Queerdom

Showing posts with label personal stuff. Show all posts

Polyamory Vs Monogamy (revisited on a personal basis)
Friday, January 18, 2008

(Δεν θα απολογηθώ ξανά για την απουσία μου, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι λιγάκι να γράψω πια, νιώθω έναν θεματολογικό περιορισμό, ίσως επειδή έχω αποφύγει να γράψω προσωπικά - και ομολογουμένως τους τελευταίους μήνες ομφαλοσκοπώ εντόνως όπως θα έλεγε κάποια, τα βασικά LGBTQ θέματα τα έχω συζητήσει κλπ. Οπότε ίσως ήρθε η ώρα για μια αλλαγή...Γιατί μου έλειψε να γράφω, όχι τίποτα άλλο.)

Το Μάιο είχα γράψει ένα ποστ για μια εναλλακτική μορφή του σχετίζεσθαι, μη μονογαμική, αλλά όχι πολυγαμική με την έννοια του πηδιέμαι από εδώ κι από εκεί, πολυγαμική υπό την έννοια του σχετίζομαι συναισθηματικά με περισσότερους από έναν ανθρώπους.

Είχα πει τότε ότι πηγή της έμπνευσης ήταν σειρά συζητήσεων με ανθρώπους που ζούσαν με αυτό τον τρόπο και η συναναστροφή μαζί τους.

Είχα αποκρύψει ότι τότε γνώρισα μια γυναίκα η οποία ήταν πολυάμορους και την οποία την ήθελα, αλλά ο μόνος τρόπος να υπάρξω μαζί της ήταν να δοκιμάσω αυτή την εναλλακτική μορφή του σχετίζεσθαι, να δοκιμάσω να δουλέψω με εμένα, να απαλλαγώ από τις ανασφάλειές μου, την κτητικότητά μου κλπ.

Είχα αποκρύψει ότι όταν το έκανα αυτό βρισκόμουν σε μια τελματωμένη μονογαμική σχέση, που σίγουρα η αγάπη δεν της έλειπε, αλλά είχε αποκτήσει προβλήματα αρκετά που δεν ήμουν σε θέση ή/και δεν επιθυμούσα να αντιμετωπίσω.

Και κάπως έτσι, το Μάιο (στο Λονδίνο όντας ακόμα) άρχισα να συζητάω, να διαβάζω, να μαθαίνω και να σχετίζομαι με έναν τρόπο που καμία σχέση δεν είχε, ούτε με αυτό που είχα μάθει, ούτε με αυτό που είχα συνηθίσει, ούτε με αυτό που μέχρι τότε νόμιζα ότι ήθελα, ούτε με τον κλασικό τρόπο που τείνουν να σχετίζονται οι λεσβίες που ξέρω τελοσπάντων (που έχουν την τάση να αρχίζουν να μένουν μαζί από την πρώτη εβδομάδα που βρίσκονται κλπ).

Όσο το αντιμετώπιζα ορθολογιστικά, κι όσο προσπαθούσα να είμαι ανοιχτή στην πολύ όμορφη ομολογουμένως θεωρία του να μην καταπιέζεις και να μην καταπιέζεσαι, να δίνεις χώρο και χρόνο σε εσένα και στην άλλη να υπάρχετε μόνες σας, μαζί, με άλλους, όλα με σκοπό η καθεμιά να γεμίζει τη ζωή τους με τρόπους που έχει ανάγκη και επιθυμεί, όλα με απόλυτη ειλικρίνεια και επικοινωνία, τόσο είχα θεωρήσει ότι ναι, αυτός είναι ένας επιθυμητός τρόπος να σχετίζομαι γενικότερα.

Μου φαινόταν παράλογο άλλωστε μία μονογαμική σχέση να σου καλύπτει συνέχεια κάθε σου επιθυμία και ανάγκη, να μη σου αφήνει κενά, τουλάχιστον μετά από κάποιο διάστημα που ο πρώτος έρωτας θα είχε πια περάσει.

