Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε την κάθε Δρούζα;
Sunday, September 30, 2007

Καθόμουν και χάζευα στο νετ την Πέμπτη και χτυπάει το τηλέφωνο. Μια φίλη μου είπε να βάλω γρήγορα STAR, γιατί παρουσιάζε ένα θέμα για το Φεστιβάλ της Ερεσσού. Τίποτα άλλο δεν είπε. Τρέχω να προλάβω και τι να δω; Με τίτλο "Η δημόσια εξομολόγηση μιας ομοφυλόφιλης γυναίκας" κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα και δραματικά.

Καλεσμένη ήταν η Τερέζα, μια 45χρονή λεσβία που μένει πια στην Ερεσσό μόνιμα. Απαντούσε καρτερικά στην Δρούζα ερωτήσεις για την ζωή της, για το πως αποφάσισε ότι δεν θέλει άντρες, για το πως το πήραν οι γονείς της κλπ. Καλεσμένη κι η Κάρολαϊν με την κόρη της (επίσης λεσβία), μια Αγγλίδα λεσβία, που μένει κι αυτή στην Ερεσσό - αν κατάλαβα καλά, και συνειδητοποίησε την σεξουαλικότητά της μετά τον χωρισμό από τον άντρα της.

Δεν θα μπορούσε να λείπει ένας εκπρόσωπος της Εκκλησίας ο πατέρας Μάξιμος, αν θυμάμαι καλά και μια ψυχολόγος που έδινε την πιο επιστημονική άποψη για το θέμα αυτό. Υποθέτω ότι σε γενικές γραμμές μπορείτε όλες/οι να φανταστείτε τι ειπώθηκε. Ο ρασοφόρος μιλούσε για το καλό και το κακό, η ψυχολόγος προσπαθούσε να πείσει ότι it's ok to be gay και η Δρούζα αδυνατούσε να κρύψει την ομοερωτοφοβία της τόσο πολύ που γινόταν προκλητική. Χρησιμοποιούσε συνέχεια λέξεις του στυλ "κανονικό ζευγάρι" (αναφερόμενη στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια) και ιδιαιτερότητα (αναφερόμενη στην ομοφυλοφιλία). Η λέξη λεσβία δεν πλησίασε τα χείλη της προφανώς. Έκανε ατελείωτες ηλίθιες ερωτήσεις για το πώς γίνεται να μην θέλεις έναν άντρα και κοιτούσε τις καλεσμένες της λες κι ήταν εξωγήινες.

Αποκορύφωμα; Παρουσίαση επόμενης συνέντευξης με τον εξής πρόλογο : "Θα σας παρουσιάσουμε κι ένα βίντεο με την Σάρα που έχει ΚΑΙ σωματική αναπηρία αλλά παρόλα αυτά επιμένει κλπ κλπ". Δηλαδή δεν της έφτανε η άλλη αναπηρία, είχε κι άλλο κακό... Μου θύμισε συμφοιτήτρια που είπε το ασύλληπτο ως απάντηση στο σχόλιο που είχα κάνει για ένα πανέμορφο γκέι αγόρι: "Αν δεν ήταν και όμορφος, η πουστάρα, καλύτερα να πάει να αυτοκτονήσει" (να σημειώσω ότι ήταν από τις ελάχιστες φορές που ήμουν τόοοοοοσο κοντά στο να βιαιοπραγήσω).

Κι όχι δεν περίμενα κάτι πολύ καλύτερο από την Δρούζα, ίσως να ήξερε δυο πράγματα παραπάνω, να είχε μια αίσθηση μεγαλύτερης πολιτικής ορθότητας, να μην απηύθυνε το λόγο μόνο στον ρασοφόρο (που η παρουσία του και μόνο έδειχνε, η αλήθεια είναι, ότι η συζήτηση δεν είχε να πάει πουθενά) και να μην έκανε τόσο μα τόσο προφανές ότι απεχθάνεται τις γυναίκες που είχε απέναντί της. Να φανταστείτε, το έβλεπα με την μάνα μου, και γύρισε μόνη της και μου είπε ότι είναι απαράδεκτο να το παρουσιάζει με αυτό τον τρόπο κι ότι κάνει μόνο κακό (και ναι ναι ναι! η εκπαίδευση έχει πλέον πιάσει τόπο).

