Στην περίπτωση του LGBTQ κόσμου, το ίντερνετ έχει υπάρξει σωτήριο από πολλές απόψεις. Όχι μόνο στην εξεύρεση πηδήματος, συντρόφου, αλλά και στην εξεύρεση φιλικών επαφών με...κοινά ενδιαφέροντα. Σωτήριο επίσης και στο επίπεδο της πληροφόρησης για όσα δε θα μαθαίναμε ποτέ και με κανέναν άλλο τρόπο.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει υπάρξει σωτήριο και για πολλούς στρέιτ ανθρώπους, αλλά η αλήθεια είναι πως η ανάγκη του στρέιτ κόσμου να καταφύγει στο ίντερνετ για το κομμάτι των γνωριμιών είναι κάπως πιο περιορισμένη.
Κάποιοι το θεωρούν κίνηση απελπισίας, κάποιοι έναν ακόμα τρόπο να γνωρίζουν κόσμο. Έναν ιδιότυπο τρόπο να γνωρίζεις κόσμο, θα προσθέσω εγώ, μιας και είναι η μοναδική περίπτωση κατά την οποία η πρώτη κρίση του άλλου δε γίνεται με βάση οπτικών αισθητικών κριτηρίων (εκτός κι αν για να συνεχίσει κανείς την κουβέντα απαιτήσει φωτογραφία). Αλλά ουσιαστικά είναι ένας πιο ανώδυνος και με μικρότερο ρίσκο (από κάποιες απόψεις) τρόπος να γνωριστείς, ακόμα και να φλερτάρεις χωρίς να ντυθείς, στηθείς, πιεις, ακούσεις άθλιες μουσικές και στριμωχτείς σ'ένα δωμάτιο με κόσμο που δε θέλεις κλπ.
Συνδέοντάς το αυτό με το προηγούμενο ποστ, είναι ομολογουμένως σε μεγάλο βαθμό απελευθερωτικό το να μπορείς να αυτοπαρουσιαστείς ως αυτό που είσαι πέρα από τη φυσική σου εικόνα σου κι είναι απελευθερωτικό το να χτίσεις μια ολόκληρη καινούρια "εικόνα" του εαυτού σου, ίσως και ασύμβατη με το πως σε έχει μάθει/συνηθίσει ο κόσμος γύρω σου.
Αυτή η μορφή επικοινωνίας όμως έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας δυσανάλογης οικειότητας με έναν άλλο άνθρωπο που πόσο μπορείς να μάθεις αν δεν τον ζήσεις στη φυσική του υπόσταση; Κι αυτό με τη σειρά του έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία προσδοκιών που δυστυχώς πολλές φορές μένουν ανεκπλήρωτες. Πόσο χρόνο και ενέργεια δεν έχουμε δώσει αρκετοί από εμάς μιλώντας/γράφοντας ατελείωτες σελίδες μπροστά σε μία οθόνη, ψάχνοντας κάποιον με τον οποίο να υπάρχει μια ένδειξη ουσιαστικότερης επικοινωνίας; Και ποιος δεν έχει συναντήσει τελικά πρόσωπο με πρόσωπο έναν άνθρωπο που τελικά αποδεικνύεται ξένος κι ας έχετε μοιραστεί πράγματα που ίσως και να μη λέγατε εύκολα σε κάποιον που είχατε γνωρίσει διά της συμβατικής μεθόδου; Κι όχι απλά ένα ερωτικό, αλλά ακόμα κι ένα φιλικό ενδεχόμενο εξαφανίζεται στα πρώτα 5 λεπτά.
Στις περιπτώσεις που ζητούμενο είναι το σεξ τα πράγματα μάλλον είναι πιο απλά και οι απογοητεύσεις που έχουν να κάνουν με τη φυσική εικόνα μεγαλύτερες. Οι γκέι άντρες έχουν μια μεγαλύτερη εμπειρία σ'αυτό το κομμάτι ομολογουμένως, μιας κι οι λεσβίες τείνουν να βιώνουν πιο συναισθηματικά τα ξεκινήματα καινούριων επαφών και δύσκολα ψάχνουν μόνο για σεξ.
Τι έκανε ο LGBTQ κόσμος πριν το internet καταλήγω να σκέφτομαι, τότε που ακόμα οι δυνατότητες να γνωρίσεις κάποιον έξω ήταν σαφέστατα λιγότερες από ότι τώρα. Πριν το mIRC, το gaydar... Και πόσο δύσκολο παραμένει να γνωρίσεις κάποιον έξω χωρίς να τραβιέσαι σε μέρη που δε θέλεις, χωρίς να αποκαλύπτεσαι στην πρώτη κουβέντα. Γιατί δεν είναι ότι θα πας σε ένα οποιοδήποτε μαγαζί και θα φλερτάρεις με το ομόφυλό σου γκομενάκι, δε θα το κάνεις. Εδώ και σε γκέι μαγαζί να πας, με δυσκολία θα το κάνεις. Κι όλο αυτό επειδή είναι ακόμα κάτι κρυφό, κάτι ενοχικό και παρεξηγήσιμο. Και κάπως έτσι καταλήγει να μου λείπει το Λονδίνο και τα λίγα του μαγαζιά που είχαν απλά κόσμο που γούσταρε να είναι εκεί, κάθε σεξουαλικότητας και φύλου.
Και πέρα από το internet, προτιμώμενος τρόπος γνωριμιών η φίλη της φίλης της φίλης και είναι που είναι μικρός ο κόσμος, καταλήγεις να πηδιέσαι με την πρώην της πρώην της πρώην που είχε πάει και με την νυν και την πρώην της πρώην της νυν. Χμμμ...
Σκέφτομαι τους ανθρώπους γύρω μου, οι ηλικίες τους κινούνται από 25-45 περίπου. Με απειροελάχιστες εξαιρέσεις (κι αυτό λόγω περιορισμένης επαφής με υπολογιστές γενικότερα υποθέτω) όλοι έχουν γνωρίσει τουλάχιστον έναν άνθρωπο από το ίντερνετ, έστω σε φιλικό επίπεδο και μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 8 ανθρώπους (χωρίς πολλή σκέψη) που έχουν κάνει σχέση με κάποιον που γνώρισαν στο ίντερνετ και περισσότερους που έχουν απλά πηδηχτεί με κάποιον. Ξέρω κόσμο που άλλαξε χώρα για αυτή την πρώτη συνάντηση, κόσμο που παντρεύτηκε, που έκανε παιδιά.
Τέλος, συνοπτικά η προσωπική μου ιστορία για όσους θέλουν να ξέρουν...
