Polyamory Vs Monogamy (revisited on a personal basis)
Friday, January 18, 2008
(Δεν θα απολογηθώ ξανά για την απουσία μου, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι λιγάκι να γράψω πια, νιώθω έναν θεματολογικό περιορισμό, ίσως επειδή έχω αποφύγει να γράψω προσωπικά - και ομολογουμένως τους τελευταίους μήνες ομφαλοσκοπώ εντόνως όπως θα έλεγε κάποια, τα βασικά LGBTQ θέματα τα έχω συζητήσει κλπ. Οπότε ίσως ήρθε η ώρα για μια αλλαγή...Γιατί μου έλειψε να γράφω, όχι τίποτα άλλο.)
Το Μάιο είχα γράψει ένα ποστ για μια εναλλακτική μορφή του σχετίζεσθαι, μη μονογαμική, αλλά όχι πολυγαμική με την έννοια του πηδιέμαι από εδώ κι από εκεί, πολυγαμική υπό την έννοια του σχετίζομαι συναισθηματικά με περισσότερους από έναν ανθρώπους.
Είχα πει τότε ότι πηγή της έμπνευσης ήταν σειρά συζητήσεων με ανθρώπους που ζούσαν με αυτό τον τρόπο και η συναναστροφή μαζί τους.
Είχα αποκρύψει ότι τότε γνώρισα μια γυναίκα η οποία ήταν πολυάμορους και την οποία την ήθελα, αλλά ο μόνος τρόπος να υπάρξω μαζί της ήταν να δοκιμάσω αυτή την εναλλακτική μορφή του σχετίζεσθαι, να δοκιμάσω να δουλέψω με εμένα, να απαλλαγώ από τις ανασφάλειές μου, την κτητικότητά μου κλπ.
Είχα αποκρύψει ότι όταν το έκανα αυτό βρισκόμουν σε μια τελματωμένη μονογαμική σχέση, που σίγουρα η αγάπη δεν της έλειπε, αλλά είχε αποκτήσει προβλήματα αρκετά που δεν ήμουν σε θέση ή/και δεν επιθυμούσα να αντιμετωπίσω.
Και κάπως έτσι, το Μάιο (στο Λονδίνο όντας ακόμα) άρχισα να συζητάω, να διαβάζω, να μαθαίνω και να σχετίζομαι με έναν τρόπο που καμία σχέση δεν είχε, ούτε με αυτό που είχα μάθει, ούτε με αυτό που είχα συνηθίσει, ούτε με αυτό που μέχρι τότε νόμιζα ότι ήθελα, ούτε με τον κλασικό τρόπο που τείνουν να σχετίζονται οι λεσβίες που ξέρω τελοσπάντων (που έχουν την τάση να αρχίζουν να μένουν μαζί από την πρώτη εβδομάδα που βρίσκονται κλπ).
Όσο το αντιμετώπιζα ορθολογιστικά, κι όσο προσπαθούσα να είμαι ανοιχτή στην πολύ όμορφη ομολογουμένως θεωρία του να μην καταπιέζεις και να μην καταπιέζεσαι, να δίνεις χώρο και χρόνο σε εσένα και στην άλλη να υπάρχετε μόνες σας, μαζί, με άλλους, όλα με σκοπό η καθεμιά να γεμίζει τη ζωή τους με τρόπους που έχει ανάγκη και επιθυμεί, όλα με απόλυτη ειλικρίνεια και επικοινωνία, τόσο είχα θεωρήσει ότι ναι, αυτός είναι ένας επιθυμητός τρόπος να σχετίζομαι γενικότερα.
Μου φαινόταν παράλογο άλλωστε μία μονογαμική σχέση να σου καλύπτει συνέχεια κάθε σου επιθυμία και ανάγκη, να μη σου αφήνει κενά, τουλάχιστον μετά από κάποιο διάστημα που ο πρώτος έρωτας θα είχε πια περάσει.
