Όταν καλούμαστε να γίνουμε γονείς των γονιών μας
Saturday, September 22, 2007
Όλο και περισσότερους LGBTQ ανθρώπους βλέπω γύρω μου (κι εγώ μέσα σε αυτούς) που καλούνται να αναλάβουν την φροντίδα των γονιών τους που μεγαλώνουν και συνήθως αυτό γίνεται αποκλειστικά. Οι κοινωνιο-βιολόγοι πιστεύουν ότι το "γκέι γονίδιο" έχει διατηρηθεί μέσα στους αιώνες με σκοπό να δίνει, στην οικογένεια στην οποία εμφανίζεται, καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μιας κι είναι λιγότερο πιθανό να κάνουμε δικά μας παιδιά, παίρνουμε τον ρόλο μας βοηθώντας τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Κοινώς τα παιδιά των αδερφών μας π.χ. έχουν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης γιατί φροντίζουμε εμείς όλα τα μέλη της οικογένειας.
Βέβαια, όσο περνάνε τα χρόνια όλοι και περισσότεροι LGBTQ (αν κι όχι στην Ελλάδα) δημιουργούν δικές τους οικογένειες, αλλά προς το παρόν φαίνεται να είμαστε εμείς οι προκαθορισμένοι "προστάτες" των γονιών που μεγαλώνουν, περισσότερο από ότι τα υπόλοιπα αδέρφια που μπορεί να έχουμε. Και σίγουρα, τα ψυχολογικά θέματα που προκύπτουν από αυτό τον ρόλο μπορεί να είναι καθοριστικά και να επηρεάσουν κάθε άλλη συμπεριφορά και απόφαση στη ζωή μας. Πολλές/οι είναι αυτές/οι που βιώνουν έντονα αρνητικά συναισθήματα όταν καλούνται να αναλάβουν αυτό το ρόλο και η σχέση τους με τους γονείς τους αλλάζει με τρόπους μη επιθυμητούς.Ουστιαστικά, η ψυχολογική διεργασία που συνήθως προκαλείται είναι η εξής: Όλες/οι μας - ως ένα βαθμό - νιώθουμε απογοήτευση από εμπειρίες που είχαμε με τους γονείς μας κατά την παιδική μας ηλικία, πράγμα που είναι επόμενο λόγω της φύσης της σχέσης. Κάποιες/οι κυριολεκτικά βασανίστηκαν από τους γονείς τους, και οι υπόλοιποι απλά πήραμε λιγότερα από ότι θέλαμε ή φανταζόμασταν ότι χρειαζόμασταν και νιώσαμε κάποια ξεκάθαρα κενά σε κάποιους τομείς. Οι περισσότερες/οι από εμάς ενηλικιωνόμαστε με μια ελπίδα και προσπαθούμε να λύσουμε αυτά τα θέματα με το να παίρνουμε αυτά που θέλουμε χρειαζόμαστε από τους πραγματικούς ή/και τους υποκατάστατους γονείς μας (ερωμένες/εραστές, φίλες/ους, αφεντικά κλπ). Και είτε νιώθουμε καλά για την παιδική μας ηλικία είτε όχι, συνήθως βλέπουμε τους γονείς μας σαν τελευταία λύση στήριξης. Όπως είπε ο Rober Frost, "Σπίτι είναι εκεί, που όταν πρέπει να πας, πρέπει να σε δεχτούν".
Οπότε όταν ένας γονιός αρρωσταίνει ή πλησιάζει το θάνατο, τουλάχιστον δύο πράγματα συμβαίνουν στιγμιαία. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δεν θα πάρουμε από τον γονιό ό,τι πέρναμε ως παιδιά - η τελευταία μας ευκαιρία έχει ήδη χαθεί. Και φοβόμαστε, ότι με τον θάνατό τους, θα μείνουμε μόνες/οι και απροστάτευτες/οι στον κόσμο.
Λίγο περιπλεγμένο συναισθηματικά όλο αυτό, όπως κάθε σχέση παιδιού-γονεά, κι ίσως η στιγμή που καλούμαστε να τους "αναλάβουμε" η πιο δύσκολη από όλες. Ειδικά για εμάς που πιθανόν να έχουμε δεχτεί την ξεκάθαρη απόρριψη από τους γονείς μας λόγω της σεξουαλικότητάς μας. Αναρωτιέμαι, είναι τελικά καθήκον μας να γίνουμε γονείς των γονιών μας; Μπορούμε να χειριστούμε τις ενοχές αν τελικά δεν το κάνουμε; Και μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις από εμάς από ότι από τα άλλα ετεροφυλόφιλα αδέρφια, χωρίς θυμό;
Προσωπικά μιλώντας, έχοντας δυο γονείς, που τουλάχιστον ο ένας χρήζει σωματικής κι ο άλλος ψυχολογικής υποστήριξης, το γεγονός ότι ως κόρη (μιας και πάντα υπάρχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις φροντίδας από την κόρη από ότι από τον γιο) καλούμαι να αναλάβω έναν μεγαλύτερο ρόλο φροντίδας απέναντί τους από ότι ο αδερφός μου (που έχει στεγαστικό δάνειο να τρέχει, παιδί να μεγαλώσει κλπ), μου έχει δημιουργήσει αντιφάσεις συναισθηματικές και πολιτικές. Ειδικά όταν ακούω από το στόμα της μάνας μου ότι ο αδερφός μου χρειάζεται μεγαλύτερη βοήθεια (λόγω των παραπάνω) από ότι εγώ (λόγω έλλειψης των παραπάνω)...
Γιατί σαν γυναίκες να έχουμε δεδομένα ένα μεγαλύτερο φορτίο οικογενειακών υποχρεώσεων, γιατί ως LGBTQ να έχουμε ακόμα ένα μεγαλύτερο φορτίο οικογενειακών υποχρεώσεων και πόσα να δώσουμε "πίσω" όταν νιώθουμε την ανισότιμη αντιμετώπισή μας; Μου είναι σχεδόν προφανές, ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει καμιά/κανείς τους γονείς της/τους στη μοίρα τους, αλλά μήπως θα έπρεπε κι εκεί να διεκδικήσουμε μια αντιμετώπιση ισότητας; Γιατί πραγματικά, το να κάνεις παιδιά, και το να έχεις ένα δάνειο να τρέχει, δεν είναι ο μόνος τρόπος ολοκλήρωσης, ούτε οι μοναδικές πηγές "προβλημάτων".