Άρχισε περίπου όταν ήμουν 16 με το να ανακαλύπτω ότι υπάρχουν κι άλλες λεσβίες στον κόσμο, ότι υπάρχει το ζήτημα των δικαιωμάτων μας, ότι υπήρξε το Stonewall και άλλα ενδιαφέροντα και χρήσιμα, ειδικά τότε. Και άρχισε σε κάτι άκυρα chat και στη συνέχεια στο mIRC. Στο mIRC λοιπόν ήταν το κανάλι του lesgr (όπου υπήρξα και op για κανά χρόνο αν θυμάμαι καλά, περασμένα μεγαλεία). Εκείνη τη 2ετία από τα 16 μου μέχρι τα 18 μου η offline και η online ζωή μου ήταν σχεδόν κοινές. Τις έβλεπα έξω, τις έβλεπα και μέσα. Και μαζί με κάποιους ανθρώπους που είχα κοντά μου εκτός internet απέκτησα την απαραίτητη για τότε αίσθηση μίας κοινότητας ανθρώπων μέσα στην οποία ένιωθα λιγότερο παράξενη. Από τότε και για χρόνια κράτησα μια απόσταση από το κομμάτι των γνωριμιών και των chat γενικότερα. Αλλά κράτησα και ανθρώπους που είναι ακόμα κοντά μου. Μετά ήρθε το μπλογκ. Και οι γνωριμίες ξανάρχισαν, σε φιλικό επίπεδο όλες...εκτός από μία.
Κι όχι δεν είναι παράξενο να γνωρίζεις κόσμο στο internet!
(Ευχαριστώ καλό μου μπλογκ για τον εξωγήινο που προσγειώθηκε κοντά μου...)
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom
Στις
17:04
Αισθητική: Η επιστήμη που εξετάζει πως γνωρίζουμε ένα αντικείμενο μέσω των αισθήσεων
Αν και μάλλον στο μυαλό των περισσοτέρων η αισθητική είναι ένα εννοιολογικό σύνολο στοιχείων που ορίζουν την ομορφιά, το κάλλος. Οπότε στο παρακάτω κείμενο, θα χρησιμοποιηθεί αυτός ο ορισμός προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Και μπορεί η ομορφιά να βρίσκεται όχι στο αντικείμενο, αλλά στην αντίληψη του αντικειμένου από το υποκείμενο, αλλά κανείς δε θα μπορούσε να αρνηθεί την ύπαρξη μιας σχετικής αντικειμενικότητας ως προς το πως ορίζεται κάποιος όμορφος ή όχι. Μπορεί πηγή αυτής της αντικειμενικότητας να είναι τα αισθητικά πρότυπα της κοινωνίας της εικόνας που ζούμε, μπορεί να είναι τα αισθητικά πρότυπα της υπο-κατηγορίας στην οποία ανήκουμε, μπορεί να είναι και μια βαθύτερη αίσθηση συμμετρίας π.χ. ενός προσώπου που μεταφράζεται αυτομάτως ως όμορφο.
Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι όσο πιο όμορφος είναι κάποιος (εξωτερικά) τόσο μεγαλύτερη αξία του προσδίδεται, τουλάχιστον - αν και όχι μόνο - σε πρώτο επίπεδο.
Οι άνθρωποι φέρονται καλύτερα σε κάποιον που είναι όμορφος και του προσδίδουν χαρακτηριστικά όπως καλοσύνη, ευφυία κλπ. Αυτό συμβαίνει ακόμα και υπό συνθήκες που κανείς δε θα περίμενε ότι η ομορφιά έχει σημασία, δηλαδή στη συμπεριφορά των γονιών προς τα παιδιά τους, στη συμπεριφορά μεταξύ φίλων, στην προτίμηση των μωρών στους όμορφους ανθρώπους, στη συμπεριφορά των γιατρών προς τους ασθενείς τους κλπ. Δηλαδή συμβαίνει παντού και πάντα.
Με αποτέλεσμα να δημιουργούνται δύο αντίθετα στερεότυπα που αφορούν τους όμορφους ανθρώπους. Το ένα είναι αυτό που ανέφερα παραπάνω, το άλλο είναι ότι είναι σνομπ, ηλίθιοι κλπ. Δόση αλήθειας προφανώς μπορεί να έχουν και τα δύο, αλλά τίποτα άλλο πέρα από αυτό.
Είχα ακούσει κάποτε...Το άθροισμα ομορφιάς και εξυπνάδας είναι πάντα σταθερό. Κι είχα γελάσει η αλήθεια είναι. Καλώς ή κακώς, όμως, δεν ερχόμαστε όλοι σε αυτό τον κόσμο "εξοπλισμένοι" το ίδιο καλά. Κάποιοι φαντάζουν να τα έχουν όλα. Και κάποιοι άλλοι τίποτα.
Βέβαια, τα αισθητικά πρότυπα διαφέρουν ανά εποχή, ανά κουλτούρα, αλλά αναφερόμενοι στη Δυτική κουλτούρα του σήμερα είναι αρκετά συγκεκριμένα και πέρα από τη φυσική ομορφιά ενός προσωπου, περιλαμβάνουν άλλους δύο σημαντικούς παράγοντες, το βάρος και το ντύσιμο. Και τα δύο ικανά να επηρεάσουν βαθιά την αντιμετώπιση ενός όμορφου ή μη προσώπου.
Κι άλλες έρευνες έχουν γίνει πάνω σε αυτό το θέμα με σοκαριστικά αποτελέσματα...
66% των ανθρώπων που έχασαν βάρος αναφέρουν ότι οι γύρω τους άρχισαν να τους φέρονται καλύτερα (συμπεριλαμβάνεται και η οικογένεια).
Οι αδύνατοι άνθρωποι έχουν καλύτερες πιθανότητες εύρεσης εργασίας και εργασιακής ανέλιξης. (Υπάρχουν θεωρητικές εξηγήσεις για αυτό, αλλά δεν είναι το θέμα μας, πχ στους υπέρβαρους ανθρώπους προσδίδονται χαρακτηριστικά όπως αδυναμία, τεμπελιά κλπ)
Βέβαια σε ερώτηση του αν θα φερόσασταν σε κάποιον διαφορετικά ανάλογα με το βάρος του, οι περισσότεροι είπαν όχι (στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας), αλλά οι ίδιοι απάντησαν ότι εν απουσία του ατόμου, θα το σκέφτονταν και θα μιλούσαν πιο αρνητικά για αυτό.
Το θέμα του ντυσίματος και κατ'επέκταση του στυλ, δείχνει να είναι σωτήριο ή καταδικαστικό, αν κι αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό ανάλογο του κύκλου μέσα στον οποίο κάποιος κινείται. Κοινώς, το "καλό" ντύσιμο είναι ικανό να σε "σώσει" και το "κακό" ντύσιμο να σε "κάψει". (Παρόμοιο είναι και το αποτέλεσμα του μικρού ή μεγάλου βάρους.)