Υποθέτω ότι στα πλαίσια της εκεί καθημερινότητάς μου, όλο αυτό ήταν θεμιτό, εφικτό και ο ενθουσιασμός που ένιωθα για εκείνη τη γυναίκα το είχα διευκολύνει όλο αυτό. Το γεγονός ότι η άλλη της σχέση δε ζούσε στο Λονδίνο, μάλλον το είχε διευκολύνει ακόμα περισσότερο, γιατί κατά κάποιο τρόπο εθελοτυφλούσα στην ύπαρξή της. Και μάλλον το γεγονός ότι εγώ δεν ήμουν έτοιμη, μετά από 2 χρόνια σχέσης, να σχετιστώ πιο στενά από ό,τι σχετιζόμασταν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν μια ουσιαστική επαφή), ίσως το καθιστούσε όλο ιδανικό για εκείνη την περίοδο.
Ξεκίνησε μια φάση εξερεύνησης, κατάχρησης και αποχαιρετισμού του Λονδίνου. Ξανάρχισα να καπνίζω, ξανάρχισα να τρώω, ξανάρχισα να πίνω ατελείωτες ποσότητες αλκόολ και να πηδιέμαι. Ήταν ακόρεστη η επιθυμία για να τα γαμήσω όλα, κυριολεκτικά και μη. Και ήταν αρκετά προφανές, άσχετα με το ότι δεν ήθελα να δώσω σημασία σε όλο αυτό, ότι πολλά από όσα συνέβαιναν δεν ήμουν στην παραμικρή θέση να τα χειριστώ και για αυτό και οι καταχρήσεις που μουδιάζουν.
Με τη μονογαμική σχέση που είχε αρχίσει να τελειώνει, είχα την παράλογη απαίτηση να δεχτεί την ύπαρξη της νέας γυναίκας, των δύο νέων γυναικών βασικά και στην επιστροφή μου να με πάρει πίσω όπως ήμουν, χωρίς να έχω την παραμικρή διάθεση συμβιβασμού, συζήτησης. Την πλήγωσα πολύ περισσότερο από ότι τότε κατάλαβα και λυπάμαι αδιανόητα για αυτό, αλλά τελικά δε μετανιώνω για τίποτα. Δεν μπορούσα να την αφήσω, αλλά δεν ήθελα να κάνω και τίποτα για να μείνει και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι πήγαινε καιρός που είχα σταματήσει να πιστεύω σ'αυτή τη σχέση. Και κατ'επέκταση να πιστεύω σε οποιαδήποτε σχέση όπως τις ήξερα μέχρι τότε.
Ένιωθα μια ματαιότητα, γιατί ακόμα κι αυτό που είχε υπάρξει τόσο όμορφο, δεν είχε αντέξει, οπότε τίποτα δε θα άντεχε. Γιατί η επιθυμία για άλλους ανθρώπους υπήρχε. Αυτή έστω ήταν η πρώτη δικαιολογία που μου είχα δώσει. Ο πρώτος λόγος που θεωρούσα ότι το πολυάμορυ ουσιαστικά μπορούσε να δώσει διάρκεια σε μία σχέση, επειδή μη χρειαζόμενη να περιορίσω τις επιθυμίες μου, δε θα καταπιεζόμουν, οπότε δε θα επιβάρυνα τη σχέση.
Μάλλον τότε είχα παραγνωρίσει το γεγονός ότι ουδέποτε όντας πραγματικά καλά σε μία σχέση, δεν είχα ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για ο,τιδήποτε έξω από αυτή.
Γύρισα Ελλάδα, η γυναίκα που είχα γνωρίσει στην Αγγλία ήταν πια μακριά, η σχέση που τελείωνε ήταν εδώ, όπως εδώ ήταν και άλλες δύο γυναίκες με τις οποίες ξεκίνησα να σχετίζομαι, όλα στα πλαίσια της φοβερής μου ανακάλυψης ότι μπορώ να υπάρχω με όποιο τρόπο επιθυμώ με όσο κόσμο επιθυμώ και να μη νιώθω την πίεση της δέσμευσης.
Κάπως έτσι έφτασε ο Οκτώβρης...
Είχα ήδη σταματήσει να έχω επαφή με τη μονογαμική σχέση που με πολύ πόνο είχε συρθεί μέχρι τότε. Και μέσα σε μια μέρα σταμάτησα την επαφή με τη γυναίκα που ήταν πια μακριά και με τη μία που ήταν εδώ. Και αποφάσισα να μείνω σε μία.
