Polyamory Vs. Monogamy
Friday, May 18, 2007
Ο όρος polyamory ήρθε να αντικαταστήσει τον όρο πολυγαμία, προσθέτονας μια διαφορετική διάσταση στη μη-μονογαμία, μια διάσταση όχι καθαρά σεξουαλική αυτή τη φορά. Αποτελεί μια σεξουαλική μειονότητα όπως και η ομοφυλοφιλία, είναι αρκετά διαδεδομένη μέσα στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις - κι ας μην είχε μέχρι τώρα όνομα - και είναι μια queer πρακτική. Queer υπό την έννοια της μη-ετεροκανονικότητας.
Η πολιτική διάσταση του polyamory σχετίζεται με το γεγονός της κανονικότητας της ετεροφυλοφιλίας, του μονογαμικού γάμου και την χρησιμοποιήση αυτών των θεσμών για λόγους πολιτικού και οικονομικού ελέγχου. Η δημιουργία της πυρηνικής οικογένειας προωθήθηκε με σκοπό τον έλεγχο, το polyamory δεν ανταποκρίνεται σε αυτό κι έτσι αντιμετωπίζεται με μεγάλη καχυποψία και αρνητικότητα. Οι polyamorous πρέπει κι αυτές/οι να κρύβονται, να αποκρύπτουν την αλήθεια τους, να δίνουν εξηγήσεις...
Ας μην χρησιμοποιηθούν παραδείγματα του ζωικού βασιλείου με σκοπό να μιλήσουμε για φυσικότητα ή μη. Δεν έχει σημασία, καμία. (Κι ελάχιστα θηλαστικά είναι μονογαμικά, κι όχι δεν έχουν όλα να κάνουν με την αναπαραγωγή!)
Γράφω αυτό το κείμενο, υποκινούμενη από μια συζήτση που έχω κάνει πολλές φορές τον τελευταίο καιρό με ανθρώπους που είναι polyamorous, κι έχουν κι όμαδες, και κάνουν και workshops κλπ. και ζουν μέσα σε αυτό όμορφα και αρμονικά και ελεύθερα. Και υποκινούμενη από την προσπάθειά μου να παρουσιάσω σιγά σιγά το queer ως έννοια κι ως τρόπο ζωής.
Το να είναι κάποια/ος polyamorous σημαίνει πως διατηρεί (εν δυνάμει) περισσότερες από μία σχέσεις. Παράλληλες σχέσεις. Αυτές οι σχέσεις μπορεί να είναι συναισθηματικές, πνευματικές, σεξουαλικές ή να έχουν οποιαδήποτε άλλη επιθυμητή μορφή από τις/τους συμμετέχοντες.
Μα έτσι δεν απατάς την/τον συντρόφο σου; Όχι. Η απάτη περιλαμβάνει το ψέμα, την απόκρυψη της αλήθειας, την ανειλικρίνεια. Το polyamory βασίζεται στην ειλικρίνεια, στην επικοινωνία, στην αποκάλυψη της αλήθειας, των θέλω, των αναγκών.
Αυτό σημαίνει ότι όλες/οι οι συμμετέχουσες/οντες γνωρίζουν και συναινούν.
Για να μπορέσει να λειτουργήσει αυτή η μορφή της σχέσης είναι απαραίτητη η αυτονομία των ατόμων, η σύναψη σχέσεων όχι επειδή κάτι λείπει, η προσωπική δουλειά της/του καθεμιάς/νος με τις ανασφάλειές της/του, την κτητικότητά της/του και άλλα πολλά.
Οι μορφές που μπορεί να πάρει η μη-μονογαμική σχέση είναι πολλές, και ούτε μπαίνουν εύκολα σε κατηγορίες, ούτε υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να μπουν. Μπορεί να υπάρχει μια/ένας κεντρική/ός σύντροφος, μπορεί να υπάρχουν δύο "ισότιμοι" σύντροφοι. Δεν έχει σημασία.
Οι ερωτήσεις/αντιδράσεις που προκύπτουν είναι σταθερές. Μα καλά, πώς γίνεται να αγαπάς δύο ανθρώπους; Πώς γίνεται να μοιράζεσαι έναν άνθρωπο; Πώς γίνεται να μην προτιμάς κάποια/ον περισσότερο; Μόνο μέσα στην μονογαμία μπορείς να δείξεις την πραγματική σου αγάπη για κάποιον. Εντάξει να ξενοπηδάει κανείς, αλλά να νιώθει κιόλας; κλπ.