Επομένως, κάποιος όχι όμορφος, αδύνατος και "καλά" ντυμένος, έχει καλύτερες προοπτικές από έναν όμορφο, χοντρό, "καλά" ντυμένο, από έναν όμορφο, αδύνατο, "κακά" ντυμένο κλπ.
Όλα αυτά δεν αποτελούν απολυτότητες, απλά χαρακτηρίζουν τις συνηθέστερες συμπεριφορές.
Υπάρχει κάποια διαφοροποιήση όλου αυτού στην LGBTQ κοινότητα λοιπόν;
Βασικά θα κάνω μια διαφοροποίηση μεταξύ των παραπάνω αρχικών, αφού πρώτα κάνω μια σύντομη διαφοροποίηση μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Σε γενικές γραμμές, οι γυναίκες κρίνουν λιγότερο αυστηρά την εμφάνιση από ότι οι άντρες. Αυτά. Όσο αφορά στην επιλογή ερωτικού συντρόφου τουλάχιστον, αν κι αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει μιας και η αισθητική τους και η οπτική τους είναι επηρεασμένη έντονα πλέον από την αντρική ματιά.
Στη λεσβιακή κοινότητα θα περίμενε κανείς ότι θα είναι μικρότερα τα "κρούσματα" αισθητικού ρατσισμού, ότι η απουσία της αντρικής ματιάς θα μείωνε τη σημασία της συμβατικής ομορφιάς. Σε κάποιο βαθμό, αυτό είναι αλήθεια, ίσως γιατί τα αισθητικά πρότυπα της λεσβιακής κοινότητας ως ένα σημείο διαφοροποιούνται, πχ. υπάρχουν γυναίκες που γουστάρουν butch γυναίκες που σε άντρες δε θα φαινόντουσαν ποτέ ελκυστικές. Αλλά και πάλι, τα συμβατικά αισθητικά πρότυπα επικρατούν σε μεγάλο βαθμό, το βάρος και το ντύσιμο επηρεάζουν ξεκάθαρα, με συνηθέστερη εξαίρεση κάποιες πιο πολιτικοποιημένες λεσβίες που έχουν θεωρητικοποιήσει έντονα το θέμα της ετεροκανονικής αισθητικής κλπ.
Στην αντρική ομοφυλοφιλική κοινότητα ίσως τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από ό,τι οπουδήποτε αλλού. Είναι το αντρικό βλέμμα πάνω σε ένα αντρικό σώμα/πρόσωπο. Οι γκέι άντρες έχουν παρόμοια εμμονή με τις στρέιτ γυναίκες ως προς την εμφάνισή τους ή και μεγαλύτερη, γιατί απευθύνονται και οι δύο σε αντρικό κοινό. Και τα επιβαλλόμενα αισθητικά πρότυπα της κοινότητας, είτε από τα περιοδικά, είτε από τις τσόντες, θέλουν άντρες τέλεια σμιλεμένους, στυλιστικά τουλάχιστον "άρτιους" κλπ.
Κοινότητα των bi δε θα έλεγα ότι υπάρχει, οπότε δεν είμα σίγουρη ότι μπορεί να υπάρξει κάποιο πιο γενικευμένο συμπέρασμα για τις αισθητικές τους επιλογές.
Όσο για τους trans, δηλώνω μια σχετική άγνοια και τελοσπάντων, επειδή ο όρος trans δεν αφορά σεξουαλικότητα, αλλά φυλετική ταυτότητα, δεν μπορεί να συζητηθεί αυτό το θέμα εδώ πέρα.
Στο κομμάτι των αυτοχαρακτηριζόμενων queer, επειδή η σεξουαλικότητα έχει μια πιο πολιτική διάσταση, τα αισθητικά πρότυπα διαφοροποιούνται, ξεφεύγουν σε μεγαλύτερο βαθμό από κανονιστικές λογικές και η διαφορετικότητα είναι σίγουρα πιο αποδεκτή. Ίσως είναι ο χώρος, και το συμπέρασμα αυτό είναι ιδιαίτερα βιωματικό, στον οποίο μπορεί κανείς να βρει τον τρόπο να υπάρχει ως έχει, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Προφανώς, δεν είναι όλοι απαλλαγμένοι από τη συμβατική αισθητική, ούτε θα όφειλαν να είναι, απλά τα πράγματα τείνουν να είναι πιο απελευθερωμένα, ως προς το κομμάτι του αισθητικού ρατσισμού (και γενικότερα).
Όσο για τον στρέιτ κόσμο, πάλι δηλώνω μια σχετική άγνοια λόγω περιορισμένης/ελλειπούς συναναστροφής. Και δε θέλω να βασίσω τα συμπεράσματά μου σε αυτά που βλέπω πχ. στην τηλεόραση.
Σε πιο προσωπικό επίπεδο...
Σκέφτομαι τις γυναίκες και τους ελάχιστους άντρες που έχω μέχρι τώρα στη ζωή μου θελήσει και σχεδόν δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν αντικειμενικά ήταν όμορφες/οι. Προφανώς εμένα μου φαίνονταν όλες/οι ελκυστικές/οι. Για κάποιες/ους υποθέτω είχε μεγαλύτερη βαρύτητα το πόσο μου άρεσαν εμφανισιακά στη γενικότερη επιθυμία μου για αυτές/ους. Πάντως δυσκολεύομαι να το δω συγκριτικά. Βασιζόμενη στα σχόλια των φίλων μου, μπορώ υποθέσω ότι κάποιες/οι ήταν αντικειμενικά ομορφότερες/οι από ότι άλλοι, όχι όμως πως έχει κάποια σημασία αυτό.
Όσο για το αντίστροφο, δηλαδή την επιθυμία των άλλων για εμένα. Όσο κι αν λόγω προσωπικών ανασφαλειών, την έχω κατά καιρούς αμφισβητήσει, δεν μπορώ να αναιρέσω το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι με έχουν θελήσει. Για μένα, το γεγονός αυτό απλά σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν απόλυτα επηρεασμένοι απο τα συμβατικά αισθητικά πρότυπα ή τελοσπάντων, άλλα πράγματα είχαν μεγαλύτερη σημασία για αυτούς.
Παρόλα αυτά, έχω βρεθεί αντιμέτωπη αρκετές φορές με τον αισθητικό ρατσισμό σε ερωτικό και μη επίπεδο, αν και υποθέτω ότι με τα χρόνια σε κάποιο βαθμό έχω καταφέρει να τον αντιπαρέρχομαι με διάφορους τρόπους, κυρίως αγνοώντας τους Άλλο-φοβικούς ανθρώπους. Και λέω Άλλο-φοβικούς, γιατί έχω γνωρίσει κατά καιρούς αρκετούς ανθρώπους που ενώ τουλάχιστον στη θεωρία δε διακρίνουν τους ανθρώπους με βάση το φύλο τους, τη σεξουαλικότητά τους κλπ, δεν ξεφεύγουν από τον αισθητικό ρατσισμό (στην πράξη) και χρησιμοποιούν ως βασικό επιχείρημά τους, απλά το ότι δεν ταιριάζει στην αισθητική τους.
