Πώς γνωριστήκατε; Εεε...Στο internet.. a/s/l/pic?
Wednesday, January 23, 2008
Στην περίπτωση του LGBTQ κόσμου, το ίντερνετ έχει υπάρξει σωτήριο από πολλές απόψεις. Όχι μόνο στην εξεύρεση πηδήματος, συντρόφου, αλλά και στην εξεύρεση φιλικών επαφών με...κοινά ενδιαφέροντα. Σωτήριο επίσης και στο επίπεδο της πληροφόρησης για όσα δε θα μαθαίναμε ποτέ και με κανέναν άλλο τρόπο.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει υπάρξει σωτήριο και για πολλούς στρέιτ ανθρώπους, αλλά η αλήθεια είναι πως η ανάγκη του στρέιτ κόσμου να καταφύγει στο ίντερνετ για το κομμάτι των γνωριμιών είναι κάπως πιο περιορισμένη.
Κάποιοι το θεωρούν κίνηση απελπισίας, κάποιοι έναν ακόμα τρόπο να γνωρίζουν κόσμο. Έναν ιδιότυπο τρόπο να γνωρίζεις κόσμο, θα προσθέσω εγώ, μιας και είναι η μοναδική περίπτωση κατά την οποία η πρώτη κρίση του άλλου δε γίνεται με βάση οπτικών αισθητικών κριτηρίων (εκτός κι αν για να συνεχίσει κανείς την κουβέντα απαιτήσει φωτογραφία). Αλλά ουσιαστικά είναι ένας πιο ανώδυνος και με μικρότερο ρίσκο (από κάποιες απόψεις) τρόπος να γνωριστείς, ακόμα και να φλερτάρεις χωρίς να ντυθείς, στηθείς, πιεις, ακούσεις άθλιες μουσικές και στριμωχτείς σ'ένα δωμάτιο με κόσμο που δε θέλεις κλπ.
Συνδέοντάς το αυτό με το προηγούμενο ποστ, είναι ομολογουμένως σε μεγάλο βαθμό απελευθερωτικό το να μπορείς να αυτοπαρουσιαστείς ως αυτό που είσαι πέρα από τη φυσική σου εικόνα σου κι είναι απελευθερωτικό το να χτίσεις μια ολόκληρη καινούρια "εικόνα" του εαυτού σου, ίσως και ασύμβατη με το πως σε έχει μάθει/συνηθίσει ο κόσμος γύρω σου.
Αυτή η μορφή επικοινωνίας όμως έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας δυσανάλογης οικειότητας με έναν άλλο άνθρωπο που πόσο μπορείς να μάθεις αν δεν τον ζήσεις στη φυσική του υπόσταση; Κι αυτό με τη σειρά του έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία προσδοκιών που δυστυχώς πολλές φορές μένουν ανεκπλήρωτες. Πόσο χρόνο και ενέργεια δεν έχουμε δώσει αρκετοί από εμάς μιλώντας/γράφοντας ατελείωτες σελίδες μπροστά σε μία οθόνη, ψάχνοντας κάποιον με τον οποίο να υπάρχει μια ένδειξη ουσιαστικότερης επικοινωνίας; Και ποιος δεν έχει συναντήσει τελικά πρόσωπο με πρόσωπο έναν άνθρωπο που τελικά αποδεικνύεται ξένος κι ας έχετε μοιραστεί πράγματα που ίσως και να μη λέγατε εύκολα σε κάποιον που είχατε γνωρίσει διά της συμβατικής μεθόδου; Κι όχι απλά ένα ερωτικό, αλλά ακόμα κι ένα φιλικό ενδεχόμενο εξαφανίζεται στα πρώτα 5 λεπτά.
Στις περιπτώσεις που ζητούμενο είναι το σεξ τα πράγματα μάλλον είναι πιο απλά και οι απογοητεύσεις που έχουν να κάνουν με τη φυσική εικόνα μεγαλύτερες. Οι γκέι άντρες έχουν μια μεγαλύτερη εμπειρία σ'αυτό το κομμάτι ομολογουμένως, μιας κι οι λεσβίες τείνουν να βιώνουν πιο συναισθηματικά τα ξεκινήματα καινούριων επαφών και δύσκολα ψάχνουν μόνο για σεξ.