Η λογική είναι ότι η κάθε σχέση είναι διαφορετική, ο κάθε άνθρωπος προσφέρει κάτι άλλο, το να νιώθεις κάτι για κάποια/ον δεν αναιρεί το να νιώθεις κάτι άλλο για κάποια/ον άλλη/ο. Δεν γίνεται να ζητάς να τα πάρεις όλα από μία/ένας, ούτε να τα περιμένεις. Κι ένας άλλος άνθρωπος δεν είναι ποτέ ιδιοκτησία σου, η καθεμιά κι ο καθένας οφείλουν να διατηρούν την αυτονομία τους και να μην περνούν ψυχαναγκαστικά μαζί την κάθε στιγμή, επειδή απλά είναι μαζί. Και ναι η ζήλια μπορεί να υπάρξει, αλλά είναι απλό δείγμα ότι πρέπει κάτι να δουλευτεί...
Ακούγονται δύσκολα όλα αυτά φαντάζομαι. Θέλει δουλειά πολλή, προσπάθεια πολλή, και σίγουρα δεν είναι καν επιθυμητό από πολλές/ους. Γιατί όμως; Επειδή δεν μπορούμε να ζούμε με τις ανασφάλειές μας; Επειδή δεν μπορούμε να ζούμε με τις ενοχές μας; Ή επειδή έχουμε μάθει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα; Με τον ίδιο τρόπο που έχουμε μάθει ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα κι όχι τον Αδάμ και τον Αδάμ.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 05:18
Ειλικρινά δεν γνώριζα πως υπάρχει τέτοιος όρος. Γενικά είναι κάτι που πίστευα πως ισχύει για εμένα, αλλά μερικά πράγματα που γίναν πρόσφατα στη ζωή μου με έκαναν να έχω δεύτερες σκέψεις. Φυσικά όλα έχουν να κάνουν με τις ανασφάλειες μου και με το πόσο δυσκολεύομαι να τις ξεπεράσω. Κατά τα άλλα υποστηρίζω αυτή την ιδέα και στάση ζωής. Έχεις πάντως μεγάλο δίκαιο όταν λες πως χρειάζετε πολύ δουλειά. Είμαι απλά χαρούμενος που ακούω πως υπάρχουν και άλλοι ανθρωποι που σκέφτονται τα ίδια με εμένα. Καλή σου ήμέρα queerdom!
Πολὺ ὡραῖο ἄρθρο!
Η ιεροποίηση της μονογαμίας είναι ένα ακόμα επακόλουθο των κατεστημένων δομών -αυτό είναι γνωστό. Η δαιμονοποίηση του διαφορετικού είναι συνέπεια του παραπάνω. Όλα αυτά οδηγούν συνήθως σε κουβέντες περί του ηθικού ή μη που στηρίζονται σε επιχειρήματα περί ειλικρίνειας, σεβασμού κ.λ.π. Και έτσι χάνεται το βασικό ζήτημα που δεν είναι άλλο από το "ζήσε ΜΕ τον άλλον και φρόντισε να μην καταπιέζεσαι".
Η μονογαμία είναι ο βιασμός της ελευθερίας του ατόμου. Είναι μία παρά φύσει επιβολή της θρησκείας -και κυρίως του Χριστιανισμού- που διαμόρφωσε και μία σχετική κονωνική αντίληψη. Στην αρχαιότητα -που δεν υπήρχε επιβολής θρησκείας στην Ελλάδα, αλλά μόνο μία δημοκρατικά λειτουργούσα λατρεία- η πολυγαμία ήταν κοινά αποδεκτή. Μόνο λίγοι συντηρητικοί φιλόσοφοι (που αργότερα δάνεισαν τα θεωρήματά τους στο Χριστιανισμό) διαφωνουσαν και μάλιστα από μία μισογυνιστική διάθεση.