Και τι μπορείς να αντιπροτείνεις στο ότι κάποιος δεν καβλώνει με κάποιον άλλον; Τίποτα προφανώς. Είναι το ανυπέρβλητο επιχείρημα. Περί ορέξεως...
Αλλά από το δε γουστάρω μέχρι το φέρομαι διαφορετικά και ίσως και υποτιμητικά, η απόσταση είναι τεράστια. Υπάρχει δε γουστάρω, αλλά σέβομαι. Και τότε το δε γουστάρω, είναι σεβαστό.
Δε θέλω να βγάλω τον εαυτό μου έξω από όλο αυτό. Έχω υποπέσει πολλάκοις στην παγίδα του να κρίνω αρνητικά κάποια/ον με βάση την εμφάνισή του, αν και προσωπικά επικεντρώνομαι κυρίως σε στυλιστικούς παράγοντες, επειδή αυτό θεωρώ συνειδητή επιλογή της εικόνας κάποιου. Αποφεύγω τις κρίσεις όμως όσο μπορώ.
Στην τελική, όλοι αποτελούν το αντικείμενο της επιθυμίας κάποιου άλλου και προσπαθώ να το σκέφτομαι αυτό και να το σέβομαι και να μην μπαίνω σε σκέψεις του στυλ "μα τι του/της βρίσκει;". Κάτι που εγώ δε βλέπω και δε χρειάζεται να δω και ποτέ.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom
Στις
10:24
(Δεν θα απολογηθώ ξανά για την απουσία μου, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι λιγάκι να γράψω πια, νιώθω έναν θεματολογικό περιορισμό, ίσως επειδή έχω αποφύγει να γράψω προσωπικά - και ομολογουμένως τους τελευταίους μήνες ομφαλοσκοπώ εντόνως όπως θα έλεγε κάποια, τα βασικά LGBTQ θέματα τα έχω συζητήσει κλπ. Οπότε ίσως ήρθε η ώρα για μια αλλαγή...Γιατί μου έλειψε να γράφω, όχι τίποτα άλλο.)
Το Μάιο είχα γράψει ένα ποστ για μια εναλλακτική μορφή του σχετίζεσθαι, μη μονογαμική, αλλά όχι πολυγαμική με την έννοια του πηδιέμαι από εδώ κι από εκεί, πολυγαμική υπό την έννοια του σχετίζομαι συναισθηματικά με περισσότερους από έναν ανθρώπους.
Είχα πει τότε ότι πηγή της έμπνευσης ήταν σειρά συζητήσεων με ανθρώπους που ζούσαν με αυτό τον τρόπο και η συναναστροφή μαζί τους.
Είχα αποκρύψει ότι τότε γνώρισα μια γυναίκα η οποία ήταν πολυάμορους και την οποία την ήθελα, αλλά ο μόνος τρόπος να υπάρξω μαζί της ήταν να δοκιμάσω αυτή την εναλλακτική μορφή του σχετίζεσθαι, να δοκιμάσω να δουλέψω με εμένα, να απαλλαγώ από τις ανασφάλειές μου, την κτητικότητά μου κλπ.
Είχα αποκρύψει ότι όταν το έκανα αυτό βρισκόμουν σε μια τελματωμένη μονογαμική σχέση, που σίγουρα η αγάπη δεν της έλειπε, αλλά είχε αποκτήσει προβλήματα αρκετά που δεν ήμουν σε θέση ή/και δεν επιθυμούσα να αντιμετωπίσω.
Και κάπως έτσι, το Μάιο (στο Λονδίνο όντας ακόμα) άρχισα να συζητάω, να διαβάζω, να μαθαίνω και να σχετίζομαι με έναν τρόπο που καμία σχέση δεν είχε, ούτε με αυτό που είχα μάθει, ούτε με αυτό που είχα συνηθίσει, ούτε με αυτό που μέχρι τότε νόμιζα ότι ήθελα, ούτε με τον κλασικό τρόπο που τείνουν να σχετίζονται οι λεσβίες που ξέρω τελοσπάντων (που έχουν την τάση να αρχίζουν να μένουν μαζί από την πρώτη εβδομάδα που βρίσκονται κλπ).
Όσο το αντιμετώπιζα ορθολογιστικά, κι όσο προσπαθούσα να είμαι ανοιχτή στην πολύ όμορφη ομολογουμένως θεωρία του να μην καταπιέζεις και να μην καταπιέζεσαι, να δίνεις χώρο και χρόνο σε εσένα και στην άλλη να υπάρχετε μόνες σας, μαζί, με άλλους, όλα με σκοπό η καθεμιά να γεμίζει τη ζωή τους με τρόπους που έχει ανάγκη και επιθυμεί, όλα με απόλυτη ειλικρίνεια και επικοινωνία, τόσο είχα θεωρήσει ότι ναι, αυτός είναι ένας επιθυμητός τρόπος να σχετίζομαι γενικότερα.
Μου φαινόταν παράλογο άλλωστε μία μονογαμική σχέση να σου καλύπτει συνέχεια κάθε σου επιθυμία και ανάγκη, να μη σου αφήνει κενά, τουλάχιστον μετά από κάποιο διάστημα που ο πρώτος έρωτας θα είχε πια περάσει.
Υποθέτω ότι στα πλαίσια της εκεί καθημερινότητάς μου, όλο αυτό ήταν θεμιτό, εφικτό και ο ενθουσιασμός που ένιωθα για εκείνη τη γυναίκα το είχα διευκολύνει όλο αυτό. Το γεγονός ότι η άλλη της σχέση δε ζούσε στο Λονδίνο, μάλλον το είχε διευκολύνει ακόμα περισσότερο, γιατί κατά κάποιο τρόπο εθελοτυφλούσα στην ύπαρξή της. Και μάλλον το γεγονός ότι εγώ δεν ήμουν έτοιμη, μετά από 2 χρόνια σχέσης, να σχετιστώ πιο στενά από ό,τι σχετιζόμασταν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν μια ουσιαστική επαφή), ίσως το καθιστούσε όλο ιδανικό για εκείνη την περίοδο.
Ξεκίνησε μια φάση εξερεύνησης, κατάχρησης και αποχαιρετισμού του Λονδίνου. Ξανάρχισα να καπνίζω, ξανάρχισα να τρώω, ξανάρχισα να πίνω ατελείωτες ποσότητες αλκόολ και να πηδιέμαι. Ήταν ακόρεστη η επιθυμία για να τα γαμήσω όλα, κυριολεκτικά και μη. Και ήταν αρκετά προφανές, άσχετα με το ότι δεν ήθελα να δώσω σημασία σε όλο αυτό, ότι πολλά από όσα συνέβαιναν δεν ήμουν στην παραμικρή θέση να τα χειριστώ και για αυτό και οι καταχρήσεις που μουδιάζουν.