Τηλέφωνα συχνά από συνειδητοποιημένες/ους LGBTQ τηλεθεατές/τριες που είχαν μια μεγαλύτερη δόση ενόχλησης από ότι οι καλεσμένες, που ναι μεν απορώ για την ψυχραιμία τους, αλλά από την άλλη θεωρώ ότι λανθασμένα δεν αντιδρούσαν στα ατελείωτα ατοπήματα της παρουσιάστριας, κατά κάποιο τρόπο νομιμοποιώντας διακρίσεις κανονικότητας κλπ. Δεν τα είπαν άσχημα, και σίγουρα εκτιμώ το θάρρος τους, αλλά έχω μείνει με ένα παράπονο. Ίσως έφταιγε κι η διαφορά της γενιάς, δεν ξέρω.

Γιατί γιατί γιατί να καλούνται ρασοφόροι όποτε συζητιέται κάτι τέτοιο; Τι δουλειά έχουν; Γιατί ο νόμος του Θεού ΤΟΥΣ πρέπει να θεωρείται δογματικά καθολικός; Πόσο ακόμα θα καλούνται ως προστάτες μιας παραπαίουσας "ηθικής" και πότε στο διάολο θα σταματήσουμε να θεωρούμε αυτή τη χώρα συνώνυμο του Χριστιανισμού; Πότε θα γίνει ο διαχωρισμός, ε; Με τα μεγαλύτερα ποσοστά του ΛΑΟΣ να έρχονται απο ηλικίες κάτω των 30...ΠΩΣ;

Και πότε θα βγει κάποιος να κράξει δημόσια την κάθε Δρούζα για την στάση της; (Καταπληκτικό σκηνικό με τηλεθεατή να της εξηγεί ότι όπως εκείνη απεχθάνεται την ιδέα του να πάει με γυναίκα έτσι την απεχθάνεται κι αυτός κι εκείνη να έχει πάρει ένα βλέμμα αηδίας και να λέει, χωρίς να πείθει κανέναν, "Καταλαβαίνω..." και να υπερκαλύπτει τις άλλες φωνές, να παραφράζει τα όσα ακούει και να μοιράζει τα συμπεράσματά της ως αλήθειες, για εμάς τους ιδιαίτερους, με τις αναπηρίες, τα κουσούρια κλπ...)

Το θυμήθηκα και συγχύστηκα...Και ποιος βλέπει την Δρούζα; Ακριβώς αυτοί που βλέπουν λεσβία και νομίζουν ότι θα μεταμορφωθεί από λεπτό σε λεπτό σε γυναικοβόρο τέρας.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:30 24 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Τι είναι αυτό; greece sucks

Όταν καλούμαστε να γίνουμε γονείς των γονιών μας
Saturday, September 22, 2007

Όλο και περισσότερους LGBTQ ανθρώπους βλέπω γύρω μου (κι εγώ μέσα σε αυτούς) που καλούνται να αναλάβουν την φροντίδα των γονιών τους που μεγαλώνουν και συνήθως αυτό γίνεται αποκλειστικά. Οι κοινωνιο-βιολόγοι πιστεύουν ότι το "γκέι γονίδιο" έχει διατηρηθεί μέσα στους αιώνες με σκοπό να δίνει, στην οικογένεια στην οποία εμφανίζεται, καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μιας κι είναι λιγότερο πιθανό να κάνουμε δικά μας παιδιά, παίρνουμε τον ρόλο μας βοηθώντας τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Κοινώς τα παιδιά των αδερφών μας π.χ. έχουν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης γιατί φροντίζουμε εμείς όλα τα μέλη της οικογένειας.