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:02
26 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...:
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Το κακό είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κρατική υποδομή για να φροντίζει το κράτος τους ανθρώπους όταν μεγαλώνουν. Και έτσι η οικογένεια, σε όποια μορφή, γίνεται θηλειά να μας πνίξει. Οι έλληνες γονείς "απαιτούν" τα "χρεωστούμενα", με αποτέλεσμα να καταστρέφεται σε μεγάλο βαθμό η ζωή των παιδιών. Δεν έχει να κάνει με ομοφυλόφιλους και ετερόφιλους, άνδρες ή γυναίκες... λάθος, οι γυναίκες είμαστε πιο ευάλωτες, "ιδανικές" για το ρόλο της νοσοκόμας.
Ένας από τους πολλούς λόγους που δεν μου αρέσει η δομή της οικογένειας στη χώρα μου, ίσως επειδή από τα 16 μου γηροκομώ πολύ άρρωστους γονείς... και οδεύω πλέον στα 40.
η οικογένεια είναι παρα φύσει:-Ρ αυτα περι γκει γονιδιου και οικογένειας δεν τα σχολιάζω καν , δεν νομίζω πως έχεις υποχρέωση γενικά κι άοριστα απέναντι στους γονείς ... μόνο αν εσυ νιώθεις απ'τον εαυτό σου υποχρεωμένη/ος να τους βοηθήσεις επειδή τους αγαπάς , απο κει και περα είναι καταπίεση
Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη γιατί οτι γράψω παρακάτω μπορεί να φανεί σκληρό. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να κρύβει κανείς αυτά που πιστεύει. Λοιπόν:
1. Αν τα πράγματα είναι όπως αναφέρεται στη θεωρία του "γκέι γονιδίου" queerdom, ειλικρινά χαίρομαι που δεν το έχω αυτό το γονίδιο -δεν θα άντεχα με τίποτα να γηροκομήσω τους γονείς μου. Δεν τους πάω τώρα που είναι ακόμα "συζητήσιμοι" -φαντάσου να ξεμωραθούν κιόλας!
2. Αυτά που λες είναι η ρετσέτα της γεροντοκόρης ή του γεροντοπαλίκαρου -που την κολλάνε και στους ομοφυλόφιλους. Ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις και χρειάζονται συμπαράσταση (διαλέγουν πρώτοι άδειες στις δουλειές, φεύγουν για οικογενειακούς λόγους, δεν έχουν χώρο για τους γονείς κ.λ.π.) και σε αυτούς που είναι (σύμφωνα με την κατεστημένη λογική) μόνοι. Οι δεύτεροι τρώνε όλο το αγγούρι -λες και η διαφορετική επιλογή πλην της οικογένειας σημαίνει πως δεν έχεις προσωπική ζωή.
3. Οι γονείς δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απαιτούν από τα παιδιά τους (ούτε φυσικά και να τα εκβιάζουν συναισθηματικά). Έκαναν το κέφι τους γεννώντας παιδιά -αυτό δεν σημαίνει πως δημιούργησαν υπηρετικό προσωπικό για το μέλλον.
4. Όντως δεν υπάρχει μέριμνα της πολιτείας για τους ηλικιωμένους και ούτε πρόκειται να υπάρξει όσο το θέμα λύνεται ενδοοικογενειακά. Μην ξεχνάς πως, κάποια χρόνια πίσω, οι μόνοι τρόφιμοι των ψυχιατρείων ήταν όσοι δεν είχαν οικογένεια και η Ελλάδα ήταν μια χώρα στην οποία η σχιζοφρένεια ήταν μεμονωμένο περιστατικό γιατί θαβόταν μέσα στην οικογένεια.
5. Είναι κατανοητή η συναισθηματική φόρτιση των παιδιών σχετικά με τους γονείς τους -αλλά υπάρχει και η ζωή που πρέπει να ζήσει ο καθένας. Αν ο γονέας είναι τόσο προσκολλημένος στον εαυτό και τις ανάγκες του ώστε δεν διακρίνει τις ανάγκες του παιδιού του, ας το φωνάξει το παιδί -και παρακαλώ ας είναι μεγαλόφωνα.
6. Προφανώς το παιδί δεν έχει καμιά υποχρεώση απέναντι στον γονέα -αλλά ο γονέας έχει υποχρεώσεις απέναντι στο παιδί του.
Όλα αυτά είναι γενικές αρχές τις οποίες πιστεύω -ας μην αναλωθούμε σε περιπτωσιολογικές αναλύσεις.
“Αναρωτιέμαι, είναι τελικά καθήκον μας να γίνουμε γονείς των γονιών μας; “
Όχι, δεν είναι καθήκον μας. Και αυτή τη στιγμή μιλάω ως άνθρωπος, άσχετα απο σεξουαλικότητα. Το τι ορίζει καθένας ως καθήκον είναι καθαρά υποκειμενικό και προσωπική του επιλογή, αρκετά επιφορτισμένη απο πιθανές γονεικές παρεμβολές. Το κλασικό μοτιβο του γονέα «έκανα τα πάντα για σένα, έχασα τα καλύτερά μου χρόνια κτλ και τώρα πρέπει να με φροντίσεις, τώρα που σε έχω ανάγκη» είναι απο μόνο του ιδιαίτερα πιεστικό, ιδίως αν τα έχεις μαζεμένα στους δικούς σου.