Υποθέτω ότι στα πλαίσια της εκεί καθημερινότητάς μου, όλο αυτό ήταν θεμιτό, εφικτό και ο ενθουσιασμός που ένιωθα για εκείνη τη γυναίκα το είχα διευκολύνει όλο αυτό. Το γεγονός ότι η άλλη της σχέση δε ζούσε στο Λονδίνο, μάλλον το είχε διευκολύνει ακόμα περισσότερο, γιατί κατά κάποιο τρόπο εθελοτυφλούσα στην ύπαρξή της. Και μάλλον το γεγονός ότι εγώ δεν ήμουν έτοιμη, μετά από 2 χρόνια σχέσης, να σχετιστώ πιο στενά από ό,τι σχετιζόμασταν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν μια ουσιαστική επαφή), ίσως το καθιστούσε όλο ιδανικό για εκείνη την περίοδο.

Ξεκίνησε μια φάση εξερεύνησης, κατάχρησης και αποχαιρετισμού του Λονδίνου. Ξανάρχισα να καπνίζω, ξανάρχισα να τρώω, ξανάρχισα να πίνω ατελείωτες ποσότητες αλκόολ και να πηδιέμαι. Ήταν ακόρεστη η επιθυμία για να τα γαμήσω όλα, κυριολεκτικά και μη. Και ήταν αρκετά προφανές, άσχετα με το ότι δεν ήθελα να δώσω σημασία σε όλο αυτό, ότι πολλά από όσα συνέβαιναν δεν ήμουν στην παραμικρή θέση να τα χειριστώ και για αυτό και οι καταχρήσεις που μουδιάζουν.

Με τη μονογαμική σχέση που είχε αρχίσει να τελειώνει, είχα την παράλογη απαίτηση να δεχτεί την ύπαρξη της νέας γυναίκας, των δύο νέων γυναικών βασικά και στην επιστροφή μου να με πάρει πίσω όπως ήμουν, χωρίς να έχω την παραμικρή διάθεση συμβιβασμού, συζήτησης. Την πλήγωσα πολύ περισσότερο από ότι τότε κατάλαβα και λυπάμαι αδιανόητα για αυτό, αλλά τελικά δε μετανιώνω για τίποτα. Δεν μπορούσα να την αφήσω, αλλά δεν ήθελα να κάνω και τίποτα για να μείνει και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι πήγαινε καιρός που είχα σταματήσει να πιστεύω σ'αυτή τη σχέση. Και κατ'επέκταση να πιστεύω σε οποιαδήποτε σχέση όπως τις ήξερα μέχρι τότε.

Ένιωθα μια ματαιότητα, γιατί ακόμα κι αυτό που είχε υπάρξει τόσο όμορφο, δεν είχε αντέξει, οπότε τίποτα δε θα άντεχε. Γιατί η επιθυμία για άλλους ανθρώπους υπήρχε. Αυτή έστω ήταν η πρώτη δικαιολογία που μου είχα δώσει. Ο πρώτος λόγος που θεωρούσα ότι το πολυάμορυ ουσιαστικά μπορούσε να δώσει διάρκεια σε μία σχέση, επειδή μη χρειαζόμενη να περιορίσω τις επιθυμίες μου, δε θα καταπιεζόμουν, οπότε δε θα επιβάρυνα τη σχέση.

Μάλλον τότε είχα παραγνωρίσει το γεγονός ότι ουδέποτε όντας πραγματικά καλά σε μία σχέση, δεν είχα ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για ο,τιδήποτε έξω από αυτή.

Γύρισα Ελλάδα, η γυναίκα που είχα γνωρίσει στην Αγγλία ήταν πια μακριά, η σχέση που τελείωνε ήταν εδώ, όπως εδώ ήταν και άλλες δύο γυναίκες με τις οποίες ξεκίνησα να σχετίζομαι, όλα στα πλαίσια της φοβερής μου ανακάλυψης ότι μπορώ να υπάρχω με όποιο τρόπο επιθυμώ με όσο κόσμο επιθυμώ και να μη νιώθω την πίεση της δέσμευσης.