Βέβαια, όσο περνάνε τα χρόνια όλοι και περισσότεροι LGBTQ (αν κι όχι στην Ελλάδα) δημιουργούν δικές τους οικογένειες, αλλά προς το παρόν φαίνεται να είμαστε εμείς οι προκαθορισμένοι "προστάτες" των γονιών που μεγαλώνουν, περισσότερο από ότι τα υπόλοιπα αδέρφια που μπορεί να έχουμε. Και σίγουρα, τα ψυχολογικά θέματα που προκύπτουν από αυτό τον ρόλο μπορεί να είναι καθοριστικά και να επηρεάσουν κάθε άλλη συμπεριφορά και απόφαση στη ζωή μας. Πολλές/οι είναι αυτές/οι που βιώνουν έντονα αρνητικά συναισθήματα όταν καλούνται να αναλάβουν αυτό το ρόλο και η σχέση τους με τους γονείς τους αλλάζει με τρόπους μη επιθυμητούς.

Ουστιαστικά, η ψυχολογική διεργασία που συνήθως προκαλείται είναι η εξής: Όλες/οι μας - ως ένα βαθμό - νιώθουμε απογοήτευση από εμπειρίες που είχαμε με τους γονείς μας κατά την παιδική μας ηλικία, πράγμα που είναι επόμενο λόγω της φύσης της σχέσης. Κάποιες/οι κυριολεκτικά βασανίστηκαν από τους γονείς τους, και οι υπόλοιποι απλά πήραμε λιγότερα από ότι θέλαμε ή φανταζόμασταν ότι χρειαζόμασταν και νιώσαμε κάποια ξεκάθαρα κενά σε κάποιους τομείς. Οι περισσότερες/οι από εμάς ενηλικιωνόμαστε με μια ελπίδα και προσπαθούμε να λύσουμε αυτά τα θέματα με το να παίρνουμε αυτά που θέλουμε χρειαζόμαστε από τους πραγματικούς ή/και τους υποκατάστατους γονείς μας (ερωμένες/εραστές, φίλες/ους, αφεντικά κλπ). Και είτε νιώθουμε καλά για την παιδική μας ηλικία είτε όχι, συνήθως βλέπουμε τους γονείς μας σαν τελευταία λύση στήριξης. Όπως είπε ο Rober Frost, "Σπίτι είναι εκεί, που όταν πρέπει να πας, πρέπει να σε δεχτούν".

Οπότε όταν ένας γονιός αρρωσταίνει ή πλησιάζει το θάνατο, τουλάχιστον δύο πράγματα συμβαίνουν στιγμιαία. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δεν θα πάρουμε από τον γονιό ό,τι πέρναμε ως παιδιά - η τελευταία μας ευκαιρία έχει ήδη χαθεί. Και φοβόμαστε, ότι με τον θάνατό τους, θα μείνουμε μόνες/οι και απροστάτευτες/οι στον κόσμο.

Λίγο περιπλεγμένο συναισθηματικά όλο αυτό, όπως κάθε σχέση παιδιού-γονεά, κι ίσως η στιγμή που καλούμαστε να τους "αναλάβουμε" η πιο δύσκολη από όλες. Ειδικά για εμάς που πιθανόν να έχουμε δεχτεί την ξεκάθαρη απόρριψη από τους γονείς μας λόγω της σεξουαλικότητάς μας. Αναρωτιέμαι, είναι τελικά καθήκον μας να γίνουμε γονείς των γονιών μας; Μπορούμε να χειριστούμε τις ενοχές αν τελικά δεν το κάνουμε; Και μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις από εμάς από ότι από τα άλλα ετεροφυλόφιλα αδέρφια, χωρίς θυμό;

Προσωπικά μιλώντας, έχοντας δυο γονείς, που τουλάχιστον ο ένας χρήζει σωματικής κι ο άλλος ψυχολογικής υποστήριξης, το γεγονός ότι ως κόρη (μιας και πάντα υπάρχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις φροντίδας από την κόρη από ότι από τον γιο) καλούμαι να αναλάβω έναν μεγαλύτερο ρόλο φροντίδας απέναντί τους από ότι ο αδερφός μου (που έχει στεγαστικό δάνειο να τρέχει, παιδί να μεγαλώσει κλπ), μου έχει δημιουργήσει αντιφάσεις συναισθηματικές και πολιτικές. Ειδικά όταν ακούω από το στόμα της μάνας μου ότι ο αδερφός μου χρειάζεται μεγαλύτερη βοήθεια (λόγω των παραπάνω) από ότι εγώ (λόγω έλλειψης των παραπάνω)...