Έχοντας μεγαλώσει σε δυσλειτουργική οικογένεια, έχω περάσει και εγώ απο απορίες τέτοιου τύπου. Το πολύ καλό στην δική μου περίπτωση είναι οτι οι γονείς μου είναι πολύ νέοι και αρκετά υγιείς και δεν έχει χρειαστεί ακόμα να τους γηροκομήσω. Ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν θέλω να γίνω γονιός τους. Θέλω να γίνω και να είμαι γονιός του εαυτού μου. Μου προσέφεραν πραγματικά το καλύτερο που μπόρεσαν στη ζωή τους αλλά δεν σημαίνει αυτό οτι πρέπει να γίνω δούλα τους για να τους το ξεπληρώσω. Θέλω να είμαι δίπλα τους, όποτε με έχουν ανάγκη αλλά μέχρι ενα συγκεκριμένο σημείο, μέχρι το σημείο που δεν αλλοιώνομαι και δεν μου φορτώνουν ευθύνες που δεν μου ανήκουν.
Μπορούμε να χειριστούμε τις ενοχές αν τελικά δεν το κάνουμε;
Όσο για τις ενοχές, ένας ψυχίατρος μου είχε πεί οτι είναι η γυμναστική της ψυχής. Μπορούμε να χειριστούμε τις ενοχές μας, δεχόμενοι το όριο των δικών μας δυνατοτήτων, μέχρι που και πόσο θέλουμε να δώσουμε. Βέβαια, να σημειώσω εδώ, οαι κατά την γνώμη μου, για να μπορώ να το κάνω αυτό, πρέπει να έχω απαλλαγεί απο μνησικακίες που νιώθω για αυτούς.
Και μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις από εμάς από ότι από τα άλλα ετεροφυλόφιλα αδέρφια, χωρίς θυμό;
Αυτό το διάβασα και απόρησα πραγματικά. Τι σχέση έχει η σεξουαλικότητα με τις απαιτήσεις απο τους γονείς;
Αγαπητή Queerdom
Το θέμα είναι πολυπαραγοντικό.
Είναι προσωπικό και κοινωνικό μαζί.
Στο προσωπικό, έχω να καταθέσω την δική μου εμπειρία, που είναι μάλλον ανάποδη από την δική σου. Όντας χρόνια μακρυά από τους δικούς μου, κυριολεκτικά αλλά και συναισθηματικά, με όλα όσα αναφέρεις, το αίσθημα της απόρριψης, την αισθηση ότι δεν πήρα όσα θα έπρεπε, κλπ κλπ, χωρίς κανένας να με πιέσει και χωρίς να μου το ζητήσει, αισθάνομαι, τώρα που βλέπω την μάνα μου να βάζει μασέλα, την ανάγκη να γυρίσω δίπλα τους. Η στιγμή που γινόμαστε γονείς των γονιών μας έχει να κάνει με τον ερχομό μας στη ζωή, με τον φόβο του θανάτου, με τον απογαλακτισμό. Ο καθένας μας απαντάει προσωπικά, δεν υπάρχει σωστή απάντηση πιστεύω.
Σε κοινωνικό επίπεδο, έχεις δίκιο, οι γυναίκες την έχετε πατήσει, καθώς έρχεστε στην ζωή με έναν αναμενόμενο ρόλο που αφορά στην γηροκόμιση των γονιών. Ακόμα και αν δεν στο ενσταλλάζουν οι ίδιοι σου οι γονείς, στο ενσταλλάζουν όλα τα άλλα γύρω σου. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μια γυναίκα ξεσκατώνει καλύτερα από έναν άντρα, αλλά όλοι αυτό φαίνεται να πιστεύουν. Καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, αλλά νομίζω ότι δεν διευκρινίζεις αν η πίεση που αισθάνεσαι είναι επειδή είσαι όντως "ελεύθερη", ή αν όντας σε μια σχέση, αισθάνεσαι ότι αυτό δεν θεωρείται εξίσου υπολογίσιμο όσο η "καθαγιασμένη" οικογένεια των υπολοίπων. Δεν είναι το ίδιο. Συμφωνώ με τα περί ρετσέτας που λέει ο motorcycle, και δεν μπορώ να θεωρήσω πως η συγκεκριμένη δύσκολη θέση αφορά μόνο στους LGBT ανθρώπους αλλά γενικώς στους ανύπαντρους.
Δεν συμφωνώ όυτε διαφωνώ μαζί σου. Απλά αισθάνομαι την ανάγκη να σου πω (οσο μπορώ να αγκίζω προσωπικά θέματα σε ένα blog) πως όντας σε έναν παρομοιο προβληματισμό εδώ και αρκετούς μήνες οσμίζομαι πως αυτές οι καταστάσεις είναι όντως πολύ πολύ δύσκολες...
καταπληκτικο το ποστ σου, γιατι ειναι τοσο, μα τοσο πραγματικο
κι ειναι κατι που βιωνουμε παρα πολλοι από εμάς τους LGBT
ειναι και ο λογος που τρεχω και δε φτανω να προλαβω να αγορασω σπιτι και να φυγω πριν νιωσω πως η αναγκη των γονιων μου θα ειναι τεραστια, γιατι τοτε φοβαμαι πως δεν θα το κανω ποτε...
και φυσικα ο "κληρος" πεφτει σε μενα, ως λογικη συνεπεια, πεφτει σ' αυτον που δεν εχει αναγνωρισμενο οικογενειακο στατους (τι κι αν για μενα ο ανθρωπος μου ειναι η νεα οικογενεια)...