Με τη μονογαμική σχέση που είχε αρχίσει να τελειώνει, είχα την παράλογη απαίτηση να δεχτεί την ύπαρξη της νέας γυναίκας, των δύο νέων γυναικών βασικά και στην επιστροφή μου να με πάρει πίσω όπως ήμουν, χωρίς να έχω την παραμικρή διάθεση συμβιβασμού, συζήτησης. Την πλήγωσα πολύ περισσότερο από ότι τότε κατάλαβα και λυπάμαι αδιανόητα για αυτό, αλλά τελικά δε μετανιώνω για τίποτα. Δεν μπορούσα να την αφήσω, αλλά δεν ήθελα να κάνω και τίποτα για να μείνει και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι πήγαινε καιρός που είχα σταματήσει να πιστεύω σ'αυτή τη σχέση. Και κατ'επέκταση να πιστεύω σε οποιαδήποτε σχέση όπως τις ήξερα μέχρι τότε.
Ένιωθα μια ματαιότητα, γιατί ακόμα κι αυτό που είχε υπάρξει τόσο όμορφο, δεν είχε αντέξει, οπότε τίποτα δε θα άντεχε. Γιατί η επιθυμία για άλλους ανθρώπους υπήρχε. Αυτή έστω ήταν η πρώτη δικαιολογία που μου είχα δώσει. Ο πρώτος λόγος που θεωρούσα ότι το πολυάμορυ ουσιαστικά μπορούσε να δώσει διάρκεια σε μία σχέση, επειδή μη χρειαζόμενη να περιορίσω τις επιθυμίες μου, δε θα καταπιεζόμουν, οπότε δε θα επιβάρυνα τη σχέση.
Μάλλον τότε είχα παραγνωρίσει το γεγονός ότι ουδέποτε όντας πραγματικά καλά σε μία σχέση, δεν είχα ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για ο,τιδήποτε έξω από αυτή.
Γύρισα Ελλάδα, η γυναίκα που είχα γνωρίσει στην Αγγλία ήταν πια μακριά, η σχέση που τελείωνε ήταν εδώ, όπως εδώ ήταν και άλλες δύο γυναίκες με τις οποίες ξεκίνησα να σχετίζομαι, όλα στα πλαίσια της φοβερής μου ανακάλυψης ότι μπορώ να υπάρχω με όποιο τρόπο επιθυμώ με όσο κόσμο επιθυμώ και να μη νιώθω την πίεση της δέσμευσης.
Κάπως έτσι έφτασε ο Οκτώβρης...
Είχα ήδη σταματήσει να έχω επαφή με τη μονογαμική σχέση που με πολύ πόνο είχε συρθεί μέχρι τότε. Και μέσα σε μια μέρα σταμάτησα την επαφή με τη γυναίκα που ήταν πια μακριά και με τη μία που ήταν εδώ. Και αποφάσισα να μείνω σε μία.
Αυτό που είχε ξεκινήσει ως πηγή ελευθερίας, είχε μετατραπεί σε πηγή πίεσης, αυτοπίεσης κυρίως, αλλά πίεσης. Δεν μπορούσα να κρατήσω τις ισορροπίες, ούτε μέσα μου, ούτε έξω, τις ζήλιες που μέχρι τότε συζητούσαμε πολιτισμένα και ξεπερνούσαμε, δεν μπορούσα πια να τις χειριστώ και κάθε τι που μου ζητούσε ο οποιοσδήποτε το ένιωθα σαν απαίτηση στην οποία δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Τα κενά που θεωρούσα ότι θα καλύπτονταν μέσω της διαφορετικότητας των γυναικών με τις οποίες σχετιζόμουν, με ένα μαγικό τρόπο μεγάλωναν. Και αυτό που είχα θεωρήσει ότι μπορούσε να με οδηγήσει σε μια ουσιαστική επαφή με εμένα και τις άλλες, με οδηγούσε μακριά από εμένα και μακριά από αυτό που μέσα μου ένιωθα ουσιαστική επαφή με έναν ερωτικό σύντροφο.
Όλα αυτά βέβαια, δεν αναιρούν το ότι ένιωθα πράγματα για εκείνες παράλληλα, τις επιθυμούσα ερωτικά παράλληλα και ως ένα σημείο μπορούσα να διαχωρίζω μέσα μου τις στιγμές που περνούσα με την καθεμιά αρκετά ξεκάθαρα.
Την εβδομάδα πριν την απόφαση εκείνη, είχα πλέον ζοριστεί πολύ με τη διατήρηση των ισορροπιών και έβλεπα πλέον ότι είχα αρχίσει να ερωτεύομαι τη μία (αυτή που επέλεξα να συνεχίσω να βλέπω) αρκετά ξεκάθαρα και κατά κάποιο τρόπο να τη διαχωρίζω. Κι αυτό ίσως να τα άλλαξε όλα.
Αρκετά ξαφνικά, η έννοια της μονογαμικής σχέσης που με είχε απελπίσει, είχε αρχίσει να γίνεται ξανά κάτι θεμιτό, αν και έβλεπα ξεκάθαρα ότι για να λειτουργήσει, με τον τρόπο που πλέον ήθελα, θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικές βάσεις, να υπάρχει χώρος μεταξύ των δύο, να μη γίνουν βιαστικές κινήσεις, άλματα κλπ.
Βέβαια, η γυναίκα που ερωτεύτηκα και που σε μεγάλο βαθμό με έπεισε ότι μια μονογαμική σχέση είναι εφικτή, δεν ήθελε κάτι αντίστοιχο για διάφορους δικούς της λόγους. Κι ενώ αρχικά θεώρησα τουλάχιστον ατυχές το γεγονός, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο αργός ρυθμός με τον οποίο κινούμασταν μέσα στην επαφή μας ήταν προστατευτικός για εμένα, μου έδινε το χώρο και το χρόνο που ήθελα, με οριοθετούσε και με συγκρατούσε σε μια φάση που μόνη μου δεν ήμουν σε θέση να το κάνω. Και μου έδινε τη δυνατότητα όντως να δουλεύω την κτητικότητά μου, τις ανασφάλειές μου κλπ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ...
Το πολυάμορυ είναι υπέροχο...Πραγματικά υπέροχο. Νομίζω όμως ότι δεν ξέρω ανθρώπους που να μπορούν να ζήσουν με αυτό τον τρόπο. Στις περισσότερες περιπτώσεις αποκρύπτει φόβο δέσμευσης, φόβο οικειότητας, σχετίζεσθαι με σκοπό την αποφυγή του πραγματικού σχετίζεσθαι, της τριβής που φέρνει μια σχέση σε ένα επίπεδο παραπέρα.