Η Το θέμα ξεπερνά την σεξουαλικότητα και ουσιαστικά αναφέρεται για σχέσεις αγάπης. Είναι μία αγάπη όπως ακριβώς εκείνη με τους φίλους. Θα διαφωνήσω απλά στο ότι γίνεται κυρίως από σε ομοφυλόφιλους.
Μου άρεσε πολύ -πώς θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς- το άρθρο σου.
Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο όντως.
Εμένα η απορία μου είναι η εξής μα καλά πως γίνεται να προλαβαίνεις να ζεις όχι μια αλλά δύο και παραπάνω σχέσεις? Για να είσαι active polyamorous και να ζεις ουσιαστικά τις σχέσεις σου –εφόσον δε μιλάμε για fuck buddies αλλά για σχέσεις- μάλλον πρέπει να είσαι ά(ν)εργος. Διότι αν απλά ξενοπηδάς πόση ώρα θα σου πάρει? αλλά αν μιλάμε για σχέση που θέλει και δουλειά και χρόνο, τρέχα γύρευε.
Όσο για την αιτία της άρνησης αυτής της κατάστασης πιστεύω ότι είναι κυρίως θέμα ανασφάλειας και όχι επειδή έχουμε μάθει ότι έτσι (δεν) είναι τα πράγματα.
Γιατί στην τελική και άλλα πράγματα δε μας τα έμαθε κάποιος (βλέπε κέρατο) αλλά λίγο πολύ όλοι την έχουμε την εμπειρία μας.
et
Καλημέρα αγόρια & κορίτσι :)
@sedissor: Είδες τι μαθαίνει κανείς; Άστες αρνητικές εμπειρίες σου όσο μπορείς στην άκρη και προχώρα :)
@gordongr: Ευχαριστώ :)
@ΤΜΒ: :) Όμως αφού το καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι η μονογαμία, γιατί το επιλέγουμε πολλοί από εμάς;
@Δείμε: Πέρα από το ότι σ'ευχαριστώ πολύ, να πω απλά ότι στις ομοφυλοφιλικές κοινότητες είναι λίγο πιο διαδεδομένο, επειδή έχουν ήδη κάνει την πρώτη τους σεξουαλική υπέρβαση με την ομοφυλοφιλία τους και νομίζω η δεύτερη γίνεται κάπως πιο εύκολα..Θεωρώ προφανώς ότι μας αφορά όλες και όλους. Και ναι ναι, για ακόμα μια φορά ο Χριστιανισμός έχει κάνει μεγάλα κακά.
@et: Τώρα που το είπες, ένα 60% έχει "υποπέσει" στο "αμάρτημα" του κεράτου. Όσο για τον χρόνο, αυτός μοιράζεται..Δευτέρα με την Μαρία, Τρίτη με την Ελένη, Τετάρτη ρεπό και πάει λέγοντας ;) Θέληση να υπάρχει κι όλα γίνονται..Αυτοί που ξέρω απλά βάζουν πρόγραμμα..και δεν βλέπουν την/τον κάθε άλλη/ον παραπάνω από 2 φορές την εβδομάδα.
Κοίτα -ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να το επιλέγουμε μόνο εφόσον δεν μας ενδιαφέρουν άλλα άτομα. Αν μας φτιάχνει ένας, πάμε με έναν -αν μας φτιάχνουν περισσότεροι, πάμε με περισσότερους -εφόσον κι αυτοί το θέλουν (να πάνε μαζί μας εννοώ).
Μπορεί η μονογαμία να είναι θρησκευτικά και "κοινωνικά" (γράψε ηθικά)ισχυρή -αλλά αυτό είναι, για μένα, το λιγότερο. Γιατί όταν μιλάμε για ορέξεις οι "κοινωνικές ενοχές" πάνε για ύπνο.