Αυτό που είχε ξεκινήσει ως πηγή ελευθερίας, είχε μετατραπεί σε πηγή πίεσης, αυτοπίεσης κυρίως, αλλά πίεσης. Δεν μπορούσα να κρατήσω τις ισορροπίες, ούτε μέσα μου, ούτε έξω, τις ζήλιες που μέχρι τότε συζητούσαμε πολιτισμένα και ξεπερνούσαμε, δεν μπορούσα πια να τις χειριστώ και κάθε τι που μου ζητούσε ο οποιοσδήποτε το ένιωθα σαν απαίτηση στην οποία δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Τα κενά που θεωρούσα ότι θα καλύπτονταν μέσω της διαφορετικότητας των γυναικών με τις οποίες σχετιζόμουν, με ένα μαγικό τρόπο μεγάλωναν. Και αυτό που είχα θεωρήσει ότι μπορούσε να με οδηγήσει σε μια ουσιαστική επαφή με εμένα και τις άλλες, με οδηγούσε μακριά από εμένα και μακριά από αυτό που μέσα μου ένιωθα ουσιαστική επαφή με έναν ερωτικό σύντροφο.
Όλα αυτά βέβαια, δεν αναιρούν το ότι ένιωθα πράγματα για εκείνες παράλληλα, τις επιθυμούσα ερωτικά παράλληλα και ως ένα σημείο μπορούσα να διαχωρίζω μέσα μου τις στιγμές που περνούσα με την καθεμιά αρκετά ξεκάθαρα.
Την εβδομάδα πριν την απόφαση εκείνη, είχα πλέον ζοριστεί πολύ με τη διατήρηση των ισορροπιών και έβλεπα πλέον ότι είχα αρχίσει να ερωτεύομαι τη μία (αυτή που επέλεξα να συνεχίσω να βλέπω) αρκετά ξεκάθαρα και κατά κάποιο τρόπο να τη διαχωρίζω. Κι αυτό ίσως να τα άλλαξε όλα.
Αρκετά ξαφνικά, η έννοια της μονογαμικής σχέσης που με είχε απελπίσει, είχε αρχίσει να γίνεται ξανά κάτι θεμιτό, αν και έβλεπα ξεκάθαρα ότι για να λειτουργήσει, με τον τρόπο που πλέον ήθελα, θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικές βάσεις, να υπάρχει χώρος μεταξύ των δύο, να μη γίνουν βιαστικές κινήσεις, άλματα κλπ.
Βέβαια, η γυναίκα που ερωτεύτηκα και που σε μεγάλο βαθμό με έπεισε ότι μια μονογαμική σχέση είναι εφικτή, δεν ήθελε κάτι αντίστοιχο για διάφορους δικούς της λόγους. Κι ενώ αρχικά θεώρησα τουλάχιστον ατυχές το γεγονός, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο αργός ρυθμός με τον οποίο κινούμασταν μέσα στην επαφή μας ήταν προστατευτικός για εμένα, μου έδινε το χώρο και το χρόνο που ήθελα, με οριοθετούσε και με συγκρατούσε σε μια φάση που μόνη μου δεν ήμουν σε θέση να το κάνω. Και μου έδινε τη δυνατότητα όντως να δουλεύω την κτητικότητά μου, τις ανασφάλειές μου κλπ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ...
Το πολυάμορυ είναι υπέροχο...Πραγματικά υπέροχο. Νομίζω όμως ότι δεν ξέρω ανθρώπους που να μπορούν να ζήσουν με αυτό τον τρόπο. Στις περισσότερες περιπτώσεις αποκρύπτει φόβο δέσμευσης, φόβο οικειότητας, σχετίζεσθαι με σκοπό την αποφυγή του πραγματικού σχετίζεσθαι, της τριβής που φέρνει μια σχέση σε ένα επίπεδο παραπέρα.
Ή τελοσπάντων, δε νομίζω ότι το πολυάμορυ θα μπορούσε ποτέ να είναι μια σταθερά, θα μπορούσε να χαρακτηρίζει μια περίοδο, μια σχέση, αλλά όχι όλες τις σχέσεις, όλες τις περιόδους.
Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα νιώσεις ποτέ τίποτα άλλο για κανέναν άλλο πέρα από τον άνθρωπο με τον οποίο είσαι, ειδικά αν έχει φύγει ο πρώτος έρωτας. Σημαίνει απλά ότι, αν δεν είσαι σε θέση να το χειριστείς όλο αυτό, να σεβαστείς απόλυτα εσένα και τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι, να είσαι ειλικρινής και ανοιχτός με όλους και με εσένα βασικότερα, καλό θα ήταν να αποφεύγονται οι επαφές.
Επίσης σημαίνει ότι καλό είναι να είσαι σε θέση να διαχωρίσεις πότε επιθυμείς κάτι άλλο, επειδή κάτι δεν πάει καλά στη σχέση και πότε επιθυμείς κάτι άλλο επειδή απλά το επιθυμείς. Και σπάνια τον κάνουμε τον διαχωρισμό αυτό εγκαίρως.
Αφήνω μάλλον ανοιχτό το ενδεχόμενο της σεξουαλικής πολυγαμίας, μετά από σχέση που έχει κάπως κουραστεί σε αυτό το θέμα ή που απλά θέλει να πειραματιστεί. Συναισθηματικά άλλωστε μπορούμε να καλυπτόμαστε και από άλλους ανθρώπους, χωρίς να πηδιόμαστε μαζί τους.
Όσο για τη συμβατική μονογαμία, όπως την έχω στο μυαλό μου, δεν την επιθυμώ γιατί συνοδεύεται από εξαρτητικές σχέσεις, από πιέσεις, από προβλήματα που θάβονται και ανειλικρίνεια για αυτά που πονάνε.
Μετά από όλα αυτά μάλλον άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις σχέσεις, άλλαξε το τι θεωρώ ιδανική για εμένα σχέση, άλλαξε το τι θεωρώ έρωτας, το τι θεωρώ ερωτική αγάπη, το πως πιστεύω ότι πρέπει να διαχειρίζεται κανείς τις σχέσεις του.
Έκανα πολλά λάθη και μάλλον θα κάνω κι άλλα. Αλλά τουλάχιστον είδα πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα είχα αντιληφθεί, γνώρισα, άγγιξα, θέλησα, μίλησα, πηδήχτηκα με γυναίκες που η καθεμιά με τον τρόπο της με βοήθησε να πάω λίγο παραπέρα.
Και τέλος, τα κενά μας είναι υπαρξιακά και καμιά σχέση δεν θα τα καλύψει ποτέ. Η γυναίκα που είναι πλέον μακριά μου το είχε πει αυτό. Οπότε μάλλον θα πρέπει να σταματήσω να κοιτάω προς τα έξω.
Η δέσμευση δε φαντάζει πια περιορισμός, αλλά επιλογή.
[Όταν βρίσκομαι στα γόνατα μπροστά σου και επιθυμώ να υποταχθώ και να σε υπηρετήσω, δε βιώνω κανένα περιορισμό...Γιατί όταν δε θέλω άλλο, απλά θα σηκωθώ.]
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 13:02
Τι είναι αυτό; personal stuff
11 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...:
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Μέσα από τα πειράματα κάνουμε ενδοσκόπηση και μαθαίνουμε τον κόσμο. :)
Καλά είναι αν δεν πληγώνουμε όσους αγαπάμε. Δλδ, όταν είμαστε ειλικρινείς.
Επίσης, όταν κάτι δεν τραβάει, μην το σέρνεις για να αναστηθεί. Τυρανιέσαι και τυρανάς. Κράτα μόνο ότι σου δίνει χαρά.
[Και υποτάξου σ'αυτό, όσο γουστάρεις. ;) ]
Πολύ διαφορετικό ποστ από αυτά που σε έχουμε συνηθίσει :)
Εγώ πιστεύω ότι είναι ανάλογα με τον άνθρωπο και τη φάση στην οποία βρίσκεται.
Τελικά δε θέλει πολύ ψάξιμο. Ο καθένας παίρνει αυτό που του αρέσει (μονογαμία, πολυγαμία, πολλές σχέσεις μαζί) και αν αλλάξει γνώμη το αλλάζει.
Τελικά το μόνο ανήθικο είναι η ανειλικρίνια.
θα συμφωνήσω με τον Κώστα,
είναι αλήθεια πως τα περισσότερα άτομα που καταφεύγουν στην πολυγαμία διακατέχονται απο φόβο δέσμευσης παρ'όλα αυτά γνωρίζω προσωπικά άτομα που είναι πολυγαμικά συνειδητά και το έχουν επιλέξει ως τρόπο ζωής...