Ή τελοσπάντων, δε νομίζω ότι το πολυάμορυ θα μπορούσε ποτέ να είναι μια σταθερά, θα μπορούσε να χαρακτηρίζει μια περίοδο, μια σχέση, αλλά όχι όλες τις σχέσεις, όλες τις περιόδους.
Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα νιώσεις ποτέ τίποτα άλλο για κανέναν άλλο πέρα από τον άνθρωπο με τον οποίο είσαι, ειδικά αν έχει φύγει ο πρώτος έρωτας. Σημαίνει απλά ότι, αν δεν είσαι σε θέση να το χειριστείς όλο αυτό, να σεβαστείς απόλυτα εσένα και τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι, να είσαι ειλικρινής και ανοιχτός με όλους και με εσένα βασικότερα, καλό θα ήταν να αποφεύγονται οι επαφές.
Επίσης σημαίνει ότι καλό είναι να είσαι σε θέση να διαχωρίσεις πότε επιθυμείς κάτι άλλο, επειδή κάτι δεν πάει καλά στη σχέση και πότε επιθυμείς κάτι άλλο επειδή απλά το επιθυμείς. Και σπάνια τον κάνουμε τον διαχωρισμό αυτό εγκαίρως.
Αφήνω μάλλον ανοιχτό το ενδεχόμενο της σεξουαλικής πολυγαμίας, μετά από σχέση που έχει κάπως κουραστεί σε αυτό το θέμα ή που απλά θέλει να πειραματιστεί. Συναισθηματικά άλλωστε μπορούμε να καλυπτόμαστε και από άλλους ανθρώπους, χωρίς να πηδιόμαστε μαζί τους.
Όσο για τη συμβατική μονογαμία, όπως την έχω στο μυαλό μου, δεν την επιθυμώ γιατί συνοδεύεται από εξαρτητικές σχέσεις, από πιέσεις, από προβλήματα που θάβονται και ανειλικρίνεια για αυτά που πονάνε.
Μετά από όλα αυτά μάλλον άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις σχέσεις, άλλαξε το τι θεωρώ ιδανική για εμένα σχέση, άλλαξε το τι θεωρώ έρωτας, το τι θεωρώ ερωτική αγάπη, το πως πιστεύω ότι πρέπει να διαχειρίζεται κανείς τις σχέσεις του.
Έκανα πολλά λάθη και μάλλον θα κάνω κι άλλα. Αλλά τουλάχιστον είδα πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα είχα αντιληφθεί, γνώρισα, άγγιξα, θέλησα, μίλησα, πηδήχτηκα με γυναίκες που η καθεμιά με τον τρόπο της με βοήθησε να πάω λίγο παραπέρα.
Και τέλος, τα κενά μας είναι υπαρξιακά και καμιά σχέση δεν θα τα καλύψει ποτέ. Η γυναίκα που είναι πλέον μακριά μου το είχε πει αυτό. Οπότε μάλλον θα πρέπει να σταματήσω να κοιτάω προς τα έξω.
Η δέσμευση δε φαντάζει πια περιορισμός, αλλά επιλογή.
[Όταν βρίσκομαι στα γόνατα μπροστά σου και επιθυμώ να υποταχθώ και να σε υπηρετήσω, δε βιώνω κανένα περιορισμό...Γιατί όταν δε θέλω άλλο, απλά θα σηκωθώ.]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom
Στις
13:02
Τι είναι αυτό;
personal stuff
Ναι, ναι, τα κατάφερε! Βγήκε! Ναι, ναι!
Την ώρα που σηκώθηκε για τη βράβευσή της σε μία εκδήλωση Women In Entertainment και ξεκίνησε τον ευχαριστήριο λόγο της, απλά και διακριτικά, και με τη φυσικότητα που θα έπρεπε να γίνει μία τέτοια κίνηση (λέω εγώ), ευχαρίστησε την όμορφή της Cydney ("my beautiful Cydney who sticks with me through all the rotten and the bliss") που είναι κοντά της όλα αυτά τα 15 χρόνια που είναι μαζί και μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί. Καλά, αυτό δεν το είπε, αλλά αυτή η ίδια Cydney είναι (η οποία για να ξέρετε, είναι παραγωγός και γνωρίστηκαν στο σετ μιας ταινίας). Να να, κοίτα.
Αν θυμάστε το περιοδικό OUT πριν κάποιους μήνες την είχε κράξει για τον κρυψινισμό της, διαβάστε εδώ αν δε θυμάστε. Εκείνη τότε, δεν αντέδρασε καθόλου. Αλλά νομίζω ότι η κίνησή της αυτή ήταν μια καθυστερημένη αντίδραση στην επίθεση που δέχτηκε τότε. Το Σεπτέμβριο είχε κάνει ένα πρώτο βηματάκι, όταν σε μια συνέντευξη αναφέρθηκε to her partner.
Και τώρα το βηματάκι ήταν μεγαλύτερο και δεν είναι ότι μάθαμε κάτι καινούριο προφανώς, δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι όσο κρύβεται κανείς, τόσο πιο ενοχοποιημένα βιώνει την ομοφυλοφιλία του, τόσο πιο ενοχική εικόνα δίνει και στους έξω και τελοσπάντων, το κάνει μεγαλύτερο θέμα με το να το κρύβει, παρά αντιμετωπίζοντάς το με φυσικότητα.
Κι αυτό δεν πάει στη Φόστερ, πάει σε όλες και όλους μας. Η Φόστερ καλά έκανε και πλέον βγήκε και το είπε, με αυτό τον τρόπο, για να δώσει ένα καλό παράδειγμα, για να επιβεβαίωσει στη συντηρητική μερίδα των θαυμαστών της ότι μπορεί να είναι λεσβία, να έχει οικογένεια με μια άλλη γυναίκα, αλλά ότι αυτό δεν αλλάζει κάτι, δεν τη μειώνει με οποιονδήποτε τρόπο.
Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει η ανάγκη για να βγαίνουν προς τα έξω δημόσια πρόσωπα. Κάνουν την ομοφυλοφιλία πιο ορατή, συνειδητοποιούν όσοι δεν ξέρουν ότι κατά τ'άλλα είμαστε άνθρωποι που μοιάζουν με τους υπόλοιπους ανθρώπους, κάνουμε τις ίδιες δουλειές, περνάμε τα ίδια (και περισσότερα) σκατά κλπ. Όπως και να το κάνουμε, η εικόνα έχει δύναμη, και το να βγω π.χ. εγώ να πω ότι είμαι λεσβία δε θα επηρεάσει με τον ίδιο τρόπο που θα επηρέαζε έστω μια Φόστερ Ελληνικού μεγέθους. Δεν έχω τη δύναμη να νομιμοποιήσω την ομοφυλοφιλία στο μυαλό κάποιου, ενώ η Χ Φόστερ, την έχει. Αυτή είναι η βασική διαφορά.
