Πάρτε σειρά! Jodie is OUT!
Wednesday, December 26, 2007
Ναι, ναι, τα κατάφερε! Βγήκε! Ναι, ναι!
Την ώρα που σηκώθηκε για τη βράβευσή της σε μία εκδήλωση Women In Entertainment και ξεκίνησε τον ευχαριστήριο λόγο της, απλά και διακριτικά, και με τη φυσικότητα που θα έπρεπε να γίνει μία τέτοια κίνηση (λέω εγώ), ευχαρίστησε την όμορφή της Cydney ("my beautiful Cydney who sticks with me through all the rotten and the bliss") που είναι κοντά της όλα αυτά τα 15 χρόνια που είναι μαζί και μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί. Καλά, αυτό δεν το είπε, αλλά αυτή η ίδια Cydney είναι (η οποία για να ξέρετε, είναι παραγωγός και γνωρίστηκαν στο σετ μιας ταινίας). Να να, κοίτα.
Αν θυμάστε το περιοδικό OUT πριν κάποιους μήνες την είχε κράξει για τον κρυψινισμό της, διαβάστε εδώ αν δε θυμάστε. Εκείνη τότε, δεν αντέδρασε καθόλου. Αλλά νομίζω ότι η κίνησή της αυτή ήταν μια καθυστερημένη αντίδραση στην επίθεση που δέχτηκε τότε. Το Σεπτέμβριο είχε κάνει ένα πρώτο βηματάκι, όταν σε μια συνέντευξη αναφέρθηκε to her partner.
Και τώρα το βηματάκι ήταν μεγαλύτερο και δεν είναι ότι μάθαμε κάτι καινούριο προφανώς, δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι όσο κρύβεται κανείς, τόσο πιο ενοχοποιημένα βιώνει την ομοφυλοφιλία του, τόσο πιο ενοχική εικόνα δίνει και στους έξω και τελοσπάντων, το κάνει μεγαλύτερο θέμα με το να το κρύβει, παρά αντιμετωπίζοντάς το με φυσικότητα.
Κι αυτό δεν πάει στη Φόστερ, πάει σε όλες και όλους μας. Η Φόστερ καλά έκανε και πλέον βγήκε και το είπε, με αυτό τον τρόπο, για να δώσει ένα καλό παράδειγμα, για να επιβεβαίωσει στη συντηρητική μερίδα των θαυμαστών της ότι μπορεί να είναι λεσβία, να έχει οικογένεια με μια άλλη γυναίκα, αλλά ότι αυτό δεν αλλάζει κάτι, δεν τη μειώνει με οποιονδήποτε τρόπο.
Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει η ανάγκη για να βγαίνουν προς τα έξω δημόσια πρόσωπα. Κάνουν την ομοφυλοφιλία πιο ορατή, συνειδητοποιούν όσοι δεν ξέρουν ότι κατά τ'άλλα είμαστε άνθρωποι που μοιάζουν με τους υπόλοιπους ανθρώπους, κάνουμε τις ίδιες δουλειές, περνάμε τα ίδια (και περισσότερα) σκατά κλπ. Όπως και να το κάνουμε, η εικόνα έχει δύναμη, και το να βγω π.χ. εγώ να πω ότι είμαι λεσβία δε θα επηρεάσει με τον ίδιο τρόπο που θα επηρέαζε έστω μια Φόστερ Ελληνικού μεγέθους. Δεν έχω τη δύναμη να νομιμοποιήσω την ομοφυλοφιλία στο μυαλό κάποιου, ενώ η Χ Φόστερ, την έχει. Αυτή είναι η βασική διαφορά.
Δεν είναι δυνατόν ως μόνους OUT και ως μόνη εικόνα να έχουμε κάτι στυλίστες στη Λαμπίρη και κάτι λεσβίες στη Δρούζα. Είναι κρίμα. Και μας κάνει κακό.
Και τελοσπάντων, μπορεί να μην έχω τη δύναμη να νομιμοποιήσω την ομοφυλοφιλία σε μεγάλη κλίμακα, αλλά έχω και έχουμε τη δύναμη να τη νομιμοποιήσουμε στους ανθρώπους γύρω μας, τους κοντινούς.
Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε... (Το μότο της χρονιάς μου θα πρέπει να είναι αυτό...Γιατί δεν αξίζει καν να προσπαθήσουμε να μπορέσουμε, χάνοντας εμάς, το κόστος είναι αδικαιολόγητα μεγάλο.)
OUT OF THE CLOSETS, INTO THE STREETS.
Χρόνια σας πολλά.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:36 14 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; come out come out wherever you are, famous LGBTQs
Come out, come out, wherever you are...Vol. 4
Friday, May 04, 2007
Μετά τα Volumes 1 (τι να σκεφτούμε πριν), 2 (πώς να το πούμε) & 3 (τι να περιμένουμε)...
Ήρθε η ώρα ίσως για το πιο σημαντικό, και το πιο επίφοβο.
Τι γίνεται λοιπόν όταν όλα πάνε στραβά; Όταν πήρατε την μεγάλη απόφαση, σταθήκατε γενναίες/οι απέναντί τους και μοιραστήκατε τον εαυτό σας και εκείνοι σας απέρριψαν. Γιατί ναι ναι, μπορεί να πάνε όλα στραβά, αλλά το τέλος του κόσμου ακόμα δεν ήρθε, αλήθεια.
Σε πρώτη φάση, ο χρόνος όντως γιατρεύει πολλά. Αλλά όχι τα πάντα...