Το σημαντικότερο είναι η μονογαμία που συνδέεται με το αίσθημα ιδιοκτησίας (επίκτητο και προσεκτικά καλλιεργημένο σε όλους μας) και η μονογαμία στην οποία αναγκάζεται να περιέλθει το άτομο λόγω ανασφαλειών. Απαιτούμε μονογαμικότητα από τον σύντροφό μας γιατί είναι ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ (σαν τα χωράφια με τα συρματοπλέγματα) και, φοβόμαστε τη σύγκριση με άλλους ανθρώπους στον σεξουαλικό κυρίως, τομέα (γιατί έχουμε μάθει να μετράμε τα πάντα ανταγωνιστικά). Και επειδή φοβόμαστε όλα τα παραπάνω, καταπιεζόμαστε για να υιοθετήσουμε κι εμείς μονογαμική συμπεριφορά (αυτό λέγεται λογική της αγοράς -"δίνω τόσα, άρα προσδοκώ να πάρω τα ανάλογα"). Προφανώς διακρίνεις στις παρανθέσεις, τρεις από τις πιο ζωτικές αρχές του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτά όλα είναι λοιπόν κοινωνικές ασθένειες κι αυτό είναι το χειρότερο.
Διαφωνώ με την άποψη οτι η μονογαμία προέρχεται μόνο απο την κτητικότητα. Για μένα, προέρχεται κατα μεγάλο βαθμό απο τη διαπίστωση οτι όταν είσαι πολύ ερωτευμένος, δεν μπορείς να πας με άλλον, δεν μπορείς να σκεφτείς άλλον, ακόμα κι αν δεν σε περιορίζει κανείς (πχ έρωτες χωρίς ανταπόκριση). Οπότε αποδεχόμενοι την πολυγαμία στη σχέση μας, ουσιαστικά αποδεχόμαστε οτι δεν είμαστε ιδιαίτερα ερωτευμένοι με το ταίρι μας, ούτε αυτό με εμάς.
Επειδή απλά ορίζεις τον έρωτα όπως τον ορίζεις, κτητικά..Άλλοι άνθρωποι βλέπουν τον έρωτα ως μια ενέργεια που τους κάνει ακόμα πιο ανοιχτούς σε όλο τον κόσμο, κι όχι μονομανείς..Οπότε ο έρωτας μπορεί να'ναι μια γενικότερη άνθιση (όπως θα όφειλε να είναι), μπορεί να είναι κι ένας ψυχαναγκασμός (όπως τον βιώνει ο περισσότερος κόσμος)..Οπότε μπορείς να'σαι πολύ ερωτευμένη/ος με το ταίρι σου και να αγαπάς κι όλο τον κόσμο μαζί. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο..Αλλά όπως το βλέπει κανείς..Μην υποτιμάς όμως το πώς το βιώνει κάποιος άλλος επειδή εσύ το βιώνεις αλλιώς.
Πως μπορείς να είσαι πολύ ερωτευμένος με το ταίρι σου και να αρκείσαι να το βλέπεις το πολύ 2 φορές την εβδομάδα (χωρίς να υπάρχουν λόγοι ανωτέρας βίας για αυτό, πχ απόσταση); Έχει σχέση με την κτητικότητα και το οτι θέλεις να περνάς αρκετό χρόνο μαζί με εκείνον/εκείνη επείδη απλώς περνας υπέροχα μαζί του/της;
Η λογική υποθέτω είναι ότι έτσι δεν διατηρείς την αυτονομία σου, οπότε δεν είναι το ζητούμενο..Είναι κάτι που θα περάσει, γιατί είναι στα πλαίσια ενός ενθουσιασμού κι όχι ενός βαθύτερου έρωτα..
Πιστεύω ότι δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή.
Ο καθένας επιλέγει αυτό που τον εκφράζει.
Η μόνη λάθος επιλογή κατά τη γνώμη μου είναι η ανειλικρίνια, με άλλα λόγια η κοροϊδία.
Προσωπικά, θα μου έκανε αίσθηση να γνωρίσω από κοντά ζευγάρι polyamorous, αλλά δε θα τους κατέκρινα, αντίθετα θα προσπαθούσα να κατανοήσω τον τρόπο ζωής τους.
Την ίδια κατανόηση ζητάω και απαιτώ και για τη δική μου επιλογή να είμαι μονογαμικός, γιατί έχει τύχει να ακούσω ακόμα κι ότι είμαι μονογαμικός, γιατί μεγάλωσα με τη χριστιανική ηθική....
Έχω απορίες.
Μήπως μέσα από τη συζήτηση αυτή τελικά δαιμονοποιούμε την μονογαμία?
Δε θα έπρεπε δηλαδή όπως περιμένουμε να γίνει αποδεκτή η δική μας διαφορετικότητα να δεχτούμε και τις επιλογές των άλλων?