Τι έκανε ο LGBTQ κόσμος πριν το internet καταλήγω να σκέφτομαι, τότε που ακόμα οι δυνατότητες να γνωρίσεις κάποιον έξω ήταν σαφέστατα λιγότερες από ότι τώρα. Πριν το mIRC, το gaydar... Και πόσο δύσκολο παραμένει να γνωρίσεις κάποιον έξω χωρίς να τραβιέσαι σε μέρη που δε θέλεις, χωρίς να αποκαλύπτεσαι στην πρώτη κουβέντα. Γιατί δεν είναι ότι θα πας σε ένα οποιοδήποτε μαγαζί και θα φλερτάρεις με το ομόφυλό σου γκομενάκι, δε θα το κάνεις. Εδώ και σε γκέι μαγαζί να πας, με δυσκολία θα το κάνεις. Κι όλο αυτό επειδή είναι ακόμα κάτι κρυφό, κάτι ενοχικό και παρεξηγήσιμο. Και κάπως έτσι καταλήγει να μου λείπει το Λονδίνο και τα λίγα του μαγαζιά που είχαν απλά κόσμο που γούσταρε να είναι εκεί, κάθε σεξουαλικότητας και φύλου.
Και πέρα από το internet, προτιμώμενος τρόπος γνωριμιών η φίλη της φίλης της φίλης και είναι που είναι μικρός ο κόσμος, καταλήγεις να πηδιέσαι με την πρώην της πρώην της πρώην που είχε πάει και με την νυν και την πρώην της πρώην της νυν. Χμμμ...
Σκέφτομαι τους ανθρώπους γύρω μου, οι ηλικίες τους κινούνται από 25-45 περίπου. Με απειροελάχιστες εξαιρέσεις (κι αυτό λόγω περιορισμένης επαφής με υπολογιστές γενικότερα υποθέτω) όλοι έχουν γνωρίσει τουλάχιστον έναν άνθρωπο από το ίντερνετ, έστω σε φιλικό επίπεδο και μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 8 ανθρώπους (χωρίς πολλή σκέψη) που έχουν κάνει σχέση με κάποιον που γνώρισαν στο ίντερνετ και περισσότερους που έχουν απλά πηδηχτεί με κάποιον. Ξέρω κόσμο που άλλαξε χώρα για αυτή την πρώτη συνάντηση, κόσμο που παντρεύτηκε, που έκανε παιδιά.
Τέλος, συνοπτικά η προσωπική μου ιστορία για όσους θέλουν να ξέρουν...
Άρχισε περίπου όταν ήμουν 16 με το να ανακαλύπτω ότι υπάρχουν κι άλλες λεσβίες στον κόσμο, ότι υπάρχει το ζήτημα των δικαιωμάτων μας, ότι υπήρξε το Stonewall και άλλα ενδιαφέροντα και χρήσιμα, ειδικά τότε. Και άρχισε σε κάτι άκυρα chat και στη συνέχεια στο mIRC. Στο mIRC λοιπόν ήταν το κανάλι του lesgr (όπου υπήρξα και op για κανά χρόνο αν θυμάμαι καλά, περασμένα μεγαλεία). Εκείνη τη 2ετία από τα 16 μου μέχρι τα 18 μου η offline και η online ζωή μου ήταν σχεδόν κοινές. Τις έβλεπα έξω, τις έβλεπα και μέσα. Και μαζί με κάποιους ανθρώπους που είχα κοντά μου εκτός internet απέκτησα την απαραίτητη για τότε αίσθηση μίας κοινότητας ανθρώπων μέσα στην οποία ένιωθα λιγότερο παράξενη. Από τότε και για χρόνια κράτησα μια απόσταση από το κομμάτι των γνωριμιών και των chat γενικότερα. Αλλά κράτησα και ανθρώπους που είναι ακόμα κοντά μου. Μετά ήρθε το μπλογκ. Και οι γνωριμίες ξανάρχισαν, σε φιλικό επίπεδο όλες...εκτός από μία.
Κι όχι δεν είναι παράξενο να γνωρίζεις κόσμο στο internet!
(Ευχαριστώ καλό μου μπλογκ για τον εξωγήινο που προσγειώθηκε κοντά μου...)
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 17:04
12 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...:
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Έχει και τα τυχερά της η εποχή! ;)
Μην ξεχνάς όμως ότι πάντα επαληθεύεται: ουδέν κακό, αμιγές καλού και τούμπαλιν.
