QueerBeograd Festival 2007
Saturday, September 01, 2007
Πήρα αυτό το email από κάτι ανθρώπους πολύ δημιουργικούς στο Βελιγράδι και θεώρησα ότι έπρεπε όλοι να το δείτε...
Είναι μια ομάδα που πριν από τρία χρόνια αποφάσισε με δισταγμό και πολύ ενθουσιασμό να κάνει αυτό που κανείς μέχρι τότε δεν φανταζόταν ότι μπορεί να γίνει, και μάλλον ούτε καν το είχε σκεφτεί...Και πόσο μάλλον σε μια πόλη ομοερωτοφοβική, βεβαρυμένη πολιτικά και όχι μόνο. Αποφάσισαν λοιπόν να στήσουν ένα Queer Festival και φέτος είναι η τέταρτή τους χρονιά (και μακάρι να βρω λεφτά να πάω κι όποιος θέλει έρχεται...). Ή μάλλον αυτό το βεβαρυμένο κοινωνικοπολιτικό παρελθόν είναι η πηγή της δύναμής τους, η πρόσφατη αίσθηση που έχουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, η πρόσφατη αίσθηση ότι πρέπει και μπορούν να αντισταθούν. Εμείς που να βρούμε αυτή την αίσθηση αναρωτιέμαι...
Τους ανακάλυψα πριν λίγο καιρό κι έχω μια μικρή επικοινωνία μαζί τους, ουσιαστικά τους είχα ζητήσει βοήθεια για το πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο εδώ πέρα, γιατί η όλη τους δράση και τα γραπτά τους υπήρξαν μεγάλη πηγή ελπίδας κι έμπνευσης. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι τα περισσότερα μέλη της ομάδας έχουν εμπειρία μιας queer πολιτικής στην πράξη επειδή έχουν ζήσει σε πόλεις με queer παράδοση (Λονδίνο, Βερολίνο κλπ). Αλλά γύρισαν και το έφεραν μαζί τους όλο αυτό και τώρα συνεχίζουν, κάθε χρόνο πιο δυνατά. Κι ήταν απλά στην αρχή λίγα παιδιά ουσιαστικά (5 νομίζω) που έβαλαν ένα στοίχημα με τον εαυτό τους και το κέρδισαν.
Αυτό ως απάντηση...σε όσους μου έχουν πει ότι στην Αθήνα δεν μπορεί να γίνει ποτέ τίποτα. Αυτό στους queer ανθρώπους, που έχουν πάει και στο Βελιγράδι και μου είπαν ότι στην Αθήνα δεν μπορεί να γίνει ποτέ τίποτα.
ΓΙΑΤΙ!;
"Καλωσήρθατε στην Σεξουαλική Επανάσταση!
Την μέρα της επαιτείου της Σερβικής "επανάστασης" ξεκινάει το τέταρτο QueerBeograd Festival: η πολύ δική μας "Σεξουαλική Επανάσταση". Στις 5, 6, 7 Οκτωβρίου θα μαζευτούμε για τρεις μέρες γεμάτες με συζητήσεις για την queer πολιτική, παραστάσεις, πάρτυ, ακτιβιστικές κινήσεις, πικ-νικ και ορατότητα. Για να δούμε ο ένας τον άλλον και να γιορτάσουμε την δικιά μας σέξυ αντίσταση, να πάρουμε ενέργεια και να ακούσουμε τις προσωπικές καθημερινές ιστορίες επανάστασης όλων μας.
Τον Οκτώβριο του 2000, η Σερβία είδε το τέλος του καθεστώτος του Μιλόσεβιτς, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, το κοινοβούλιο κάηκε κι ο Μιλόσεβιτς πετάχτηκε έξω,...ήταν η αρχή μιας νέας εποχής αλλαγών και ελπίδας. Όχι άλλος πόλεμος, όχι άλλος παρανοϊκός εθνικισμός, όχι άλλη απομόνωση. Είχε έρθει η ώρα να επανενωθούμε με τον κόσμο, ή εστω έτσι νομίζαμε.