Γιατί σαν γυναίκες να έχουμε δεδομένα ένα μεγαλύτερο φορτίο οικογενειακών υποχρεώσεων, γιατί ως LGBTQ να έχουμε ακόμα ένα μεγαλύτερο φορτίο οικογενειακών υποχρεώσεων και πόσα να δώσουμε "πίσω" όταν νιώθουμε την ανισότιμη αντιμετώπισή μας; Μου είναι σχεδόν προφανές, ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει καμιά/κανείς τους γονείς της/τους στη μοίρα τους, αλλά μήπως θα έπρεπε κι εκεί να διεκδικήσουμε μια αντιμετώπιση ισότητας; Γιατί πραγματικά, το να κάνεις παιδιά, και το να έχεις ένα δάνειο να τρέχει, δεν είναι ο μόνος τρόπος ολοκλήρωσης, ούτε οι μοναδικές πηγές "προβλημάτων".

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 12:02 26 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Αν ψήφιζε λοιπόν το αγαπητό αναγνωστικό κοινό του Athens Queer Playspace...
Monday, September 17, 2007

Σίγουρα δεν θα είχε βγει η ΝΔ πάντως.

Πιο συγκεκριμένα...Ψηφίσανε 110 άτομα στο poll (και 9 είπαν ότι θα απέχουν από τις Εκλογές) και αποφάσισαν τα εξής:

Θα απέχω	8%
Λευκό/Άκυρο	4%
ΝΔ	5%
ΠΑΣΟΚ	24%
ΚΚΕ	4%
ΣΥΝ	35%
ΛΑΟΣ	5%
Άλλο κόμμα	14%
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα	3%

Δηλαδή, αν η Ελλάδα ήμαστε εμείς, μόνο ένα 8.18% θα απείχε αντί για το 25.86%. ***

Θα ήταν το 3.86% λευκό κι άκυρο αντί για το 2.67%.

Η ΝΔ θα είχε πάρει το 6.19% αντί για το 41.83%.

Το ΠΑΣΟΚ θα είχε πάρει το 26.80% αντί για το 38.10%.

Το ΚΚΕ θα είχε πάρει το 4.12% αντί για το 8.15%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε πάρει το 39.18% αντί για το 5.04%.

Ο ΛΑΟΣ θα είχε πάρει το 5.15% αντί για το 3.8% (αν και είμαι πεπεισμένη ότι είτε δεν ψήφισαν με ιδιαίτερη σοβαρότητα στο poll, είτε δεν ήταν αναγνώστες, όσοι έδωσαν απάντηση τον ΛΑΟΣ).

Και τα λοιπά κόμματα θα είχαν πάρει 15.46% αντί για 3.08%.

Η Βουλή θα ήταν πεντακομματική σίγουρα και μπορεί και εξακομματική ή επτακομματική, δυστυχώς δεν έχω στοιχεία δικά σας για τις λεπτομέρειες.

Πάντως να αναφέρω ότι στην πρώτη της εμφάνιση η Φιλελεύθερη Συμμαχία απόσπασε ένα 0.10%, δηλαδή 7.492 ψήφους.

Δηλαδή θα είχαμε αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλαβάνο.

Τελοσπάντων, δεν θα το σχολιάσω περισσότερο αυτή τη στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι έκπληξη καμία δεν μου προκάλεσε το αποτέλεσμα. Απλά αναρωτιέμαι πώς θα πάει αυτή η χώρα μπροστά και επαναπαύω τις όποιες ελπίδες μου στις ντιρεκτίβες της Ε.Ε..

Ευχάριστη η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, δυσάρεστη κι αναπόφευκτη μάλλον η είσοδος του ΛΑΟΣ στην Βουλή (και φαντάζομαι η Σαρρή θα βγήκε..έτσι για πλάκα).

***Πιο παραστατικά...

	Ελλάδα	Athens Queer Plaspace
Ψήφισαν	74.14%	91.82%
Λευκό/Άκυρο	2.67%	3.86%
ΝΔ	41.83%	6.19%
ΠΑΣΟΚ	38.10%	26.80%
ΚΚΕ	8.15%	4.12%
ΣΥΡΙΖΑ	5.04%	39.18%
ΛΑΟΣ	3.8%	5.15%
Λοιπά Κόμματα	3.08%	15.46%

Νομίζω θέλω να ζω στο Athens Queer Playspace...