--
το να κανεις παιδι δεν το θεωρω απαραιτητα κεφι - κεφι ειναι να πας συναυλια και να παρεις σουπερ ναρκωτικα το ηλιοβασιλεμα
--
το οτι δεν εχεις καμια υποχρεωση απεναντι στους γονεις σου μπορει να ισχυει αν οι γονεις σε μεγαλωσαν μεχρι τα 18 και μετα σε ετζασαν οπως θα προεβλεπε και ο νομος
για τους περισσοτερους απο εμας, αυτο δε συνεβη
λεφτα, συνεχης υποστηριξη, καθημερινη φροντιδα ειναι λογοι αρκετοι για να δημιουργησουν σε καποιους ενα αισθημα ευθυνης και "υποχρεωσης"
το οτι προκειται για τους γονεις δεν εχει καμια σημασια
κι ενας φιλος να παρειχε τοσα πραγματα - ενω δεν ειναι υποχρεωμενος (εδω εχουμε και τη βασικη μας διαφορα: λες οτι ειναι υποχρεωμενος ο γονιος. ως ποτε ειναι υποχρεωμενος;) - παλι το ιδιο μπορει να ενιωθες
εν ολιγοις ωραια ολα αυτα τα θεωρητικα περι ανεξαρτησιας και μη υποχρεωσης, αλλα μεχρι τη στιγμη που η κοινωνια θα παψει να μας θεωρει πολιτες β κατηγοριας, εμεις θα τρωμε το αγκουρι κι εσεις οι στρεητ (μην το παρεις προσωπικα, γενικα μιλαω) θα τρωτε τα σπιτια και τα οικοπεδα
η διαφωνια ηταν με mb (απλα το διευκρινιζω γιατι δεν ηταν ξεκαθαρο όταν ξαναδιαβασα το comment)
Καλά, δεν διαφωνώ. Όντως η περιουσία πηγαίνει "από την οικογένεια στην οικογένεια" -και ο "β΄κατηγορίας" δεν παίρνει τίποτα γιατί δεν έχει κοινωνικά αποδεκτές ανάγκες.
Αλλά επιμένω -κάνοντας παιδιά, κάνεις το κέφι σου και τονώνεις τον εγωισμό σου. Να φτιάξεις έναν άνθρωπο "κατ΄εικόνα σου" -τι άλλο είναι το παιδί; Γιατί αν ήταν διαφορετικά θα επέλεγες να υιοθετήσεις -αφού υπάρχουν τόσα παιδιά που έχουν την ανάγκη μας. Μη μου προτάξεις τις δυσκολίες της υιοθεσίας -κάνοντας παιδιά κάνουμε το κέφι μας.
Οι υποχρεώσεις των γονιών, κατά τη γνώμη μου, δεν σταματάνε πουθενά. Η ύπαρξή μας είναι δική τους επιλογή και δεν μπορεί να μπει σε νόρμες. Και μέχρι τα 108 σου μπορεί να σε πληρώνουν γιατί ο κόσμος που σε έφεραν δεν έχει δουλειές ούτε για δείγμα. Και αυτοί το ήξεραν, αλλά, παρ΄όλα αυτά, σε έφεραν.
Κάτι τελευταίο -το πρόβλημα με όσους επέλεξαν κάτι διαφορετικό από την κατεστημένη στάση ζωής είναι διπλό:
1. Πρόβλημα κοινωνικής αποδοχής (να γίνει δεκτό πως οι ανάγκες είναι ίδιες).
2. Νομικό πρόβλημα.
Μπορείς να αγωνιστείς για το δεύτερο και να το πετύχεις -όσο, ταυτόχρονα, περνάς το μήνυμα πως οι "διαφορετικοί" είναι επίσης άνθρωποι. Το δεύτερο λοιπόν, είναι δεμένο με το πρώτο -αλλά, για το δεύτερο, η διαδικασία είναι περισσότερο απτή (πορείες, δικαστήρια, ομάδες πίεσης κ.λ.π.)
Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις και ομολογώ πως δεν είχαν περάσει καν από το μυαλό μου. Το ότι η φύση προορίζει τους ομοφυλόφιλους ως caretakers των γονιών τους δε με βρίσκει σύμφωνο και το βρίσκω λίγο τραβηγμένο. Πάντως όπως λέει και ο motorcycle boy είναι απαράδεκτη η λογική του 'κάνω παιδιά για να με γηροκομήσουν'.
@juanita la quejica: Δεν θεωρώ απαραίτητα κακό την φροντίδα των ηλικιωμένων από την οικογένειά τους, αρκεί να έχουν μπει όρια στη σχέση και η ευθύνη να είναι μοιρασμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιου είδους κρατική υποστήριξη γιατί κακά τα ψέματα, ο άνθρωπος μεγαλώνοντας έχει αυξημένες ανάγκες φροντίδας. Κι έχει να κάνει με το φύλο κι έχει να κάνει με την σεξουαλικότητα.
@les_boi: Αυτά πέρι γκέι γονιδίου, τι να σου πω, δεν τα κρίνω..Από εκεί και πέρα, υποχρέωση γενικά κι αόριστα μπορεί να μην έχεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ένα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης θα πέσει πάνω σου.
@ΤΜΒ: Δεν σε θέλουμε για να κρύβεις αυτά που πιστεύεις..
1. Να χαίρεσαι..
2. Η αλήθεια είναι ότι ισχύει για κάθε γεροντοκόρη και γεροντοπαλίκαρο, απλά έχω την αίσθηση ότι μια διάκριση υφίσταται.
3. Σίγουρα δεν έχουν δικαίωμα να απαιτούν, γιατί αν έχεις κάνει για αυτό παιδιά..σώθηκες κι εσύ κι εκείνα.
4. Αν σκεφτείς πόσο κουβαλάνε οι Έλληνες την έννοια του στίγματος, είναι λογικό. Να βάλεις τους γονείς σου σε γηροκομείο; Ακούγεται απάνθρωπο για τα εδώ δεδομένα.
5. Ναι ναι, να το φωνάξει, αλλά όπως είπες η συναισθηματική φόρτιση είναι μεγάλη..
6. Το παιδί έχει υποχρέωση απέναντι στους γονείς ως ένα σημείο, δεν το ρώτησαν για να το γεννήσουν μεν, αλλά το έφεραν ως εδώ και μάλλον κάτι τους "χρωστάει" (συνήθως).
@sailormoon: Καλώς ειπωμένα, αλλά δύσκολο να βάλεις τις γραμμές στις ευθύνες που δεν σου ανήκουν..Όταν στις πετάνε στα μούτρα με τον τρόπο που συνήθως κάνουν.
Όσο για τον ψυχίατρό σου..ακόμα αναρωτιέμαι πώς ακριβώς το εννοούσε αυτό..