Δεν είναι δυνατόν ως μόνους OUT και ως μόνη εικόνα να έχουμε κάτι στυλίστες στη Λαμπίρη και κάτι λεσβίες στη Δρούζα. Είναι κρίμα. Και μας κάνει κακό.
Και τελοσπάντων, μπορεί να μην έχω τη δύναμη να νομιμοποιήσω την ομοφυλοφιλία σε μεγάλη κλίμακα, αλλά έχω και έχουμε τη δύναμη να τη νομιμοποιήσουμε στους ανθρώπους γύρω μας, τους κοντινούς.
Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε... (Το μότο της χρονιάς μου θα πρέπει να είναι αυτό...Γιατί δεν αξίζει καν να προσπαθήσουμε να μπορέσουμε, χάνοντας εμάς, το κόστος είναι αδικαιολόγητα μεγάλο.)
OUT OF THE CLOSETS, INTO THE STREETS.
Χρόνια σας πολλά.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom
Στις
12:36
Τι είναι αυτό;
come out come out wherever you are,
famous LGBTQs
Καιρό δεν έχω να γκρινιάξω; (Καλά, εδώ έχω καιρό να γράψω, οπότε η ερώτηση προφανώς ήταν κάπως άτοπη...)
Αφού πέρασα ένα τριήμερο αντικοινωνικότητας, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να βγω προς τα έξω. Πήγα λοιπόν χθες το βράδυ στο Fantaseed. Ωραία ήταν. Ωραία μουσική έπαιζε. Σπάνιο να βγαίνεις έξω και να ακούς σχεδόν ό,τι ακούς και στο σπίτι σου. Συμπαθητικός και γκέι ο κόσμος σε γενικές γραμμές (νομίζω, σημασία φοβερή δεν έδωσα). Και ήρθες κι εσύ και ομόρφυνε όλο...
Βγαίνοντας έξω, η μία εκ των τριών μας προέτρεψε (για άγνωστους σε εμένα λόγους) να πάμε να πιούμε ένα γρήγορο ποτό στο Noiz μιας και ήμαστε δίπλα. Πρέπει να είχα να πάω δύο χρόνια περίπου (και θα κάνω άλλα τόσα να ξαναπάω τουλάχιστον). Κι εσύ δεν είχες ξαναπάει κι ήθελα να δεις πως είναι τα όμορφα λεσβιόμπαρα της Αθήνας (όχι τίποτα άλλο, να καταλάβεις την τύχη σου - χαχα - ρε μην το γυρίσεις μετά από εμένα).
Ανεπανόρθωτο πολιτισμικό σοκ λέγεται αυτό, πραγματικά δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω. Η μουσική ανυπόφορη (ναι ναι, το ξέρω, γούστα είναι αυτά αλλά ήταν ανυπόφορη) κι κόσμος η επιβεβαίωση σχεδόν κάθε λεσβιακού στερότυπου. Γιατί;
Και γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι η πλειοψηφία των λεσβιών εκεί μέσα είναι λεσβίες μόνο εκεί μέσα και μόνο μέσα στην ασφάλεια των σπιτιών τους (όχι των πατρικών); Και γιατί είναι τόσο στημένες, γιατί είναι τόσο αγέλαστες, γιατί κοιτάνε όπως κοιτάνε; Γιατί;
(Αν και το στήσιμο είναι Ελληνικό κι όχι λεσβιακό γνώρισμα...Ακατανόητο σ'εμένα και εκνευριστικό τουλάχιστον.)
Δε φταίει το Noiz προφανώς. Ανταποκρίνεται στο όποιο ζητούμενο έχει το κοινό του. Και δεν θα περίμενα να αναλάβει την παραμικρή ευθύνη εκπαίδευσης του κοινού του. Όχι επειδή είναι το Νoiz, αλλά επειδή αυτό είναι εκτός λογικής υποθέτω.
Οι υπόλοιπες που είναι αναρωτιέμαι; Στα πάρτυ της ΛΟΑ στο Στέκι Μεταναστών ίσως...Τα πράγματα είναι σίγουρα κάπως καλύτερα κι έχεις έστω την (ψευδ)αίσθηση ότι οι γυναίκες γύρω σου έχουν μια πολιτική συνείδηση ή κάτι που να θυμίζει πολιτική (και στυλιστική) συνείδηση.
Πάλι καλά που άνοιξε το Βooze τον πάνω όροφο μόνο για γυναίκες, οι οποίες μοιάζουν σαν τις γυναίκες που έχει κάτω το Booze, παρεπιπτόντως, και η μουσική δεν κάνει γαβ-γαβ κι άλλους αταίριαστους για τα αυτιά μου ήχους.
Και τελοσπάντων, από το να γκρινιάζω, μπορώ απλά να μην ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί μέσα, χωρίς να έχω καταναλώσει ποσότητες αλκόολ αντάξιες αυτόφωρου, και να αφήσω τις λεσβίες που το διασκεδάζουν (και καλά κάνουν στην τελική και το διασκεδάζουν) στην ησυχία τους ή τελοσπάντων στο ότι είναι αυτό που τους αρέσει.
Απλά να μην υπάρχει μόνο αυτό...
Αλλά πέτυχα και μια φίλη/γνωστή από παλιά, την οποία ουδέποτε δεν θα μπορούσα να φανταστώ εκεί μέσα, κι όμως ήταν και έδωσε την παρακάτω εξήγηση (όταν εύλογα αναρωτήθηκα): "Ήμουν με μια στρ8 παρέα, και κουράστηκα κι ήθελα να δω καμιά λεσβία να ηρεμήσω" κι αποκρίθηκα: "Μα καλά, εδώ;" (ήλπιζα να παραβλέψει το γεγονός ότι ήμουν κι εγώ εκεί, αν κι εσένα δεν σε παρέβλεψε καθόλου) και τι είπε;
"Ήθελα απλά να δω λεσβίες, ό,τι νά'ναι λεσβίες, ό,τι νά'ναι μουσική, δε με νοιάζει μωρέ, για ένα ποτό ήρθα".
Όσο όμως δρούμε ως ασυνείδητες καταναλώτριες νυχτερινής "διασκέδασης", μόνο και μόνο για να δούμε άλλες γυναίκες, τόσο αυτή η άτιμη υποτυπώδης Αθηναϊκή λεσβιακή σκηνή δεν έχει λόγο να αλλάξει. Καταλαβαίνω την ανάγκη να βρεθούμε σε ένα χώρο που νιώθουμε μεγαλύτερη άνεση και ασφάλεια, αλλά...
