώ φασιστικό το να επιμένω τόσο, αν αυτό εννοούσες. Θα επιμένω και θα τα λέω, γιατί έχω δει πολύ κόσμο να καταστρέφεται εξαιτίας αυτού. Και δεν υπάρχει λόγος, δεν αξίζει τον κόπο. Ο ρόλος μας είναι συμβουλευτικός και υποστηρικτικός μαζί, τουλάχιστον ο δικός μου για όσους έχω γύρω μου, και δεν βρίσκω το κακό του συμβουλευτικού κομματιού.
@zelot: Γεια σου, για το 1 έχω να πω απλά ότι να ανανεώσεις την γκαρνταρόμπα των φίλων σου, μέχρι να βρεις αυτούς που θα σε υποστήριζαν έμπρακτα και βασικότερα αυτούς που δεν θα τους απασχολούσε αν συνέβαινε το κακό στην οικογένειά τους μέσα. Για το 2, μήπως μπορείς να μου δώσεις παραδείγματα; Για το 3, δεν φταίει η Εκκλησία για όλα (αν και φταίει για πολλά), είναι ο εύκολος ορατός στόχος απλά. Για το 4, δεν χρειάζεται να σε αποδεχτεί όλη η κοινωνία, αποδέξου πρώτα τον εαυτό σου και μετά βλέπουμε..
@Στρουμφ: Αν υπάρχει το ενδεχόμενο ότι μπορεί να σε διώξουν από το σπίτι, καλά θα κάνεις να'χεις προετοιμάσει την βαλίτσα σου, να'χεις μαζέψει λεφτά κλπ.
Μην ταλαιπωρείσαι λοιπόν χωρίς λόγο στρουμφάκι..
@ΤΜΒ: Αγαπητέ..:) Θα συμφωνήσω πολύ πάρα πολύ με όσα είπες..Θα προσθέσω ότι πρέπει να υπάρχει μια καλή διάθεση μέσα σε όλο αυτό απλά.
@desiderius: Δεν θα διαφωνήσω, αλλά θα τονίσω ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ της δικιάς μας υποχώρησης και της υπομονής που καλό θα ήταν να δείξουμε. Ποιος τραβάει την γραμμή και λέει ως εδώ ήταν; Με προσοχή λοιπόν.
Hi και πάλι!
Έχεις δίκιο για αυτά που λες. Γιαυτό και άλλωστε ενθουσιάζομαι κάθε φορά που μπαίνω εδώ, γιατί νιώθω σαν να είμαι "σπίτι". Και σ'ευχαριστώ γι'αυτό!
Όσο για τις παρατηρήσεις μου, για το 1 δεν ήθελα να αναφερθώ αποκλειστικά στην ζωή μου,αλλά να επισημάνω ότι οι πραγματικοί υποστηρικτές είναι λίγοι. Για το 2, είχα βιώσει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός ατόμου με το οποίο απλά γνωριζόμασταν, αλλά έτυχε να είμαι μπροστά σε μια σκηνή με τους γονείς του, όταν αυτός δούλευε σε μια καφετέρια και ξαφνικά εμφανίστηκε ο πατέρας του και έγινε χαμός (περιττό να πω πως δεν ξαναδούλεψε εκεί). Για το 3 θα συμφωνήσω αλλά η εκκλησία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον τρόπο σκέψης και για το 4 ήθελα να επισημάνω πως μερικές φορές ίσως δεν αξίζει τον κόπο να πεις τίποτα στα συγγενικά σου πρόσωπα.
Αυτά! (ουφ! τα είπα!)
Φιλιά ;-)
bravo queerdom...poli swsta ta eipes
egw pantws eimai proetimasmenos kai gia auti tin ekdoxi
"zw gia mena kai oxi gia autous"
filia polla
Εγώ αν και φαίνεται απόλυτο θα πω ότι έχεις δίκιο. Και ακόμα στην περίπτωση που κάποιον τον διώξουν, τόσο καλύτερο για εκείνον να μπορέσει αν ξεφύγει. Η εξάρτηση πρέπει βιαίως ή ειρηνικά να σταματήσει.
Καλησπέρα.
Νομίζω πως όλες οι συμβουλές που δίνεις για περιπτώσεις ρήξης με τους γονεις είναι σημαντικές όχι μόνο για τους ομοφυλόφιλους, αλλά και απλώς για ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό από τις προσδοκίες των γονιών τους. Βλέπω πολύ συχνά την εξάρτηση, οικονομική και ψυχολογική, από τους γονείς και την ψυχοφθόρα προσπάθεια για το "γκρι" που ανέφερες. Μερικές φορές τα πράγματα σε όδηγούν στο άσπρο ή το μαύρο και πρέπει να πάρεις μια απόφαση.