Κι όσο για τα ετεροφυλόφιλα αδέρφια, για μένα προφανώς έχει σχέση, γιατί ακόμα και τον καταμερισμό των όσων υπάρχουν στην δική μου οικογένεια τον έχω ακούσει να επηρεάζεται από το γεγονός ότι εγώ δεν θα κάνω ποτέ οικογένεια..Κι έχω θυμό, κι έχω κάθε λόγο να έχω.
@tsarlatann & divine mitsakos: Επιστρέφω σε εσάς αργότερα, πέρασε η ώρα και πρέπει να πάω κάπου.
I epistimoniki meleti pu edixe oti ta agoria ine pio pithanon na ine gay an exun megalitera aderfia apo tin idia mitera ine edo http://www.ncbi.nlm.nih.gov/sites/entrez?Db=pubmed&Cmd=ShowDetailView&TermToSearch=16807297&ordinalpos=3&itool=EntrezSystem2.PEntrez.Pubmed.Pubmed_ResultsPanel.Pubmed_RVDocSum
ke exigite pio apla edo
http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2006/06/26/ugay.xml
I biologiki exigisi pu dinun ine oti iparxi ligoteri testosteroni, eno polis kosmos exi pi oti o logos (gia tous antres tulaxiston) einai oti parexun frontida stin oikogeneia
Oso gia to an exoume ipoxreosi na frontisume tous goneis mas, i ellines goneis parexun poli perisotera apo alous (opois exei zisi stin agglia to xerei) opote de theoro oti ekanan apla "to kefi tous", giati tote apla tha se petagan exo apo to spiti sta 18, kai fisika tote de tha eixes kamia ipoxreosi.
Θὰ συμφωνήσω ἀπόλυτα μὲ τὸν Motorcycle boy. Κάθε ἄνθρωπος κάνει στὴ ζωή του ὅ,τι θέλει, ἐφ' ὅσον δὲν βλάπτει τοὺς/τὶς ἄλλους/ες. Ἔτσι καὶ οἱ γονεῖς κάνουν παιδιὰ ἐπειδὴ αὐτὸ τοὺς/τὶς ἀρέσει, καὶ αὐτὸ εἶναι θεμιτό. Οἱ ὑποχρεώσεις τῶν γονέων ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ Μικροῦ Πρίγκηπα: «ὅταν ἐξημερώσεις κάτι, εἶσαι πάντα ὑπεύθυνος γι' αὐτό», κι αὐτὸ δὲν ἰσχύει μόνο γιὰ τὶς βιολογικὲς σχέσεις, ἀλλὰ ἂν τὸ ἀναλύσω θὰ ξεφύγουμε. Πάντως ὁπωσδήποτε δὲν ἐνέχει ὑποχρέωση «ξεπληρώματος» στὸ τέλος.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, εἶναι κοινωνικὰ χρήσιμο νὰ ὑπάρχει ἕνα εἶδος ἀνταπόδοσης. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀνταπόδοση δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ στραφεῖ πρὸς τοὺς/τὶς ἀνθρώπους ποὺ μᾶς προσέφεραν κάτι (βιολογικοὺς γονεῖς ἢ ὁποιονδήποτε ἄλλο ποὺ ἐμεῖς θεωροῦμε ὅτι μᾶς προσέφεραν)· ἡ ἀνταπόδοση μπορεῖ νὰ στραφεῖ πρὸς ἄλλους/ες ἀνθρώπους ποὺ καθ' οἱονδήποτε τρόπο μᾶς χρειάζονται. Γιὰ νὰ δώσω ἕνα παράδειγμα, μποροῦμε νὰ ἀνταποδώσουμε τὸ καλὸ ποὺ μᾶς ἔδωσαν οἱ γονεῖς καὶ οἱ μεγαλύτεροι σὲ ἡλικία ἢ πιὸ προνομιοῦχοι οἰκονομικὰ στὰ παιδιά μας, ἢ σὲ νεότερα ἄτομα ποὺ μᾶς χρειάζονται.
Ἔτσι, αὐτὴ ἡ ἀνταπόδοση δὲν χρειάζεται νὰ πάει «πίσω», ἀλλὰ μπορεῖ νὰ πάει «μπροστά». Χωρὶς νὰ εἶναι κακὸ τὸ πρῶτο (ἂν θέλουμε τὸ κάνουμε, ἂν δὲν θέλουμε δὲν τὸ κάνουμε, ἂν θέλουμε τὸ κάνουμε), θεωρῶ τὸ δεύτερο πιὸ ὑγιές. (Κι αὐτὸ μπορῶ νὰ τὸ πάω καὶ ἀλλοῦ, ἀλλὰ πάλι θὰ ξεφύγουμε.)
Ὅσον ἀφορᾶ στὰ γονίδια, τό 'χουμε ξανασυζητήσει, θὰ πῶ μόνο ὅτι ἡ ἐπιστήμη, μὲ τὸν κάπως ἀτελῆ καὶ τὸν ἐξωφρενικὰ στοχαστικὸ τρόπο ποὺ λειτουργεῖ, βγάζει συμπεράσματα ποὺ κάποτε εἶναι ἀληθῆ, κάποτε ὄχι, ὁπωσδήποτε ὅμως δίνουν τροφὴ γιὰ σκέψη καὶ βοηθοῦν (διὰ τῆς ἐπαληθεύσεως ἢ διὰ τῆς καταρρίψεώς τους) στὴν ἀνάπτυξη καλύτερων συμπερασμάτων κοκ.