η μονογαμία είναι φυσικά "αστικό κατασκεύασμα" αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχει κάποια απαξία, το να προβληματιζόμαστε για τη σεξουαλικότητα μας και τις σχέσεις μας είναι σημαντικό, έτσι και τα μυαλά μας ανοιγουμε και τα σώματα μας είναι πιο δεκτικά και τα όποια κοινωνικά κατασκευάσματα μας καταπιέζουν πιο δύσκολα
Κι εγώ ελπίζω για κάτι, δεν ξέρω τι όμως πια. Είσαι μέσα στο μέλλον μου, σε βλέπω εκεί. Συνέχεια. Δεν ξέρω πως, αλλά είσαι εκεί. Σε βλέπω και στα όνειρά μου, αλλά μετά ξυπνάω και δε θυμάμαι τίποτα. Μόνο ένα που πήγαμε ένα ταξίδι. Αχ πόσο θα ήθελα να πάω μαζί σου ένα ταξίδι αυτή τη στιγμή.
k tin yposxesi de thelw na tin athetisw..
Το θέμα νομίζω είναι να ξεκαθαρίσει το ίδιο το άτομο πού κινείται και πού οδεύει. Σαφώς και έστω ακι το πείραμα αυτό απαιτεί μία πλήρη αντικομφορμιστική λογική. Δεν είναι απλώς πειραματισμός, αλλά ουσιαστική αντίδραση απέναντι σε όλα τα κοινωνικά ήθη. Γιατί παρά την ομοφοβία και το σχετικό ρατσισμό, είναι εντελώς αντισυμβατική η πολυγαμία (εσύ, βέβαια, προτιμάς τον όρο πουλάμορυ), αφού έρχεται σε σύγκρουση με τα ηθικά πιστεύω που μας γαλούχησαν.
@espoir: Δυστυχώς δεν είναι πάντα εύκολο να μην πληγώνουμε, όπως δεν είναι είναι εύκολο το να μην πληγωνόμαστε. Αλλά ίσως δεν είναι τόσο κακό, ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Άσε που η ειλικρίνεια πολλές φορές πληγώνει περισσότερο από άλλα.
@κώστας: γιατί με έχω συνηθίσει εγώ έτσι νομίζεις; :) Θα συμφωνήσω περί ανηθικότητας της ειλικρίνειας.
@αντώνης: Απαξία προφανώς δεν έχει όταν είναι μια συνειδητή επιλογή που λειτουργεί για το όποιο καλό των συμμετεχόντων. Είναι προφανώς επίσης αστικό κατασκεύασμα η μονογαμία, αλλά δεν μπορούμε να απορρίπτουμε άκριτα ό,τι αστικό.
@δείμε: Είναι όντως δύσκολο γιατί κι αυτό προκαλεί αντιδράσεις και αμφισβητήσεις αντίστοιχες της ομοφυλοφιλίας. Θυμάμαι μια Κυριακή στο Λονδίνο ακόμα, σε ένα τραπέζι που ήμουν με 2 κοπέλες μου, τα βλέμματα απορίας και ενόχλησης που παίρναμε από τους ίδιους μας τους φίλους. Και μια συζήτηση που ακολούθησε κατά την οποία προσπαθήσαν να μας πείσουν ότι δεν αγαπιόμαστε, ότι κάτι δεν πάει καλά κλπ. Και ό,τι και να συμβαίνει τώρα, τότε όλα πήγαιναν καλά.
Η ειλικρίνεια σε βάθος χρόνου πληγώνει λιγότερο.
Χμμμ, ειμαι ενας εξαιρετικα ατελης και αμορφωτος [μη-σχηματισμενος εννοω] χαρακτηρας για να μπορεσω να πω οτι θα δουλεψω τις ανασφαλειες μου σε τετοιο υψηλο επιπεδο.
Οι σχεσεις μου [ή/και τα σεξ μου] ειναι ελαχιστες και πολλες φορες οντως σκεφτομαι τι αλλο υπαρχει εκει εξω που να ειναι πιο ελευθερο απο μια μονογαμικη σχεση [σκεψη που μου περναει απο το μυαλο με το που χωρισω, παντα]. Αλλα δεν νομιζω οτι θα μπορουσα να το υποστηριξω με τιποτα.