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 15:13 13 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Τι είναι αυτό; polls

Τι άκουσα τον Παυλόπουλο να λέει...
Friday, September 07, 2007

Χάζευα τώρα το "Χαιρετίσματα στην Εξουσία" με τον Λάλα στο Star και είχε ενδιαφέρον θεωρώ. Μ' άρεσε ο Λάλας, δεν τον είχα ξαναδεί σε αυτό το ρόλο και μ' άρεσε το πώς χειριζόταν τους καλεσμένους του, το χιούμορ του που συνήθως δεν υπάρχει σε τέτοιες συζητήσεις, μια σχετικά μη ορθή πολιτικά διάθεση.

Ο ένας καλεσμένος ήταν ο Παυλόπουλος από τη ΝΔ κι η άλλη καλεσμένη η Διαμαντοπούλου από το ΠαΣοΚ.

Και ρωτά ο Λάλας τον Παυλόπουλο: "Τι θα κάνατε αν ερχόταν η κόρη σας και σας έλεγε ότι θέλει να ζήσει με μια άλλη γυναίκα;"

Ο Παυλόπουλος χαμογελά λίγο αμήχανα, παίρνει 2-3 δευτερόλεπτα για να προετοιμάσει την απάντησή του και λέει κάτι τέτοιο: "Όταν πρόκειται για θέματα προσωπικών ελευθεριών που δεν βλάπτουν τους άλλους, τότε οφείλει να υπάρχει ένας σεβασμός στο άτομο. Μπορεί να πικραινόμουν βαθιά επειδή δεν θα ικανοποιούσε την στερεότυπη εικόνα που έχω στο μυαλό μου, αλλά όταν πρόκειται για θέμα ελευθεριών...μπλα μπλα...Πάντως σίγουρα θα έψαχνα για τις ευθύνες μου, που έχω φταίξει, αλλά όταν πρόκειται για θέμα προσωπικών ελευθεριών...μπλα μπλα..."

Προσπάθησε ο άνθρωπος να διατηρήσει μια πολιτική ορθότητα, να δείξει μια σταθερότητα ως προς την...πεποίθησή του περί σεβασμού των προσωπικών ελευθεριών. Αλλά για μένα το θέμα είναι ότι όσο επικρατεί η πεποίθηση ότι η ομοφυλοφιλία είναι κάτι για το οποίο κάποιος έχει φταίξει, δηλαδή ότι είναι ένα λάθος, μια παρενέργεια, ένα αποτέλεσμα μιας ανεπιτυχούς ενέργειας/μη-ενέργειας, τόσο θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει η γενικότερη ομοερωτοφοβική οπτική της/του μέσης/ου Ελληνίδας/α.

Κι αυτό ξεκινάει από εμάς...Όταν εμείς θεωρούμε ότι κάτι έχει φταίξει, όταν το καταλογίζουμε έστω μέσα μας σε κάποιον ή σε κάτι, ως ευθύνη, τόσο δίνουμε την αίσθηση ότι όντως κάτι λάθος έχει γίνει. Γιατί μπορεί να υπάρχουν αιτίες, αλλά αιτίες υπάρχουν και για την ετεροφυλοφιλία, κανείς δεν κάθεται να αναρωτηθεί για αυτές (κι ας μην αρχίσω να ακούω τα περί αναπαραγωγής, έχουν καταρριφθεί ως επιχειρήματα λόγω αφέλειας).