Στους γονείς μας χρωστάμε το "ζειν", στους δασκάλους μας το "ευ ζειν" λένε. Σε μια περίοδο που το 2ο (με το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα που περνάει κρίση και πάει απ'το κακό στο χειρότερο) δύσκολα επιτυγχάνεται, το 1ο είναι ο.τι μας μένει κι αυτό που μπορεί να "σιγοντάρει" πλέον και την επιτυχία στο 2ο. Αυτό το λέω φυσικά, δεν θα σας κρυφτώ, σε αποκλειστικά προσωπικό επίπεδο, καθώς ανήκω σε μια πολύτεκνη και αγαπημένη οικογένεια, όπου όσο μικρός κι αν ανεξαρτητοποιήθηκα, η φροντίδα, η στήριξη και η αγάπη πάντα περισσεύουν. Οπότε ό,τι τους "ανταποδώσω" θα'ναι από καθαρή αγάπη, κι όχι από υποχρέωση, και θα'ναι στο μέτρο του εφικτού, και αντίστοιχο του χώρου μου, το οποίον και σεβάστηκαν πάντα οι γονείς μου. Στο κοινωνικό επίπεδο, συμφωνώ μαζί σας, ότι η έλλειψη κρατικής υποδομής προκαλείται από και προκαλεί (είναι φάυλος κύκλος) από την ανάληψη της φροντίδας των (ηλικιωμένων/ασθενών) γονιών από τα παιδιά, και μάλιστα από εκείνο που βρίσκεται στο λιγότερο -με κοινωνικούς όρους/πρότυπα- "επιφορτισμένο" status quo (ήτοι LGBT), ή σε διαφορετική περίπτωση από την "κόρη".
Εύγε για τον προβληματισμό που θέτεις, κι ο οποίος φυσικά δεν εξαντλείται ούτε με ένα τόσο καλά δομημένο ποστ, ούτε με παρελκόμενα -όσο εύστοχα κι αν είναι- σχόλια, αλλά που ισοδυναμεί σχεδόν με τον τίτλο ενός phD. καληνυχτώ
@queerdom
more kala kanis k exis oso thimo exis me ton aderfo su, alla epitrepse mu mias k se ksero prospika na su po oti esi i idia feris efthini gia tin katastasi me ton aderfo su.pu ine ta dika su oria? ine aparadekto epidi ise lesvia kai den tha kanis ikogenia na min exis ta idia dikeomata me ton straight aderfo. re si skepsu oti o pateras mu exi 2 aderfes.mono o pateras mu k i mia aderfi tu exun ikogenia. i triti den exi alla parola afta, i mitera tus k giagia mu apeti apo olus to idio kai exun oli tus ta idia dikeomata sthn periusia.afto su lei kati?
Queerdom, το μόνο που χρωστάει ένα παιδί στους γονείς του είναι να ζήσει πιο ευτυχισμένη ζωή από αυτούς. Και οι γονείς έχουν χρέος να του εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο -ακόμα και καταστρέφοντας τις δικές τους ζωές.
Αλλιώς δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει να παλέψεις γι΄αυτό. Και όσοι πέθαναν αγωνιζόμενοι θα ήταν απλά, αυτοκτονικοί τύποι σε αυτή την περίπτωση.
Και φυσικά, το χειρότερο (ή το καλύτερο) είναι πως όλοι μας είμαστε γονείς των παιδιών που έρχονται.
Καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου για την προστασία των γονέων. Αυτός είναι βέβαια και ο λόγος που τα ανώτερα θηλαστικά οδηγήθηκαν στην λογική της οικογένειας, ακόμα και πριν το θεσμό του γάμου.
Βέβαια σε πολλά θα πρέπει να διαφωνήσω, αφού η ομοφυλοφιλία είναι σεξουαλική και όχι αναπαραγωγική. Οι ομοφυλόφιλοι -ακόμα και αν δεχτούμε τη θέση περί φυσικής επιλογής με την οποία διαφωνώ ως γνωστόν- έχουν δυνατότητα αναπαραγωγής.
Είναι ρατσιστική η θεωρία που παρουσιάζεις. Η γονεϊκή προστασία γινόταν πάντοτε και όχι μόνο από ομοφυλόφιλους, κούκλα μου. Τούτες οι θεωρίες είναι πολύ επικίνδυνες.
Τι ρατσιστική, τι επικίνδυνη, τι δεν θα τη σχολιάσω... ΈΛΕΟΣ
Η θεωρία κατ αρχήν δεν είναι τόσο των κοινωνιο-βιολόγων αλλά των εξελικτικών ψυχολόγων.
Helloooo έχει ακούσει κανείς εδώ για την εξέλιξη; Αυτήν την επιστημονική θεωρία που οι παπάδες πολεμάνε...;
Και δεν αναφέρεται στην εποχή μας, ούτε καν στις τελευταίες χιλιετίες αλλά για πολύ πιο πίσω στο χρόνο.
Καστράτο, για εμένα μιλάς; Δηλαδή θεωρείς εξελικτική βιολογική θέση κι επιχειρηματολογία τη θέση ότι η ομοφυλοφιλία είναι ο γονείκός προστάτης; Ας ακούσουμε εκτός από τις γνωστές κορώνες την ίδια την επιχειρηματολογία.
Κανείς δεν επιτρέπω να αφήνει εντυπώσεις για τη δμηοκρατικότητά μου και τον ακτιβισμό μου για τα δικαιώματα όλων. Με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, είμαι υπέρμαχος της ομοφυλοφιλίας (διαφημίζοντάς την κιόλας σε άρθρα μου).
Όταν ανακαλύψεις το ρατσισμό τέτοιων θέσεων, θα είναι αργά. Αυτές είναι και οι θέσεις όμως που κρατούν κλειστή την ομάδα και δεν επιτρέπουν να βγουν στην κοινωνία ανοιχτά οι ομοφυλόφιλοι.
Καθημερινά μας πετάνε διάφορα "μπαλάκια" για να τα πιάσουμε.
Μας ρίχνουν στα χέρια "ευθύνες" που συχνά δε μας ανήκουν.
Όλοι. Γονείς. Φίλοι. Εραστές. Συνάδελφοι στη δουλειά. Κτλ. Κτλ.
Ποια από αυτά τα μπαλάκια θα "πιάσουμε" και ποια από αυτά θα αφήσουμε να πέσουν είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ.
Προσωπικά έχω δηλώσει στους γονείς μου ότι δεν γηροκομώ κανέναν από τους δύο. Και το είπα κοιτώντας τους στα μάτια. Είναι υπεύθυνοι για το πως θα ζήσουν και το πως θα γεράσουν. Κανένας δε γεννήθηκε για να κάνει τη νοσοκόμα.