Θες ψυχολογιες του κωλου για παιδικα τραυματα, θες οι προαναφερθεισες ανασφαλειες που εχουν να κανουν κυριως με την εξωτερικη εμφανιση, θες θες θες.
Το θεμα ειναι οτι θελω η αλλη να ειναι επικεντρωμενη πανω μου 100%, αλλιως βιωνω το αισθημα της ζηλειας και της μελαγχολιας σε εντονοτατο βαθμο.
Ειμαι απο τις λεσβιες που ναι μεν φλερταρουν παιζουν κλπ αλλα οχι οταν ειμαι σε σχεση, εκτος αν αυτη δυσλειτουργει. Και παλι ομως πρωτος μου κανονας ειναι η ειλικρινεια. Ολα τα λεγω. Θα τελειωσω πρωτα την σχεση που δεν παει καλα, πριν ψαξω το κατι αλλο.
Bottom line is οτι ψαχνω την πληρη αφοσιωση και την αποκλειστικοτητα, με οτι προβληματα αυτη, οπως ολες οι σχεσεις, κουβαλαει.
Οποτε δηλαδης κανω επιλογη των παραμετρων που νιωθω οτι ειμαι καλυτερα εξοπλισμενη να αντιμετωπισω/χειριστω.
mia poluamorous:)
Queerdom les oti to poluamory "αποκρύπτει φόβο δέσμευσης, φόβο οικειότητας, σχετίζεσθαι με σκοπό την αποφυγή του πραγματικού σχετίζεσθαι"
kai gw 8a sou lega oti giati kai h monogamia na mhn einai enas tropos na eksapathseis thn monaksia sou, dhmiourgontas mia eksarththkh aftapath, se uparksiako epipedo, kai se praktiko, den nomizw oti einai kai polu ousiastikos tropos na sxetizesai ola afta ta keratwmata, oi psefties me to poious bgaineis, kai to aplo: oxi mwro mou, pote den exw skeftei alh gunaika...:P Kai to poio asteio?
oles oi monogamikes mou files, otan paizoume "pote" pinoun sthn erwthsh "pote den exw paei me mia gunaika kai na skeftomai kapoia allh", pou emena den mou xei tuxei, isws giati den mou xreiazetai tetoio mperdema
eilikrineis tropous na uparxeis mporeis na breis opws kai na onomazeis kai na zeis tis sxeseis sou:monogamikes h poluamorous
to 8ema einai na uparxeis me ton tropo pou esu goustareis, oxi me afton pou sou plasarane gia monadiko tropo uparkshs
to keimenaki sou paroti proswpiko k se afto to epipedo sebasto, krinei asxhma kati pou gia allous an8rwpous einai pragmatikothta....
Apo kei kai pera eksartatai poso inclusive 8eleis na eise...
Αγαπητό κουβαδάκι, χαίρομαι που σε βλέπω, αν και με παρεξήγησες καλό μου.
Είπα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις αποκρύπτει φόβο. Και ξέρεις ανθρώπους που το χρησιμοποιούν για να αποφύγουν το πραγματικό σχετίζεσθαι, δε μπορεί.
Όσο για τη μονογαμία, προφανώς κι είναι ακόμα μεγαλύτερος τρόπος να εξαπατήσεις τη μοναξιά σου και να γεμίσεις τα κενά σου, για αυτό και λέω ότι τις εξαρτητικές συμβατικές σχέσεις δεν τις επιθυμώ.
Και δεν κρίνω άσχημα, σέβομαι και θαυμάζω όσες και όσους μπορούν και το ζουν όλο αυτό με ειλικρίνεια, χωρίς αυταπάτες κλπ. Αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε θέση να το χειριστούν, ακόμα και καλές προθέσεις νά'χουν.
Όσο για το προσωπικό, πλέον σκέφτομαι ότι ένα non-monogamous primary relationship ίσως να ήταν πιο κοντά στις επιθυμίες μου.
Κοινώς, πρέπει να το θέλω και πρέπει να μπορώ και στην τελική να κάνω αυτό που μπορώ, προσπαθώντας να μην προδίδω τα θέλω μου.