Και για να μην παρεξηγηθώ, δε βγήκα καν να γκομενίσω, δεν είχα το παραμικρό ερωτικό ενδιαφέρον (οπότε ίσως και να είναι μειωμένη η απογοήτευση που νιώθω) και δεν με ενοχλεί να βλέπω λεσβίες που να φαίνονται λεσβίες, δε θέλω κυριλο-τρεντο-κοριτσάκια χαριτωμένα για να θεωρήσω το μαγαζί πετυχημένο, απλά να δίνει μια αίσθηση ότι έχει ένα σχετικό touch of class - χαχα, τελικά έχω πλάκα...Χάλια ακούστηκε αυτό μάλλον, αλλά δεν πειράζει.
Ξαναξυπνάει η ανάγκη μου (που κάπου αποκοιμήθηκε στο Ελληνικό έδαφος) για τη δημιουργία ενός queer χώρου, μιας queer βραδιάς...
Θέλω χώρο δημιουργικό, θέλω χώρο με ωραία μουσική, θέλω χώρο με γυναίκες που να μου προκαλούν τη διάθεση να τους πω ένα γεια (το οποίω δε θά'ναι συνώνυμο του θέλω να σε πηδήξω ή στην περίπτωση που είναι, αυτό να μην αντιμετωπίζεται με σεμνοτυφία), θέλω λίγη τέχνη στο χώρο, θέλω ένα κόνσεπτ...κάτι.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom
Στις
11:34
Τι είναι αυτό;
greece sucks
Ουρουγάη
Η Ουρουγάη είναι το πρώτο Νοτιο-Αμερικάνικο κράτος που θα αναγνωρίσει σύμφωνο συμβίωσης για ομοφυλόφιλα και ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Κι έτσι τήρησε την υπόσχεσή του ο αριστερός Vasquez. Την προηγούμενη εβδομάδα ψηφίστηκε η σχετική διάταξη, παρά τις αντιδράσεις από την Καθολική Επισκοπή της χώρας που προφανώς δεν αναγνωρίζει την εγκυρότητα των ομοφυλόφιλων σχέσεων.
Οι ακτιβιστικές ομάδες της χώρας όμως, λένε ότι θα συνεχίσουν να προσπαθούν για την αναγνώριση του δικαιώματος του γάμου, καθώς τα δικαστήρια δείχνουν αβέβαια στον χειρισμό υποθέσεων ομοφυλόφιλων ζευγαριών που αφορούν στην κηδεμονία παιδιών, στις συντάξεις κλπ.
Πάντως, η βουλευτής που συνέταξε την πρόταση είπε ότι με το σύμφωνο συμβίωσης θα αναγνωρίζονται δικαιώματα ανάλογα με αυτά του γάμου, αφού το ζευγάρι έχει περάσει τουλάχιστον 5 χρόνια μαζί και μετά υπογράψει το σύμφωνο.
Ρωσία
Συνελήφθησαν γκέι ακτιβιστές επειδή μαζεύτηκαν στο εκλογικό κέντρο που θα ψήφιζε ο δήμαρχος της Μόσχας (αυτός που απαγορεύει τα Pride) για να διαμαρτυρηθούν. Ο επικεφαλής της ακτιβιστικής ομάδας συνελήφθη επειδή έγραψε στο ψηφοδέλτιό του, "Όχι στην ομοφοβία", μετά από έκκληση που είχε κάνει η ομάδα πριν 2 εβδομάδες, απευθυνόμενη στους γκέι Ρώσους να μποϊοκοτάρουν μ'αυτό τον τρόπο τις εκλογές μιας και κανένα κόμμα δεν υποστηρίζει τα γκέι δικαιώματα.
Να σημειώσουμε ότι στη Ρωσία, μόλις το 1993 νομιμοποιήθηκε η ομοφυλοφιλία και το 1999 βγήκε από τον κατάλογο των ψυχικών ασθενειών!
Η.Π.Α.
Είναι η Condoleezza Rice λεσβία τελικά; Αυτό φαίνεται να υποστηρίζουν δημοσιεύματα σε Αμερικάνικες εφημερίδες, ότι είναι ένα κοινό μυστικό και ότι η πιο ισχυρή γυναίκα στην Αμερική ήταν "out" παλαιότερα όταν δούλευε στο πανεπιστήμιο του Stanford και είναι συνιδιοκτήτρια ενός σπιτιού με μια...στενή της φίλη. Η ειρωνία προφανώς είναι ότι η Contoleezza κάνει παρέα με τους Συντηρητικούς και τους Ευαγγελιστές. Χμμμ...Τι να πω εγώ τώρα;
Βραζιλία
Ας παίρναν για παράδειγμα οι δικοί μας, τον πρόεδρο της Βραζιλίας που πήρε την πρωτοβουλία να διοργανώσει Εθνικό συνέδριο για τη συζήτηση όλων των γκέι θεμάτων, με 60% συμμετοχή του κόσμο και 40% συμμετοχή από κυβερνητικούς φορείς. Σε κάποιες περιοχές της Βραζιλίας υπάρχει νομοθεσία που στηρίζει το σύμφωνο συμβίωσης, και η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη από το 1823, αλλά οι επιθέσεις και τα προβλήματα δυστυχώς υπάρχουν ακόμα.
Η.Π.Α.
Νεαροί βετεράνοι του τωρινού πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία (χαχα) προσπαθούν να κινηθούν ώστε να καταργηθεί ο νόμος του "Μη ρωτάς. Μη μιλάς" όσο αφορά στη σεξουαλικότητα των στρατιωτικών. Πιστεύουν ότι πλέον οφείλει ο στρατός να δέχεται την προσφορά όσων μπορούν να βοηθήσουν και να μην διώχνονται όσοι/ες αποκαλύπτεται με κάποιο τρόπο ότι είναι γκέι.
Ολλανδία
Η κυβέρνηση επιχορήγησε ένα τεράστιο ποσό για να διερευνηθεί η αύξηση των ομοφοβικών επιθέσεων (λεκτικών και σωματικών) στο Άμστερνταμ - κυρίως. Τους έχει θορυβήσει το γεγονός ότι η γκέι πρωτεύουσα του κόσμου ολόκληρου γίνεται όλο και λιγότερο ασφαλείς για τους γκέι κατοίκους της.
Νεπάλ
Οι γκέι οργανώσεις προειδοποιούν και απειλούν ότι αν η κυβέρνηση δεν αλλάξει στάση απέναντι στην LGBTQ κοινότητα, θα υπάρξουν έντονες κινητοποιήσεις. Το Νεπάλ επανειλημμένα έχει παραβεί τα ανθρώπινα δικαιώματα των LGBTQ κατοίκων της και πλέον οι αντιδράσεις είναι εμφανείς.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom
Στις
17:04
Τι είναι αυτό;
news so that we don't forget