Και δεν έχει να κάνει με το πόσο τους αγαπώ. Ούτε είναι κίνηση αδιαφορίας. Απλά δεν ευθύνομαι εγώ αν ο πατέρας μου τρώει ότι τρώει και θέτει τον εαυτό του υποψήφιο για εγκεφαλικό κτλ κτλ. Είναι δική του ευθύνη να σκεφτεί πως θέλει να γεράσει και πως θέλει να πεθάνει. πχ με καρδιακό. Πάντως το να πεις "κακογέρασα με χίλια δύο προβλήματα υγείας (δική σου ευθύνης...) και τώρα παιδιά μου ελάτε να με γηροκομίσετε" είναι τουλάχιστον... τραγικό. Και ευχαριστώ δεν θα πάρω.
Queerdome κανείς δεν σε αναγκάζει. Αν δε θέλεις. ΜΗΝ το κάνεις. Κανείς δε θα σου πει μπράβο μετά. Είμαστε οι επιλογές μας.
Δείμε δεν αναφέρομαι μόνο σε εσένα και δεν αμφισβήτησα τίποτα από όσα αναφέρεις(την δημοκρατικότητα σου, τον ακτιβισμό σου κτλ κτλ κτλ)...
Το μόνο που αμφισβήτησα είναι την ικανότητα να χαρακτηρίζει όπως ο καθένας του κατέβει επιστημονικές θεωρίες που δεν τις έχει μελετήσει. Αλλά θα μου πεις περιμένεις τίποτα καλύτερο; Η Νοοτροπία-Παραθυροπληξία του Παντογνώστη σχολιαστή έχει μεταφερθεί και στα blogs.
H θεωρία σε αδρες γραμμές λέει ΜΟΝΟ αυτά ...
[Οι κοινωνιο-βιολόγοι πιστεύουν ότι το "γκέι γονίδιο" έχει διατηρηθεί μέσα στους αιώνες με σκοπό να δίνει, στην οικογένεια στην οποία εμφανίζεται, καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μιας κι είναι λιγότερο πιθανό να κάνουμε δικά μας παιδιά, παίρνουμε τον ρόλο μας βοηθώντας τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.]
....
Για την ακρίβεια αυτό είναι μία υπόθεση (και όχι θεωρία) του να εμηνευτεί γιατί το χρωμόσωμα Χq28 που κληρονομείτε από τις μητέρες στους γιους και κατά πάσα πιθανότητα είναι υπεύθυνο για την ανδρική ομοφυλοφιλία δεν χάθηκε ανα τους αιώνες αφού η ομοφυλοφιλία δεν είναι μια συμπεριφορά που βοηθά την αναπαραγωγή... Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Υπάρχουν και άλλες υποθέσεις που το εξηγούν όπως π.χ. ότι το γονίδιο είναι υπεύθυνο για επιθυμητά χαρακτηριστικά στις γυναίκες που το φέρουν κ.α.
Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι επιστημονικές θέσεις αλλά θέσεις της αρθογράφου και αναγνωστών που μπέρδεψαν τα μπούτια τους...
Συνεπώς στη ερώτηση σου
¨Δηλαδή θεωρείς εξελικτική βιολογική θέση κι επιχειρηματολογία τη θέση ότι η ομοφυλοφιλία είναι ο γονείκός προστάτης;¨
Σου απαντώ,
Βελτίωσε την κριτική σου ικανότητα όταν διαβάζεις ώστε να ξεχωρίζεις την θέση ενός βιολόγου και την θέση μιας ορθογράφου ή την μη σωστή χρήση μιας επιστημονικής θεωρίας στην επιχειρηματολογία ενός άρθρου.
Πρόσφατα πήγα σε κηδεία φίλης μου που πέθανε νέα. Είδα μετά από χρόνια τον gay αδελφό στον οποίο τα υπόλοιπα έγγαμα αδέλφια είχαν αφήσει τη φροντίδα της ανάπηρης μάννας. Πολύ άδικο. Η χριστιανική κοινωνία μας είναι ζούγκλα.
Και με μεγάλη καθυστέρηση...συνεχίζω:
@tsarlatann: Έχεις απόλυτο δίκιο ότι δεν υπάρχει σωστή απάντηση στο θέμα αυτό. Κάποιες/οι μπορεί να νιώσουμε την ανάγκη να "επιστρέψουμε" με αυτό τον τρόπο πράγματα που έχουμε πάρει από τους γονείς μας..Σίγουρα δεν αφορά μόνο τα LGBTQ άτομα, απλά η έμφαση μου ήταν αυτή λόγω έμφασης του βλογκ.
@divine mitsakos: Ευχαριστώ :) Και τελοσπάντων, όχι δεν αναγνωρίζεται ως επίσημο στάτους το να έχεις έναν σύντροφο εκτός του συνηθισμένου, δεν αναγνωρίζονται ως αληθινές υποχρεώσεις, οι υποχρεώσεις απέναντι στη δική σου "λειψή" ζωή (συνήθως). Ούτε εγώ θεωρώ κέφι το να κάνεις παιδί να πω την αλήθεια, είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που οδηγούν τους ανθρώπους στην απόφαση αυτή (συνειδητοί ή μη). Κι όντως μια "υποχρέωση" μάλλον την έχεις από τη στιγμή που ειδικά στην Ελλάδα η στήριξη δείχνει να μην έχει ηλικιακό όριο.
@revqueer: Η θεωρία υπάρχει και προσωπικά τραβηγμένη δεν τη θεωρώ, από εκεί και πέρα προφανώς και απαράδεκτο είναι το να κάνεις παιδιά, όταν η πράξη αυτή έχει αποκλειστικά ιδιοτελείς σκοπιμότητες.
@rachel: θενκ γιου για την πάντα επιστημονική σου ματιά..
