Ανώνυμοι Ομοφυλόφιλοι
Monday, March 26, 2007
Εμφανίστηκαν λοιπόν στην Αμερική και Ανώνυμοι Ομοφυλόφιλοι, με την στήριξη της Εκκλησίας προφανώς, ώστε όσοι παραστράτησαν, να καταφέρουν να γυρίσουν στον (str8) ίσιο δρόμο. Να αποδεχτούν την αδυναμία τους απέναντι στην σεξουαλικότητά τους και να ζητήσουν βοήθεια για να απαλλαγούν από αυτήν. Όπως λένε και οι ίδιοι είναι μια "ομάδα αντρών και γυναικών που μοιραζόμενοι τις κοινές τους συναισθηματικές εμπερίες, θα βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να ζήσουν ελεύθεροι από την ομοφυλοφιλία".
Αυτές οι ομάδες είναι κομμάτι του γενικότερου anti-gay κινήματος που ανθίζει στην Αμερική και προτείνει θεραπείες αποστροφής (aversion therapy), ψυχανάλυση και άλλες μεθόδους που υποτίθεται ότι μπορούν να ξεκάνουν το κακό. Και μπορεί η επιστημονική και ιατρική κοινότητα να κατακρίνουν αυτές τις κινήσεις και να τις θεωρούν ιδιαίτερα επικίνδυνες και αναποτελεσματικές, όμως ο κρατικός μηχανισμός δεν έχει κάνει καμία ιδιαίτερη κίνηση να τις αποτρέψει.
Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι προσφέρουν βοήθεια σε ανθρώπους που δεν θέλουν οι ίδιοι να είναι ομοφυλόφιλοι και ότι δεν πιέζουν κανέναν να αλλάξει. Αγνοώντας την ψυχιατρική προσέγγιση που θεωρεί ότι οι ομοφυλόφιλοι οφείλουν να αποδεχτούν την σεξουαλικότητά τους και όχι να την αλλάξουν, στο δρόμο για την ψυχική τους υγεία.
Επαναλαμβανόμενες έρευνες αποδεικνύουν ότι προσπάθειες αλλαγής της σεξουαλικότητας ενός ανθρώπου είναι επιβλαβείς και χωρίς μακροπρόθεσμό αποτέλεσμα (μόνο 3% επιτυχία).
Οπότε οι ex-gays (έτσι ονομάζονται) δεν παραμένουν ex-gays για πολύ και το μόνο που τελικά αλλάζει είναι η ένταση των ενοχών και της ντροπής που προφανώς ήταν αυτό που τους οδήγησε να προσπαθήσουν να αλλάξουν σε πρώτο επίπεδο.
Το πιο θλιβερό όμως είναι τα λεγόμενα ex-gay camps, όπου στέλνονται χωρίς την θέλησή τους ομοφυλόφιλοι έφηβοι από τους γονείς τους. Η πρώτη αντίδραση σε αυτό ήρθε όταν ένας 16χρονος το 1995 ζήτησε νομική προστασία από το κράτος και το δικαστήριο έκρινε ότι θα ήταν επιζήμιο για τον νεαρό να αναγκαστεί να υποστεί μια τέτοια διαδικασία. Από τότε ακολούθησαν κι άλλες διαμαρτυρίες από εφήβους που οδηγήθηκαν μέχρι και με χειροπέδες (!) στις ιδιόμορφες αυτές χριστιανικές κατασκηνώσεις και τους δόθηκαν μέχρι και φάρμακα από μη ειδικευμένο προσωπικό. Ευτυχώς κάποια από τα κέντρα έκλεισαν, αλλά όχι όλα.
Και τα σκάνδαλα δεν άργησαν να βγουν στην επιφάνεια... Με τους ίδιους τους ιδρυτές των πρώτων ομάδων, μεταξύ αυτών και των Ανώνυμων Ομοφυλόφιλων, να αποκαλύπτεται ότι συνεχίζουν τον ομοφυλόφιλο βίο τους παρά τα όσα "διδάσκουν"! Αυτό βέβαια δεν στάθηκε αρκετό πλήγμα για το anti-gay κίνημα και οι υποστηρικτές του είναι ακόμα αρκετοί.
Για ακόμα μια φορά η Εκκλησία των πολιτικών συμφερόντων αντιβαίνει την επιστήμη και φασιστικά προσπαθεί να μοιράσει την "αγάπη" της ξεζουμίζοντας τις ψυχές και τις τσέπες των όσων "πιστών".
[Βέβαια, ειδικά στην Αμερική, υπάρχει και gay Εκκλησία, που υποστηρίζει ότι η ομοφυλοφιλία είναι αποδεκτή, βασιζόμενοι σε διαφορετική ερμηνεία των Ιερών Γραφών που αυτοί δίνουν (ετοιμάζω ένα θέμα για αυτό).]
Ελπίζω οι δικοί μας να μην παίρνουν ιδέες από τα όσα βλέπουν εκεί έξω να συμβαίνουν.
Υ.Γ. Υπάρχουν, για όποιον/α ενδιαφέρεται, δύο μαύρες κωμωδίες, το "But I'm a Cheerleader" και το "Saved!" που ασχολούνται με το θέμα του anti-gay κινήματος μέσα από ιστορίες ομοφυλόφιλων νέων που κάποιος προσπαθεί με το ζόρι να τους αλλάξει την σεξουαλικότητα.