Γιατί καλὲ νὰ εἶναι παράξενο; Αὐτὰ τὰ λένε ὅσοι/-ες ἔχουν τὸ «-άντα», τὸ «-ῆντα» καὶ τὸ «-όντα» στὴν ἡλικία τους καὶ μόνο :-)
Σοβαρὰ τώρα, εἶναι σπουδαῖο γιὰ ἐμᾶς ποὺ δὲν ἔχουμε τὴν στερεοτυπικὴ ἐμφάνιση τοῦ ὁμοφυλόφιλου ἄντρα, ποὺ ἔχουμε μιὰ (ἐλαφρύτερη ἢ βαρύτερη, κατὰ καιροὺς) ἀγοραφοβία, νὰ γνωρίζουμε ἀνθρώπους, φίλους/-ες καὶ ἐραστὲς/-τριες μέσῳ ἑνὸς φιλικοῦ γι' αὐτὰ τὰ πράγματα χῶρο. Ἂν δὲν εἶχα γνωρίσει τὸ ἴντερνετ μπορεῖ νά 'μουν καὶ παρθένος ἀκόμη, ὁπότε τοῦ ὀφείλω πολλὰ καὶ τὸ τιμῶ ἀναλόγως.
@espoir: u know smth i don't?
κι όχι δεν ξεχνώ, πίστεψέ με, και να θέλω, δεν ξεχνώ
@gordon: Όχι, όχι, τα λένε και άλλοι κατά πολύ νεότεροι, πίστεψέ με.
Και ναι, είναι σπουδαίο το ίντερνετ, όχι μόνο για όσους δεν έχουν τη στερεοτυπική εμφάνιση (αν και μάλλον είναι μεγαλύτερο το όφελος) αλλά για πολύ κόσμο που καταφεύγει σε αυτό για άλλους λόγους.
Εγώ παρθένα δε θά'μουν, αλλά το τιμώ παρόλα αυτά.
Βασικά μου φαίνεται ότι ωραιοποίησες την κατάσταση. Σαφώς και η straigth έχουν την ίδια ανάγκη. Το αίτιο δεν είναι μόνο ο ρατσισμός και η περιθωριοποίηση στην οποία συχνά -φίλοι μου τουλάχιστον- κλείνεται η ομοφυλοφιλική κοινότητα φοβούμενη. Το πραγματικό αίτιο είναι γενικότερο. Όλοι είμαστε πια αλλοτριωμένοι από τον περίγυρό μας. Μία χυλόπιτα στο οικείο περιβάλλον σαφώς μας ενοχλεί και μας διασύρει. Ακόμα είναι δύσκολο σήμερα να γίνει επιτυχημένο καμάκι στο δρόμο. Ακούγεται ίσως εύκολο, αλλά το αποτέλεσμα σπάνια είναι θετικό -και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Στην ουσία ο παρονομαστής είναι ίδιος.
Από εκεί και πέρα η ανωνυμία αυτή του mirc ειδικά παρά τις πολλές σχέσεις πυο δημιούργησε, έφερε πολλές απογοητεύσεις λόγω των ψευδών στοιχείων που έδιναν ορισμένοι.
Δεν συμφωνώ πως οι στρέιτ έχουν πιο περιορισμένη ανάγκη της χρησιμοποίησης του νετ για γνωριμίες.
Κατά την προσωπική μου άποψη, το νετ είναι απλά τεχνολογική (και ίσως απελευθερωτική) προέκταση. Κάποτε ο κόσμος γνωριζόταν στην πλατεία του χωριού, μετά ήρθαν τα πάρτι, αργότερα οι καφετέριες και τα μπαρ, τώρα υπάρχει και το νετ. Τόσο απλά.
Στο Internet e?
Αν μη τι άλλο εξυπηρετικό. Ενώ έχω μιλήσει με αρκετό ενδιαφέρον κόσμο, όποτε γνώρισα κάποιον από κοντά ήταν τουλάχιστον απογοητευτικό.
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις όμως, και εκεί που έλεγα ότι δεν παίζει να γνωρίσω άλλο άτομο την τελευταία φορά απλά έκατσε. Και ελπίζω να μείνει.