Είναι υποχρεωτικό η επιλογή για μονογαμία να είναι θρησκευτικός ψυχαναγκασμός και όχι επιλογή επειδή υπάρχει αγάπη μέσα στο ζευγάρι?
Γιατί δε μπορώ να είμαι απλά τόσο ερωτευμένη με την κοπέλα μου να μην έχω μάτια για καμία άλλη?
Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να είμαι ειλικρινής στην επιλογή αυτή και να μην είναι προϊόν της κανονικότητας που μου έχει επιβληθεί από το σύστημα που με μεγάλωσε και με διαπαιδαγώγησε?
Προφανώς και υπάρχει πιθανότητα για όλα τα παραπάνω..Και δεν θέλω αν δαιμονοποιήσω την μονογαμία, απλά να θίξω το θέμα ότι θεωρείς εσύ π.χ. ότι μόνο έτσι αγαπάς την κοπέλα σου..Νομίζω η αντίδραση βγαίνει απέναντι στους μονογαμικούς επειδή αντιμετωπίζουν τους polyamorous ως ανθρώπους που νιώθουν λιγότερα, χειρότερα κλπ..:)
Κατά τα άλλα εγώ υπέρ του να κάνει η καθεμιά και ο καθένας αυτό που θέλει ;) Με ειλικρίνεια και σεβασμό στον εαυτό της/του και την/τον άλλο.
Και Κώστα..συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με όσα είπες..:)
Η κτητικότητα που είναι η βασική αιτία της "καθιέρωσης" της μονογαμίας δεν πρέπει να είναι πάντα αρνητικά φορτισμένη.
Αλλά ναι, είναι εγωιστική γιατί υπάρχει πάντα το θέμα της "ζήλειας" ... εκείνο το "σκέφτομαι τον/τη σύντροφό μου με άλλον/η και τρελαίνομαι!"
Καταρχήν queerdom με ξετρελαίνει η σειρά που βάζεις της αντωνυμίες.
Και η κτητικότητα είναι λέξη άσχημα φορτισμένη πάντως. Για πολλούς λόγους αλλά κυρίως επειδή είναι συνυφασμένη με τη ζήλια.
Μα γιατί βρε espoir να μην είναι αρνητικά φορτισμένη η κτητικότητα; Κτήμα μας μας είναι ποτέ ένας άλλος άνθρωπος; Αφού όντως αυτή οδηγεί στη ζήλεια κι όχι μόνο. Στην τελική πιο υγιής είναι η ζήλια, παρά ο έλεγχος της/του άλλης/ου.
@Jo: Σε ξετρελαίνει ε; ;) Προσπαθώ..Τελοσπάντων δυστυχώς δεν έχουμε στα Ελληνικά τις αντιστοιχίες τις Αγγλικές που συμπεριλαμβάνουν και τα δύο φύλα πχ. s/he=zie etc.
Εμένα πάντως queerdom 2,5 χρόνια τώρα δεν μου έχει περάσει. Ούτε στον σύντροφο μου. :)
Πάντως συμφωνώ απόλυτα με την jo. Παρατηρώ οτι προκειμένου να απενοχοποιήσετε την πολυγαμία, καταλήγετε στο άλλο άκρο, να δαιμονοποιείτε τη μονογαμία. Και στην τελική, και σε κτητικότητα να οφείλεται, αν συμφωνούν και οι δύο που είναι το πρόβλημα;
Και ναι η ζήλια μπορεί να υπάρξει, αλλά είναι απλό δείγμα ότι πρέπει κάτι να δουλευτεί...
Η άποψη μου είναι ότι όταν σε μια σχέση αυθόρμητα συναισθήματα πρέπει να δουλευτούν δεν μπορούμε να μιλάμε για "ειλικρίνεια, στην επικοινωνία, στην αποκάλυψη της αλήθειας, των θέλω, των αναγκών."