Κάπως έτσι έφτασε ο Οκτώβρης...

Είχα ήδη σταματήσει να έχω επαφή με τη μονογαμική σχέση που με πολύ πόνο είχε συρθεί μέχρι τότε. Και μέσα σε μια μέρα σταμάτησα την επαφή με τη γυναίκα που ήταν πια μακριά και με τη μία που ήταν εδώ. Και αποφάσισα να μείνω σε μία.

Αυτό που είχε ξεκινήσει ως πηγή ελευθερίας, είχε μετατραπεί σε πηγή πίεσης, αυτοπίεσης κυρίως, αλλά πίεσης. Δεν μπορούσα να κρατήσω τις ισορροπίες, ούτε μέσα μου, ούτε έξω, τις ζήλιες που μέχρι τότε συζητούσαμε πολιτισμένα και ξεπερνούσαμε, δεν μπορούσα πια να τις χειριστώ και κάθε τι που μου ζητούσε ο οποιοσδήποτε το ένιωθα σαν απαίτηση στην οποία δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Τα κενά που θεωρούσα ότι θα καλύπτονταν μέσω της διαφορετικότητας των γυναικών με τις οποίες σχετιζόμουν, με ένα μαγικό τρόπο μεγάλωναν. Και αυτό που είχα θεωρήσει ότι μπορούσε να με οδηγήσει σε μια ουσιαστική επαφή με εμένα και τις άλλες, με οδηγούσε μακριά από εμένα και μακριά από αυτό που μέσα μου ένιωθα ουσιαστική επαφή με έναν ερωτικό σύντροφο.

Όλα αυτά βέβαια, δεν αναιρούν το ότι ένιωθα πράγματα για εκείνες παράλληλα, τις επιθυμούσα ερωτικά παράλληλα και ως ένα σημείο μπορούσα να διαχωρίζω μέσα μου τις στιγμές που περνούσα με την καθεμιά αρκετά ξεκάθαρα.

Την εβδομάδα πριν την απόφαση εκείνη, είχα πλέον ζοριστεί πολύ με τη διατήρηση των ισορροπιών και έβλεπα πλέον ότι είχα αρχίσει να ερωτεύομαι τη μία (αυτή που επέλεξα να συνεχίσω να βλέπω) αρκετά ξεκάθαρα και κατά κάποιο τρόπο να τη διαχωρίζω. Κι αυτό ίσως να τα άλλαξε όλα.

Αρκετά ξαφνικά, η έννοια της μονογαμικής σχέσης που με είχε απελπίσει, είχε αρχίσει να γίνεται ξανά κάτι θεμιτό, αν και έβλεπα ξεκάθαρα ότι για να λειτουργήσει, με τον τρόπο που πλέον ήθελα, θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικές βάσεις, να υπάρχει χώρος μεταξύ των δύο, να μη γίνουν βιαστικές κινήσεις, άλματα κλπ.

Βέβαια, η γυναίκα που ερωτεύτηκα και που σε μεγάλο βαθμό με έπεισε ότι μια μονογαμική σχέση είναι εφικτή, δεν ήθελε κάτι αντίστοιχο για διάφορους δικούς της λόγους. Κι ενώ αρχικά θεώρησα τουλάχιστον ατυχές το γεγονός, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο αργός ρυθμός με τον οποίο κινούμασταν μέσα στην επαφή μας ήταν προστατευτικός για εμένα, μου έδινε το χώρο και το χρόνο που ήθελα, με οριοθετούσε και με συγκρατούσε σε μια φάση που μόνη μου δεν ήμουν σε θέση να το κάνω. Και μου έδινε τη δυνατότητα όντως να δουλεύω την κτητικότητά μου, τις ανασφάλειές μου κλπ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ...