@δείμε: Δε διαφωνώ ότι για όλες/ους μας είναι πλέον πιο δύσκολο το να προσεγγίσουμε κάποια/ον στο δρόμο, σε ένα μαγαζί, κλπ. Απλά όντως το έχω δει να συμβαίνει πολύ πιο έντονα στις/ους μη-στρέιτ.
@ΤΜΒ: Ίσως νά'ναι και τόσο απλό και σίγουρα είναι μια προέκταση, απλά θεωρώ ότι για κάποιες/ους από εμάς γίνεται ανάγκη.
@et stay here: Η λογική της επανάληψης μιας διαδικασίας μέχρι πρότεινος αποτυχημένης είναι "κι αν μου κάτσει;" απλά με τον καιρό δεν το περιμένεις καν. Κι ίσως τότε έρχεται. Κι εγώ ελπίζω να μείνει.
Ποτε παντρευεστε;
Για να προλαβω να ραφτω :P
Ναι? πότε??? να ραφτώ και 'γω δηλαδή- όχι τιποτα άλλο.
Τυχερά = όσα περιγράφεις, τα οποία προ 15ετιας ήταν σχεδόν αδύνατα και προ 30ετίας ήταν εντελώς ασύλληπτα.
Και ναι, ως μεγαλύτερη, γνωρίζω πολλά! ;)
[Μην τρομάζεις, δεν αφορούν εσένα!]
Έχω αρκετές παρατηρήσεις πάνω στο κείμενο αυτό:
-"είναι η μοναδική περίπτωση κατά την οποία η πρώτη κρίση του άλλου δε γίνεται με βάση οπτικών αισθητικών κριτηρίων (εκτός κι αν για να συνεχίσει κανείς την κουβέντα απαιτήσει φωτογραφία)."
Αυτό δεν ισχύει εδώ και 2 χρόνια περίπου που η φώτο έχει γίνει must show από την πρώτη στιγμή και μάλιστα έχουν καθιερωθεί και body pics και μερικές φορές και φώτος γεννητικών οργάνων και κάμερα.
-"Εδώ και σε γκέι μαγαζί να πας, με δυσκολία θα το κάνεις. Κι όλο αυτό επειδή είναι ακόμα κάτι κρυφό, κάτι ενοχικό και παρεξηγήσιμο."
Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και θέμα τουπέ πολύ συχνά. Ειδικά στην Ελλάδα έχει επικρατήσει μια αντίληψη ότι θα πέσουν οι μετοχές σου αν εκτεθείς πέφτοντας την σε κάποιον. Και η ίδια αντίληψη ισχύει και στους στρ8.
-"Και πέρα από το internet, προτιμώμενος τρόπος γνωριμιών η φίλη της φίλης της φίλης και είναι που είναι μικρός ο κόσμος, καταλήγεις να πηδιέσαι με την πρώην της πρώην της πρώην που είχε πάει και με την νυν και την πρώην της πρώην της νυν."
Αυτό δυστυχώς συμβαίνει και μέσω net αλλά και μέσω σχετικών χώρων. Είναι απίστευτα μικρός ο γκέι χώρος, ακόμα και σε μεγάλες πόλεις (Θεσσαλονίκη). Βέβαια σε αυτό συμβάλουν και αρκετοί γκέι που πάνε με όλους!
Τέλος, εγώ μέσα από το ίντερνετ γνώρισα τον μπέμπη μου και κάποιους πολύ καλούς φίλους μου. Επίσης χάρη στο μέσο αυτό γνώρισα ανθρώπους που ,ακόμα κι αν δεν έχουμε πλέον επαφή, δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο με βοήθησαν με την παρουσία τους σε διάφορες φάσεις της ζωής μου.
@dee+et: Κι εγώ να μάθω πότε, γιατί έτσι θα πάω στο γάμο; Με τις πιτζάμες; Δε λέει.
@espoir: Δεν τρομάζω, αναρωτιέμαι. :)
@κώστας: - δεν ξέρω με τι κόσμο μιλάς εσύ. πάντως εγώ φωτογραφίες έχω στείλει στη ζωή μου ελάχιστες νομίζω.
- Η αλήθεια είναι ότι το τουπέ του κόσμου είναι τις περισσότερες φορές εμπόδιο αξεπέραστο σε πεσιματικές συμπεριφορές.
- Ποιοι πάνε με όλους ε;; Εντάξει, δεν είναι κακό..