Καλώς ή κακώς στην Ελλάδα η συναισθηματική κι η οικονομική εξάρτηση από τους γονείς συνήθως διατηρείται για χρόνια ατελείωτα, δυσκολεύοντας έτσι την διαδικασία ρήξης του ομφάλιου αυτού λώρου. Αλλά αυτό από μόνο του δεν θα έπρεπε να είναι εμπόδιο. Δουλειές βρίσκονται, άλλοι άνθρωποι υπάρχουν.
Αυτό που μας κρατάει πίσω, ειδικά τον πρώτο καιρό, είναι τα αισθήματα ενοχής. Είναι η πεποίθηση, κάπου μέσα μας, ότι ευθυνόμαστε για το πώς νιώθουν, για το δράμα που μπορεί να βιώνουν. Και κάπου ξεχνάμε ότι δεν είμαστε υπεύθυνες/οι εμείς για το πώς νιώθουν εκείνοι, αυτό είναι κομμάτι δικό τους και τελικά δεν μας αφορά. Δεν τους στενοχωρήσαμε εμείς, εκείνοι στενοχωρήθηκαν.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά δεν χρειάζεται να ανέχεστε απλά τη δική τους σκληρότητα για να μην γίνετε εσείς σκληρές/οι. Είναι άνθρωποι τελικά, όχι αλάνθαστοι κι ίσως όχι τόσο ιεροί. Και από ένα σημείο και μετά δεν χρωστάει κανείς τίποτα σε κανέναν. Και δεν αξίζει να αναλωθεί μια ζωή στην προσπάθεια να πείσεις κάποιον για κάτι που δεν θέλει ούτε καν να προσπαθήσει να καταλάβει. Αυτή είναι η ανιδιοτέλεια;
Και αντί να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο, ειδικά αν η απόρριψη είναι ξεκάθαρη και σχετικά επίμονη, καλύτερα να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας το συντομότερο δυνατό, να δείξουμε σε εμάς και σε εκείνους ότι είμαστε σε θέση να ανταπεξέρθουμε στην καθημερινότητά μας.
Στραφείτε στους φίλους σας, σε μέλη της οικογένειας που μπορεί να σας στηρίζουν, οπουδήποτε δεν χρειάζεται να νιώθετε ότι πρέπει να απολογηθείτε για κάτι, οπουδήποτε μπορείτε να βρείτε τον χώρο να θυμώσετε μαζί τους χωρίς ενοχές. Επειδή σας απορρίπτουν, επειδή σας απογοήτευσαν, επειδή πραγματικά δεν θέλετε ίσως να έχετε καμιά σχέση μαζί τους.
Δεν χρειάζεται να ανέχεστε ούτε καθημερινό πόλεμο νεύρων, ούτε απειλές, ούτε συνεχόμενες διαμάχες. Όσο κι αν φαίνεται ότι η στιγμή της ρήξης θα είναι αδιανόητα επίπονη, συνολικά θα είναι και λιγότερο επίπονη και πιο χρήσιμη μελλοντικά σε εσάς.
Δεν ζούμε για αυτούς, ζούμε για εμάς. Σε κάποια θέματα δυστυχώς δεν υπάρχει γκρι. Αν φτάσετε σε αυτό το σημείο, μάλλον θα είναι μια ανοιχτή πλέον διαμάχη. Θα περάσει ή το δικό τους ή το δικό σας. Κι εσείς θα ζήσετε είτε για εσάς είτε για αυτούς. Δεν γίνονται και τα δύο, δυστυχώς όχι πάντα. Και πιστέψτε με, δεν θέλτε να ζείτε για αυτούς, ώστε να περιμένετε (κάπου πολύ βαθειά και ενοχικά) ένα θάνατο να σας απελευθερώσει.
Όλα αυτά σε περίπτωση που πάρετε την απόφαση κι όλα πάνε στραβά. Όπως έχω τονίσει, δεν χρειάζεται να πάρετε καμία τέτοια απόφαση, χωρίς να σκεφτείτε πρώτα πολλά - τουλάχιστον.
Και μην αφήσετε τον εαυτό σας να μετανιώνει την ώρα και την στιγμή της αποκάλυψης. Κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε κι η ευθύνη σας είναι μόνο στο να πάρετε τον εαυτό σας και να τον κουβαλήσετε έξω από αυτό όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κι αποτελεσματικά.
Κάποια πράγματα δεν είναι όσο ανέφτικα φαντάζουν.
Και σε κάθε περίπτωση, δεν πεθαίνει κανείς από καρδιά τόσο εύκολα, ούτε από εγκεφαλικό.
Ελάχιστοι Έλληνες γονείς θα έδιωχναν τα παιδιά τους από το σπίτι ή θα τα άφηναν να πεινάσουν κι αυτοί οι ελάχιστοι, για εμένα δεν θα έπρεπε καν να λέγονται γονείς και δικαιολογία δεν έχουν καμιά απολύτως... Αν φτάσει εκεί, τότε οι επιλογές είναι λίγες και μη αναστρέψιμες...Κι ελπίζω ότι μέσα σε λίγα χρόνια θα υπάρχουν οι ανάλογες υποδομές υποστήριξης για κάθε νέα/ο που βρεθεί αντιμέτωπη/ος με κάτι τέτοιο.
[Αποκαθηλώστε τους, δεν τους ανήκει ο θρόνος της ζωής σας]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 20:31 10 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; come out come out wherever you are