΄Μάλλον για εκπαίδευση σε ένα άλλο μοντέλο μιλάμε, όπως τουλάχιστον βγαίνει απο το κείμενο σου. Ακόμα και ο θεός, ανεξάρτητα τι φύλο επιλέγεις, απο δύο ξεκίνησε...:)
Τέλος πάντων θεωρώ ότι αυτά τα δύο μοντέλα δεν μπαίνουν σε αντιπαράθεση. Ο καθένας επιλέγει αυτό που τον κάνει να νοιώθει καλά. Εάν δεν μπορεί και να το στηρίξει ίσως τελικά δεν είναι αυτό που του ταιριάζει.
Καλό σου βράδυ
Εγώ από όσα ειπώθηκαν δεν μου δόθηκε πουθενά η εντύπωση πως δαιμονοποιείται η μονογαμία. Αυτό που έλαβα είναι πως δεν πρέπει να θεωρείται ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ.
Όπως επίσης ότι οτιδήποτε εκτός της μονογαμίας δεν είναι λιγότερο, κατώτερο κλπ απλά κάτι διαφορετικό και μη συνηθισμένο. Με την ίδια λογική που κανείς αυτονόητα δεν είναι straight-κι όμως στην κοινωνία μας έτσι θεωρείται, όπως και το ότι αν δεν είναι κάποιος straight θεωρείται «κατακριτέο» ή «κατώτερο».
Παράδειγμα: πόσοι άνθρωποι (κυρίως στο παρελθόν αλλά ακόμα και στη σημερινή εποχή-αν είναι δυνατόν!) παντρεύονται και κάνουν παιδιά επειδή απλά αυτό έμαθαν ότι είναι η φυσιολογική κατάληξή τους Δεν κατακρίνω λοιπόν το γάμο (ή τη μονογαμία) εφόσον είναι ΕΠΙΛΟΓΗ 2 ανθρώπων να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο επειδή το θέλουν. Αλλά τον «κατακρίνω» αν οι λόγοι για τους οποίους γίνεται είναι ο προγραμματισμός και η πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί.
Δεν ξέρω αν βγάζουν νόημα αυτά που λέω..
Κι εγώ συμφωνώ πως με κύριο άξονα την ειλικρίνεια, την ελευθερία και το σεβασμό στην ατομικότητα του εαυτού μας αλλά και των ανθρώπων που μας ενδιαφέρουν, ο καθένας σχετίζεται με τον τρόπο που του κάνει στην τελική με έναν ή με πολλούς συντρόφους. Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά αν η δουλεία που είπε η queerdom έχει να κάνει με την καταπολέμηση των ίδιων μας των ανασφαλειών, ε, νομίζω αξίζει τον κοπο….
"Γιατί όμως; Επειδή δεν μπορούμε να ζούμε με τις ανασφάλειές μας; Επειδή δεν μπορούμε να ζούμε με τις ενοχές μας; Ή επειδή έχουμε μάθει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα;"
'Η ίσως γιατί μόνο το δικό του σώμα, μόνο η δική του ανάσα, μόνο το δικό του μυαλό εφαρμόζει τέλεια πάνω μου; Λέω εγώ μιλώντας για μένα...
@michelle & nerina: Η αγαπητή kiwi νομίζω έδωσε απαντήσεις για εμένα :)
Δεν δαιμονοποιώ τίποτα, και στην τελική η καθεμιά κι ο καθένας όπως νιώθει κάνει. Αρκεί να υπάρχει σεβασμός στο άτομο, στην διαφορετικότητα και να μην είναι επικριτική η διάθεση όταν κάποιος απλά ζει κάπως αλλιώς..
Kοίτα να δεις διάβασα τις απαντήσεις και εξεπλάγην! Λοιπόν εδώ που οι περισσότεροι διαφωνούν μαζί σου εγώ συμφωνώ.
Επιβεβαιώνομαι για αυτά που φωνάζω από καιρό ότι ο κόσμος δεν είναι σεξουαλικά αλλά συναισθηματικά εγκλωβισμένος. Χρειαζόμαστε μια συναισθηματική επανάσταση!!!
Σε αυτό που διαφωνώ είναι η λέξη polyamorous. Kι άλλες ταμπέλες; Δεν νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε ταμπέλες και στην αγάπη. Όσους θέλω θα αγαπάω και με όσους θέλω θα έχω σχέση και γούστο μου και καπέλο μου(αρκεί να το ξέρουν όλοι οι σύντροφοι και να μην τους εξαπατώ).