Και να συμπληρώσω ότι όταν έγινε μια προσέγγιση της ΝΔ από την ΟΛΚΕ, αυτό που είπε η ΝΔ ήταν ότι δεν είναι στα ζητούμενα του κόσμου η θέσπιση του Πολιτικού Γάμου...τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Είναι στο χέρι όλων μας όμως να τα βάλουμε όλα αυτά στα ζητούμενά μας, γιατί όσο δεν υπάρχει εκ μέρους μας ουσιαστική και μαζική αντίδραση, τόσο κάποιοι δεν θα μας λαμβάνουν υπ' όψιν τους.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 18:14 26 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Τι είναι αυτό; greece sucks, politics

QueerBeograd Festival 2007
Saturday, September 01, 2007

Στη Δύση, στις δεκατίες του 60 και του 70, η Αμερική ήταν το επίκεντρο της σεξουαλικής επανάστασης, της γυναικείας απελευθέρωσης, του φεμινισμού...μια κοινωνία που έβγαινε θεαματικά από την στενή συμβατικότητα και τον περιορισμό μιας διαφορετικής μεταπολεμικής γενιάς. Το κίνημα των ομοφυλοφίλων, το Stonewall, η ενδυνάμωση της κοινότητας των μαύρων, το κίνημα των γυναικών, το αντιπολεμικό κίνημα! Η Δύναμη των Ανθρώπων!

Αλλά μήπως εξαφανίστηκε η πατριαρχία; Μήπως ο σεξισμός και η ομοερωτοφοβία σταμάτησαν να υπάρχουν; Μήπως ο εθνικισμός και οι πόλεμοι είναι απλά τρελές αναμνήσεις; Μήπως ο ρατισμός είναι κάτι που οι άνθρωποι το βλέπουν ως κομμάτι του παρελθόντος που ούτε μπορούν να φανταστούν; Ξέρουμε όλοι πολλοί καλά ότι όλα αυτά είναι ακόμα εδώ, μαζί μας.

Κατά κάποιο τρόπο, τόσα πολλά έχουν αλλάξει, κι όλες αυτές οι ιδέες και οι κινήσεις είναι η απόδειξη. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα...η ιδεά ότι όλα αυτά έχουν τελειώσει και σύντομα θα είναι όλοι ίσοι στον καπιταλισμό.

Προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη μέσα από της ιστορίες μας, βρίσκουμε τους εαυτούς μας να μιλάμε για τα όρια, τις διαχωριστικές γραμμές, του φύλου, της σεξουαλικότητας, της κοινωνικής τάξης, της φυλής, της Ανατολής και της Δύσης: Προσπαθώντας να καταλάβουμε νοήματα και ιδέες που έχουν μεταφερθεί από το ένα μέρος στο άλλο. Οι ιστορίες μας αλληλεπιδρούν, τώρα περισσότερο από ποτέ, αλλά για πολλούς από εμάς, γεωγραφικά, σωματικά, πνευματικά, στην καθημερινότητά μας, οι διαχωριστικές γραμμές είναι ακόμα εδώ.

Στα θέματα που θα παρουσιάσουμε προς συζήτηση αυτή τη χρονιά, απευθυνόμαστε σε αυτές τις διαχωριστικές γραμμές, σε ένα άλλο επίπεδο. Τα θέματα: τρανς και σεξουαλική εργασία είναι αρκετά δηλοφιλή τελευταία, αλλά καμία από τις συζητήσεις που έχουν γίνει, δεν τα έχει τοποθετήσει στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου κινήματος...ενός κόσμου που βλέπει σύνορα και διαχωριστικές γραμμές αντί για ανθρώπους.

Τόσες πολλές φορές μας έχουν πει ότι τα θέλω μας, οι ανάγκες μας και οι επιθυμίες μας μπορούν να περιμένουν, ότι υπάρχουν πιο σημαντικά και επείγοντα θέματα που πρέπει να λυθούν, ότι οι αγώνες μας δεν έχουν κεντρική σημασία. Αρκετά! Εμείς λέμε ξανά...το προσωπικό είναι πολιτικό...κάθε κομμάτι της πολιτικής και κάθε κομμάτι της ζωής είναι μεταξύ τους συνδεδμένα. Το QueerBeograd αντιστέκεται στην ομοφοβία, στον σεξισμό, στον ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον μιλιταρισμό. Ήρθε η ώρα για μια νέα σεξουαλική επανάσταση.