Τώρα, που περάσανε σχεδόν δέκα χρόνια, κοιτάμε γύρω μας και αναρωτιόμαστε τι έχει αλλάξει; Πάρα πολλά!
Είμαστε μια χώρα στην μετάβαση από τον "κομμουνισμό" στον καπιταλισμό, κληθήκαμε να γίνουμε μέρος του ΝΑΤΟ, η πιθανή ένταξή μας στην Ε.Ε. συνοδεύεται από υποσχέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κι αυτό είναι το χρυσωμένο χάπι που θα γλυκάνει το άνοιγμα της χώρας μας σαν μια νέα αγορά (όχι ότι περιμένουμε να μπούμε στην Ε.Ε. κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον).
Αυτές οι αλλαγές όμως δεν ήταν αυτές που ελπίζαμε.
Είναι μια ομάδα που πριν από τρία χρόνια αποφάσισε με δισταγμό και πολύ ενθουσιασμό να κάνει αυτό που κανείς μέχρι τότε δεν φανταζόταν ότι μπορεί να γίνει, και μάλλον ούτε καν το είχε σκεφτεί...Και πόσο μάλλον σε μια πόλη ομοερωτοφοβική, βεβαρυμένη πολιτικά και όχι μόνο. Αποφάσισαν λοιπόν να στήσουν ένα Queer Festival και φέτος είναι η τέταρτή τους χρονιά (και μακάρι να βρω λεφτά να πάω κι όποιος θέλει έρχεται...). Ή μάλλον αυτό το βεβαρυμένο κοινωνικοπολιτικό παρελθόν είναι η πηγή της δύναμής τους, η πρόσφατη αίσθηση που έχουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, η πρόσφατη αίσθηση ότι πρέπει και μπορούν να αντισταθούν. Εμείς που να βρούμε αυτή την αίσθηση αναρωτιέμαι...
Τους ανακάλυψα πριν λίγο καιρό κι έχω μια μικρή επικοινωνία μαζί τους, ουσιαστικά τους είχα ζητήσει βοήθεια για το πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο εδώ πέρα, γιατί η όλη τους δράση και τα γραπτά τους υπήρξαν μεγάλη πηγή ελπίδας κι έμπνευσης. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι τα περισσότερα μέλη της ομάδας έχουν εμπειρία μιας queer πολιτικής στην πράξη επειδή έχουν ζήσει σε πόλεις με queer παράδοση (Λονδίνο, Βερολίνο κλπ). Αλλά γύρισαν και το έφεραν μαζί τους όλο αυτό και τώρα συνεχίζουν, κάθε χρόνο πιο δυνατά. Κι ήταν απλά στην αρχή λίγα παιδιά ουσιαστικά (5 νομίζω) που έβαλαν ένα στοίχημα με τον εαυτό τους και το κέρδισαν.
Αυτό ως απάντηση...σε όσους μου έχουν πει ότι στην Αθήνα δεν μπορεί να γίνει ποτέ τίποτα. Αυτό στους queer ανθρώπους, που έχουν πάει και στο Βελιγράδι και μου είπαν ότι στην Αθήνα δεν μπορεί να γίνει ποτέ τίποτα.
ΓΙΑΤΙ!;
"Καλωσήρθατε στην Σεξουαλική Επανάσταση!
Την μέρα της επαιτείου της Σερβικής "επανάστασης" ξεκινάει το τέταρτο QueerBeograd Festival: η πολύ δική μας "Σεξουαλική Επανάσταση". Στις 5, 6, 7 Οκτωβρίου θα μαζευτούμε για τρεις μέρες γεμάτες με συζητήσεις για την queer πολιτική, παραστάσεις, πάρτυ, ακτιβιστικές κινήσεις, πικ-νικ και ορατότητα. Για να δούμε ο ένας τον άλλον και να γιορτάσουμε την δικιά μας σέξυ αντίσταση, να πάρουμε ενέργεια και να ακούσουμε τις προσωπικές καθημερινές ιστορίες επανάστασης όλων μας.