@GordonGR: Το είχα ξεχάσει αυτό από τον Μικρό Πρίγκηπα..:) Αν και δεν συμφωνώ απόλυτα, μ'άρεσε, με έβαλε σε σκέψεις. Αν και μ'αρέσει η ιδεά της προς τα μπροστά "ανταπόδωσης", δεν αναιρεί την προς τα πίσω, κάποιος πρέπει να φροντίσει τους λιγότερο ικανούς..Όσο για την επιστήμη, καλό είναι να την αντιμετωπίζουμε κριτικά αλλά να μην την παραβλέπουμε.
@Equilibrium: Είσαι τυχερός :) Και μακάρι να ήταν όλες/οι έτσι..
@ΤΜΒ: Δύσκολο πράγμα νά'σαι γονιός..Και δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να απαιτεί την απόλυτη αυτοθυσία σου, δεν δίνει καν καλή εικόνα στο παιδί αυτό.
@ο δείμος του πολίτη: Δεν θεωρώ ρατσιστική τη θεωρία, θεωρώ ότι δίνει μια πιθανή εξήγηση στο γιατί έχει διατηρηθεί ως χαρακτηριστικό η ομοφυλοφιλία παρόλο που δεν συμβάλει στην αναπαραγωγική διαδικασία..Και ναι μεν είναι σεξουαλική, αλλά από το σεξ έρχεται η αναπαραγωγή, οπότε..Η θεωρία ίσως και να είναι επικίνδυνη, αν την "χειριστούν" επικίνδυνα μυαλά..
@l-Castrato: Η θεωρία είναι τον κοινωνιο-βιολόγων, οι ψυχολόγοι ασχολούνται με άλλα πράγματα, να ξέρουμε τι λέμε, ε; Ακριβώς επειδή μιλάς και περί εξέλιξης..
@ο δείμος του πολίτη: Ειλικρινά δεν νομίζω πως αυτές οι θέσεις είναι που εμποδίζουν την ομοφυλοφιλία να βγει προς τα έξω, αντιθέτως..
@Lenaki: Δική μας επιλογή και δική μας ευθύνη να αναγνωρίζουμε τις δικές μας ευθύνες..:) Δεν συμφωνώ με την απολυτότητα στην μη φροντίδα των γονιών πάντως..γιατί τελικά δεν χρειάζεται να τους αναλάβεις πλήρως, απλά να δείχνεις το ενδιαφέρον σου για αυτούς. Και τελοσπάντων, δεν είμαστε υπεύθυνοι για όσα παθαίνουμε, ένα σωρό αυτοάνοσα νοσήματα υπάρχουν, πίστεψέ με. Εκεί σε ποιον θα καταλογίσεις την ευθύνη; Το ξέρω ότι κανείς δεν με αναγκάζει να κάνω τίποτα, απλά ήταν ο προβληματισμός μου ως προς το που μπαίνουν τα όρια και ως το πόσο πιο επιβαρυμένη νιώθω τη θέση μου σχετικά με αυτή του αδερφού μου.
@l-castrato: Δεν χρησιμοποίησα λανθασμένα κάποια επιστημονική υπόθεση, έκανα απλά την αναφορά και μετά συνέχισα τον προβληματισμό μου..Διάβαζε κι εσύ προσεκτικότερα, ο δείμος στην τελική νομίζω έχει την κριτική ικανότητα που του χρειάζεται. Όπως κι οι περισσότεροι εδώ μέσα, δεν νομίζεις;
@Anonymous: Κρίμα κι άδικο είναι..Και επιβεβαιώνει τους φόβους μου.
"Δεν χρησιμοποίησα λανθασμένα κάποια επιστημονική υπόθεση, έκανα απλά την αναφορά και μετά συνέχισα τον προβληματισμό μου.."
Έχεις δίκιο σ αυτό αλλά αμφισβητώ ακόμα την κριτική ικανότητα ορισμένων αναγνωστών που μπέρδεψαν την επιστημονική θέση με όλο το υπόλοιπο άρθρο...
Όσο για την ψυχολογία υπάρχει και ο κλάδος της βιολογικής ψυχολογίας με υποκλάδο την εξελικτική (προσοχή! εξελικτική όχι αναπτυξιακή)ερμηνεία της συμπεριφοράς που ασχολείται ακριβώς με τέτοια ζητήματα. H υπόθεση όμως αυτή έχεις δίκιο ότι είναι ενός κοινωνιοβιολόγου του οποίου το όνομα μου διαφεύγει.
Καλησππέρα :-)
Θα αναφέρω ένα παράδειγμα.
Και θα το κάνω προσωπικό για να γίνω κατανοητή.
Δεν θα δεχόμουν ποτε από κανένα να με αλλάξει πάνες όταν θα πάθω αλτσχάιμερ (αυτοάνοσο, δεν έχω ευθύνη που το έπαθα...όπως σωστά παρατήρησες στο σχόλιο μου παραπάνω) εκτός αν αυτός ο κάποιος είναι νοσοκόμα στο γηροκομείο που θα έχω φροντίσει να εισαχθώ έγκαιρα η ίδια όταν η νόσος θα μου επιτρέπει ακόμα να σκέφτομαι.
Είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να με φροντίσει όταν γεράσω.
Φροντίζω μόνη μου να γεράσω καλά και πού θα γεράσω.
Κοινώς η Χριστιάνα και η αδερφή μου (τα δύο άτομα που θεωρώ οικογένεια μου μαζί με μερικούς φίλους) δε σημαίνει ότι αν πάθω κάτι θα μετατραπούν σε νοσοκόμες.
Δεν θα το ήθελα ποτέ αυτό ακριβως γιατί τις νοιάζομαι και τις σκέφτομαι.
Και δεν είμαι μαζί τους για να έχω "κάποιον να με κοιτάξει στα γεράματα".
Φροντίζουμε οι ίδιοι για τη ζωή μας. Και δεν γινόμαστε "βάρος" σε κανένα.
Είναι ζήτημα ευθύνης απέναντι στον εαυτό σου και σε αυτους που αγαπάς. το να προβλέψεις για τα γηρατειά σου.
Μακάρι να το έκαναν όλοι αυτό.