Το πολυάμορυ είναι υπέροχο...Πραγματικά υπέροχο. Νομίζω όμως ότι δεν ξέρω ανθρώπους που να μπορούν να ζήσουν με αυτό τον τρόπο. Στις περισσότερες περιπτώσεις αποκρύπτει φόβο δέσμευσης, φόβο οικειότητας, σχετίζεσθαι με σκοπό την αποφυγή του πραγματικού σχετίζεσθαι, της τριβής που φέρνει μια σχέση σε ένα επίπεδο παραπέρα.

Ή τελοσπάντων, δε νομίζω ότι το πολυάμορυ θα μπορούσε ποτέ να είναι μια σταθερά, θα μπορούσε να χαρακτηρίζει μια περίοδο, μια σχέση, αλλά όχι όλες τις σχέσεις, όλες τις περιόδους.

Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα νιώσεις ποτέ τίποτα άλλο για κανέναν άλλο πέρα από τον άνθρωπο με τον οποίο είσαι, ειδικά αν έχει φύγει ο πρώτος έρωτας. Σημαίνει απλά ότι, αν δεν είσαι σε θέση να το χειριστείς όλο αυτό, να σεβαστείς απόλυτα εσένα και τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι, να είσαι ειλικρινής και ανοιχτός με όλους και με εσένα βασικότερα, καλό θα ήταν να αποφεύγονται οι επαφές.

Επίσης σημαίνει ότι καλό είναι να είσαι σε θέση να διαχωρίσεις πότε επιθυμείς κάτι άλλο, επειδή κάτι δεν πάει καλά στη σχέση και πότε επιθυμείς κάτι άλλο επειδή απλά το επιθυμείς. Και σπάνια τον κάνουμε τον διαχωρισμό αυτό εγκαίρως.

Αφήνω μάλλον ανοιχτό το ενδεχόμενο της σεξουαλικής πολυγαμίας, μετά από σχέση που έχει κάπως κουραστεί σε αυτό το θέμα ή που απλά θέλει να πειραματιστεί. Συναισθηματικά άλλωστε μπορούμε να καλυπτόμαστε και από άλλους ανθρώπους, χωρίς να πηδιόμαστε μαζί τους.

Όσο για τη συμβατική μονογαμία, όπως την έχω στο μυαλό μου, δεν την επιθυμώ γιατί συνοδεύεται από εξαρτητικές σχέσεις, από πιέσεις, από προβλήματα που θάβονται και ανειλικρίνεια για αυτά που πονάνε.

Μετά από όλα αυτά μάλλον άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις σχέσεις, άλλαξε το τι θεωρώ ιδανική για εμένα σχέση, άλλαξε το τι θεωρώ έρωτας, το τι θεωρώ ερωτική αγάπη, το πως πιστεύω ότι πρέπει να διαχειρίζεται κανείς τις σχέσεις του.

Έκανα πολλά λάθη και μάλλον θα κάνω κι άλλα. Αλλά τουλάχιστον είδα πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα είχα αντιληφθεί, γνώρισα, άγγιξα, θέλησα, μίλησα, πηδήχτηκα με γυναίκες που η καθεμιά με τον τρόπο της με βοήθησε να πάω λίγο παραπέρα.

Και τέλος, τα κενά μας είναι υπαρξιακά και καμιά σχέση δεν θα τα καλύψει ποτέ. Η γυναίκα που είναι πλέον μακριά μου το είχε πει αυτό. Οπότε μάλλον θα πρέπει να σταματήσω να κοιτάω προς τα έξω.

Η δέσμευση δε φαντάζει πια περιορισμός, αλλά επιλογή.

[Όταν βρίσκομαι στα γόνατα μπροστά σου και επιθυμώ να υποταχθώ και να σε υπηρετήσω, δε βιώνω κανένα περιορισμό...Γιατί όταν δε θέλω άλλο, απλά θα σηκωθώ.]

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 13:02 11 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...