Τον Οκτώβριο του 2000, η Σερβία είδε το τέλος του καθεστώτος του Μιλόσεβιτς, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, το κοινοβούλιο κάηκε κι ο Μιλόσεβιτς πετάχτηκε έξω,...ήταν η αρχή μιας νέας εποχής αλλαγών και ελπίδας. Όχι άλλος πόλεμος, όχι άλλος παρανοϊκός εθνικισμός, όχι άλλη απομόνωση. Είχε έρθει η ώρα να επανενωθούμε με τον κόσμο, ή εστω έτσι νομίζαμε.
Τώρα, που περάσανε σχεδόν δέκα χρόνια, κοιτάμε γύρω μας και αναρωτιόμαστε τι έχει αλλάξει; Πάρα πολλά!
Είμαστε μια χώρα στην μετάβαση από τον "κομμουνισμό" στον καπιταλισμό, κληθήκαμε να γίνουμε μέρος του ΝΑΤΟ, η πιθανή ένταξή μας στην Ε.Ε. συνοδεύεται από υποσχέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κι αυτό είναι το χρυσωμένο χάπι που θα γλυκάνει το άνοιγμα της χώρας μας σαν μια νέα αγορά (όχι ότι περιμένουμε να μπούμε στην Ε.Ε. κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον).
Αυτές οι αλλαγές όμως δεν ήταν αυτές που ελπίζαμε.
Στη Δύση, στις δεκατίες του 60 και του 70, η Αμερική ήταν το επίκεντρο της σεξουαλικής επανάστασης, της γυναικείας απελευθέρωσης, του φεμινισμού...μια κοινωνία που έβγαινε θεαματικά από την στενή συμβατικότητα και τον περιορισμό μιας διαφορετικής μεταπολεμικής γενιάς. Το κίνημα των ομοφυλοφίλων, το Stonewall, η ενδυνάμωση της κοινότητας των μαύρων, το κίνημα των γυναικών, το αντιπολεμικό κίνημα! Η Δύναμη των Ανθρώπων!
Αλλά μήπως εξαφανίστηκε η πατριαρχία; Μήπως ο σεξισμός και η ομοερωτοφοβία σταμάτησαν να υπάρχουν; Μήπως ο εθνικισμός και οι πόλεμοι είναι απλά τρελές αναμνήσεις; Μήπως ο ρατισμός είναι κάτι που οι άνθρωποι το βλέπουν ως κομμάτι του παρελθόντος που ούτε μπορούν να φανταστούν; Ξέρουμε όλοι πολλοί καλά ότι όλα αυτά είναι ακόμα εδώ, μαζί μας.
Κατά κάποιο τρόπο, τόσα πολλά έχουν αλλάξει, κι όλες αυτές οι ιδέες και οι κινήσεις είναι η απόδειξη. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα...η ιδεά ότι όλα αυτά έχουν τελειώσει και σύντομα θα είναι όλοι ίσοι στον καπιταλισμό.
Προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη μέσα από της ιστορίες μας, βρίσκουμε τους εαυτούς μας να μιλάμε για τα όρια, τις διαχωριστικές γραμμές, του φύλου, της σεξουαλικότητας, της κοινωνικής τάξης, της φυλής, της Ανατολής και της Δύσης: Προσπαθώντας να καταλάβουμε νοήματα και ιδέες που έχουν μεταφερθεί από το ένα μέρος στο άλλο. Οι ιστορίες μας αλληλεπιδρούν, τώρα περισσότερο από ποτέ, αλλά για πολλούς από εμάς, γεωγραφικά, σωματικά, πνευματικά, στην καθημερινότητά μας, οι διαχωριστικές γραμμές είναι ακόμα εδώ.
Στα θέματα που θα παρουσιάσουμε προς συζήτηση αυτή τη χρονιά, απευθυνόμαστε σε αυτές τις διαχωριστικές γραμμές, σε ένα άλλο επίπεδο. Τα θέματα: τρανς και σεξουαλική εργασία είναι αρκετά δηλοφιλή τελευταία, αλλά καμία από τις συζητήσεις που έχουν γίνει, δεν τα έχει τοποθετήσει στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου κινήματος...ενός κόσμου που βλέπει σύνορα και διαχωριστικές γραμμές αντί για ανθρώπους.