Φέρτε τις ιστορίες σας, τις ελπίδες σας, τα όνειρά σας, τις επιθυμίες σας και τους όμορφους εαυτούς σας. Ας δούμε τι είναι δυνατόν. Ελάτε μαζί μας για αυτή την πολύ σέξυ επανάσταση...Επειδή θέλουμε πολλά! Οπότε, βγείτε έξω από τις ντουλάπες και ξεχυθείτε στους δρόμους. Ας το κάνουμε να συμβεί.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:32 9 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Τι είναι αυτό; activism

Irshad Manji: Πολεμώντας τον θρησκευτικό φανατισμό

Ευτυχώς πέρα από τα νέα για ξυλοδαρμούς και θανατώσεις ομοφυλοφίλων, που μας έρχονται με ανησυχητική συχνότητα, υπάρχουν γυναίκες και άντρες που με τον προσωπικό τους αγώνα μας δίνουν δύναμη και ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν...

Μια τέτοια γυναίκα είναι η Ishrad Manji, που έχει ήδη τιμηθεί ως Young Global Leader στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ, αλλά το όνομα της και μόνο προκαλεί ατελείωτες αντιδράσεις. Ο πρώτος λόγος είναι το βιβλίο που έγραψε με τίτλο "Το Πρόβλημα με το Ισλάμ Σήμερα". Στο βιβλίο ασχολείται με την υποτίμηση και κακομεταχείριση των γυναικών στο Ισλάμ, τις επιθέσεις κατά των Εβραίων και την έλλειψη κριτικής σκέψης εντός της Μουσουλμανικής κοινότητας σήμερα.

Αν προσθέσετε ότι η Manji είναι ανοιχτά λεσβία, τότε μπορείτε να καταλάβετε γιατί υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι και οργανισμού που την μισούν, και την θέλουν ακόμα και νεκρή. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι ακόμα και στον Καναδά που πλέον ζει, το σπίτι της έχει ανεπτυγμένο σύστημα ασφαλείας και αλεξίσφαιρα παράθυρα.

Η Manji ενδιαφέρεται πολύ να εναρμονίσει την σεξουαλικότητά της με την πίστη της. Όπως λέει, "Αναγνωρίζω ότι το Κοράνι περιλαμβάνει κείμενα που υπονοούν ότι η ομοφυλοφιλία δεν μπορεί να είναι ανεκτή. Αλλά περιλαμβάνει κι άλλα κείμενα που υπονοούν ότι ο Αλλάχ ξέρει ακριβώς τι κάνει όταν δημιουργεί έναν κόσμο με τόση διαφορετικότητα. Ότι ο Θεός ό,τι δημιουργεί το δημιουργεί στην πιο τέλεια μορφή του, ότι ο Θεός δημιουργεί όποιον θέλει και ποτέ δεν δημιουργεί κάποιον/κάτι χωρίς λόγο. Πώς λοιπόν οι πολέμιοί μου εξηγούν αυτές τις Γραφές;"

Η Manji επίσης πιστεύει ότι οι Μουσουλάνοι έχουν καθήκον να πολεμήσουν για την ελευθερία τους να σκέφτονται για την δικιά τους ερμηνεία του Ισλάμ και άλλων θεμάτων που τους αφορούν άμεσα. Γιατί να χρησιμοποιείται η θρησκεία ως μέσο αποφυγής της γνώσης και της αυτογνωσίας και γιατί να μπερδεύεται το δόγμα με την πίστη;

Για όλους αυτούς τους λόγους δημιούργησε το Project Ijithad, που έχει σκοπό να φέρει κοντά φιλελεύθερους Μουσουλμάνους και μη-Μουσουλμάνους συμμάχους, ώστε να συζητηθούν θέματα όπως η ομοφυλοφιλία, οι γάμοι μεταξύ Μουσουλμάνων και αλλόθρσηκων και τα δικαιώματα των γυναικών στο Ισλάμ". Επίσης προσφέρει οικονομική βοήθεια, με την μορφή microcredit δανείων, σε Μουσουλμάνες γυναίκες φτωχών χωρών, ώστε να τις βοηθήσει να μορφωθούν, να διδάξουν τα παιδιά τους και να ξεκινήσουν τα δικά τους σχολεία.

*Πηγή The Times of India.

σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 16:00 0 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...    

Τι είναι αυτό; constitutionalised religion sucks, famous LGBTQs