Και όσο για αυτό που λέει η Michelle
«Πως μπορείς να είσαι πολύ ερωτευμένος με το ταίρι σου και να αρκείσαι να το βλέπεις το πολύ 2 φορές την εβδομάδα»
Μπορεί να είσαι ερωτευμένος και να αρκείσαι και στο να μην βλέπεις τον άλλο καθόλου (ειδικά μάλιστα αν αυτό επιθυμεί ο άλλος). Είμαι ερωτευμένος δεν σημαίνει κατέχω τον άλλο. Είναι απλά ένα συναίσθημα.
Εξάλλου έγραψε για την μονογαμία:
«Για μένα, προέρχεται κατα μεγάλο βαθμό απο τη διαπίστωση οτι όταν είσαι πολύ ερωτευμένος, δεν μπορείς να πας με άλλον, δεν μπορείς να σκεφτείς άλλον, ακόμα κι αν δεν σε περιορίζει κανείς (πχ έρωτες χωρίς ανταπόκριση).»
Που σημαίνει ναι στην μονογαμία ως την απόλυτη όμως πράξη ελευθερίας!!! [Και όχι ως πράξη ανελευθερίας και κτητικότητας κάτι που αποβαίνει και υποκριτικό αφου δεν λες την αλήθεια στον άλλο]
Διαφωνώ επίσης με αφοριστικές δηλώσεις του τύπου «Η μονογαμία είναι ο βιασμός της ελευθερίας του ατόμου. Είναι μία παρά φύσει επιβολή της θρησκείας» Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές ανάγκες ανεξαρτήτως που πιστεύει. Ας σκεφτούμε εξάλλου και ένα παράδειγμα από την φύση τα μονογαμικά πιγκουινάκια. Δεν νομίζω να τους το επέβαλε καμία θρησκεία.
Απ’ την άλλη καθημερινά από τα σήριαλ και την κουλτούρα-υποκουλτούρα της τηλεόρασης όσο και γενικότερα(ταινίες κτλ) αναπαράγεται αυτό το μοντέλο της μονογαμίας-κτητικότητας-ζήλιας που ανάθεμα απλοποιεί απίστευτα τις σχέσεις και μας βάζει σε καλούπια τα οποία ποτέ δεν κατάλαβα. Μου είναι τελείως ξένα… για αυτό και βαριέμαι απίστευτα με όλα τα ελληνικά σήριαλ(που αναπαραγάγουν όλο αυτό το μοντέλο) ;)
"Μπορεί να είσαι ερωτευμένος και να αρκείσαι και στο να μην βλέπεις τον άλλο καθόλου (ειδικά μάλιστα αν αυτό επιθυμεί ο άλλος). Είμαι ερωτευμένος δεν σημαίνει κατέχω τον άλλο. Είναι απλά ένα συναίσθημα."
Δεν καταλάβες με ποιά σημασία χρησιμοποιήσα το ρήμα "αρκείσαι". Προφανώς και σου αρκεί αν ο άλλος αυτό επιθυμεί, ή συντρέχουν λόγοι ανωτέρω βίας. Όμως το θέμα είναι οτι ΘΕΛΕΙΣ να τον βλέπεις περισσότερο. Άλλο τι σου αρκεί και άλλο τι θέλεις. Οπότε αν και οι δύο είναι φουλ ερωτευμένοι, και οι δύο θέλουν το ίδιο, να περνούν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο με τον αντικείμενο του πόθου τους. Μου είναι πολύ εύκολο να κατανοήσω μια σχέση με παραπάνω του ενός άτομα, τα οποία συνευρίσκονται όλα μαζί όσο συχνά συμβαίνει και σε μια ετεροκανονική μονογαμική σχέση. Αυτό που μου είναι δύσκολο να καταλάβω είναι τα άτομα με τα οποία έχει σχέση ο ένας να είναι διαφορετικά απο αυτά με τα οποία έχει σχέση ο άλλος, οπότε να αναγκάζονται να βλέπουν τον καθένα ελάχιστα, επειδή το ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ, χωρίς να τους το επιβάλλει κανένας. Δεν ξέρω, ίσως να μην εξηγώ εγώ καλά τη σκέψη μου... Καταλάβατε τι εννοώ; :/
*ανωτέρας βίας, παρντον