Τόσες πολλές φορές μας έχουν πει ότι τα θέλω μας, οι ανάγκες μας και οι επιθυμίες μας μπορούν να περιμένουν, ότι υπάρχουν πιο σημαντικά και επείγοντα θέματα που πρέπει να λυθούν, ότι οι αγώνες μας δεν έχουν κεντρική σημασία. Αρκετά! Εμείς λέμε ξανά...το προσωπικό είναι πολιτικό...κάθε κομμάτι της πολιτικής και κάθε κομμάτι της ζωής είναι μεταξύ τους συνδεδμένα. Το QueerBeograd αντιστέκεται στην ομοφοβία, στον σεξισμό, στον ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον μιλιταρισμό. Ήρθε η ώρα για μια νέα σεξουαλική επανάσταση.
Φέρτε τις ιστορίες σας, τις ελπίδες σας, τα όνειρά σας, τις επιθυμίες σας και τους όμορφους εαυτούς σας. Ας δούμε τι είναι δυνατόν. Ελάτε μαζί μας για αυτή την πολύ σέξυ επανάσταση...Επειδή θέλουμε πολλά! Οπότε, βγείτε έξω από τις ντουλάπες και ξεχυθείτε στους δρόμους. Ας το κάνουμε να συμβεί.
Πρόγραμμα και λοιπές πληροφορίες συμμετοχής στο www.queerbeograd.org και παρακαλώ προωθήστε αυτό το μήνυμα όπου θέλετε. Ευχαριστούμε!"
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:32
Τι είναι αυτό; activism
9 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...:
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
καλή φάση ακούγεται. και το website τους είναι πολύ κατατοπιστικό. plus δεν πρέπει να 'ναι ακριβό ένα τέτοιο ταξίδι, οπότε αν αποφασίσεις να πας, count me in as well :)
Αααα ωραία :) Παρέα..Κοίταξα για αεροπορικά εισιτήρια, είναι λίγο ακριβά..Ψάχνω για τρένο και λεωφορείο τι παίζει..Άντε start recruting people! :)
Μακάρι να κάναμε κι εμείς κάτι παρόμοιο εδώ!
ψήνομαι αγρίως αλλά έχω εξεταστική μέχρι τότε και χρειάζεται να κάνω και πολυ φασαρία για να τα καταφέρω να έρθω , πάντως πρέπει να παίζει τρένο απο Σαλόνικα...
@revqueer: Μπορούμε να το κάνουμε και εξαρτάται μόνο από εμάς..οπότε; :)
@les_boi: Ωραία όμως θα ήταν, ε; :) Πόση εξεταστική πια; Ουφ τι έχετε πάθει όλοι..
τρενάκι, τρενάκι! φτηνά, καλά και ατμοσφαιρικά! ήδη ξέρω άλλους 2 που ψήνονται εξίσου να το τολμήσουμε (θενκ γκοντ οι εξεταστικές είναι μακρινό παρελθόν) και ίσως παίζει και φρι διαμονή!! I'll call ya for more detailz (και να πάμε και για κανα καφέ btw τώρα που επιστρέψαμε στην πρωτεύουσα)
Ααααχχχ queerdom! Μου ξεμυαλίζεις τα παιδιά και τώρα με τρώνε να τα πάω Βελιγράδι -αλλά δε φταις εσύ -εγώ φταίω! Δεν θα σε πετύχω όμως;
Πολύ καλό κείμενο με όλες τις πολιτικές του αιχμές, όπως ακριβώς πρέπει. Όσο στόχος μας θα είναι μόνο η κατανάλωση και η επίδειξη που μας αλλοτριώνει από το σώμα και τις ανάγκες μας, τόσο ο ερωτισμός θα κρύβεται στα μπουντρούμια της ντροπής.
@Razz & TMB: Άντε ξεμυαλιστείτε..Εγώ θέλω να δω τι παίζει με το οικονομικό του όλου θέματος, έχω κι έξοδα, μετακομίζω..
@δείμε: Καλή σου μέρα :)