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 14:55 6 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; homophobia
Λεσβιοφοβία
Thursday, March 22, 2007
Το παρακάτω άρθρο το βρήκα στις σελίδες της ILGA (International Lesbian and Gay Association) και ήρθε να συμπληρώσει μια συζήτηση που είχα με μια ετεροφυλόφιλη φίλη μου πριν λίγες μέρες. Υποστήριζε ότι στον κοινωνικό της περίγυρο ήταν πιο αποδεκτό να είναι κάποιος gay άντρας, παρά λεσβία για τον εξής λόγο: Οι gay άντρες είναι πιο χαριτωμένοι, πιο trendy, πας μαζί τους για ψώνια και έχουν πλάκα. Οι λεσβίες είναι άσχημες, χοντρές, ντυμένες με αντρικά ρούχα και δεν έχουν καμία πλάκα.
Μου έκανε εντύπωση να πω την αλήθεια, δεν το είχα σκεφτεί ότι οι gay άντρες είναι πιο αποδεκτοί για αυτούς τους λόγους. Βέβαια ο αισθητικός ρατσισμός δεν είναι κάτι που ποτέ μου διέφευγε, απλά δεν θεωρούσα ότι θα αποτελεί - τόσο απροκάλυπτα έστω - βάση για την λεσβιοφοβία τους. Δεν ξέρω αν οι ετεροφυλόφιλοι άντρες το βλέπουν κάπως αλλιώς, και αν η στερεοτυπική τους λεσβιακή φαντασίωση τους έχει επηρεάσει (Παρακαλώ τα σχόλιά σας).
Η αλήθεια είναι ότι όταν οι άντρες είναι ομοφυλόφιλοι, θεωρείται ότι γίνονται πιο θηλυκοί, επομένως πιο ακίνδυνοι και για τις γυναίκες και για τους άλλους άντρες (έλλειψη ανταγωνισμού). Ενώ οι λεσβίες, θεωρείται ότι γίνονται πιο αρρενωπές - δεν μιλάω μόνο για εμφάνιση - κι αυτό πέρα από το αισθητικό κομμάτι που προανέφερα, τις κάνει πιο απειλητικές, και για τις ετεροφυλόφιλες γυναίκες και για τους ετεροφυλόφιλους άντρες (τους οποίους μην ξεχνάτε έχουν απορρίψει). Επίσης η γυναικεία ομοφυλοφιλία είναι σίγουρα λιγότερο ορατή και για κάποιο λόγο θεωρείται λιγότερο "αναγκαία", αφού ένα πούτσο θέλουμε όλες για να στρώσουμε. Για κάποιο παράξενο λόγο, δεν λένε για τους gay άντρες ότι θέλουν ένα μουνί για να στρώσουν, μάλλον θεωρείται λιγότερο αναστρέψιμο.
Το άρθρο:
"Από τη στιγμή που είναι γυναίκες, οι λεσβίες υποφέρουν έναν διπλό ρατσισμό: την επιθετικότητα της κοινωνίας απέναντι στην ομοφυλοφιλία και τον σεξισμό απέναντι στις γυναίκες. Για αυτό και ο όρος "λεσβιοφοβία", που χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο σε κοινωνιολογικές μελέτες, είναι σημαντικός. Στρέφει την προσοχή στις συγκεκριμένες δυσκολίες που βιώνουν οι λεσβίες.
Η συγκέντρωση πληροφοριών πάνω σε αυτό το θέμα είναι δύσκολη. Οι γραμμές βοήθειας για ομοφυλοφίλους (στο εξωτερικό φυσικά) δείχνουν ότι οι λεσβίες καταθέτουν τις δυσκολίες τους πολύ λιγότερο από τους ομοφυλόφιλους άντρες. Μόνο ένα από τα πέντε τηλεφωνήματα προέρχεται απο γυναίκα. Αυτός ήταν ο λόγος που η Επιτροπή Λεσβιοφοβίας της ILGA (International Lesbian and Gay Association) αποφάσισε να κάνει μια έρευνα για τις λεσβίες της Γαλλίας και μάζεψε σχεδόν 1800 απαντήσεις.
Τα πρώτα αποτελέσματα είναι ήδη διαθέσιμα και δείχνουν στατιστικά σημαντικά: 57% των λεσβιών είπαν ότι έχουν πέσει θύματα της λεσβιοφοβίας. Για περίπου τις μισές από αυτές, το 45% των διακρίσεων ήταν στην καθημερινότητά τους - στο δρόμο, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, σε δημόσια μέρη γενικότερα - αλλά και μέσα στο ίδιο τους το οικογενειακό περιβάλλον (44%). Μία στις τέσσερεις γυναίκες αντιμετώπισαν λεσβιοφοβική συμπεριφορά από τους φίλους τους. Το ίδιο ποσοστό ανέφερε λεσβιοφοβική συμπεριφορά στο εργασιακό τους περιβάλλον. Εξίσου ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι 10% όσων απάντησαν, ανέφεραν διακρίσεις στον ιατρικό τομέα, και 4% κατά τη διάρκεια γυναικολογικών εξετάσεων. Αυτά τα ευρήματα έχουν επιβεβαιωθεί από ανάλογες έρευνες που έχουν γίνει στο Βέλγιο, στον Καναδά και στην Μολδαβία, που δείχνουν το ιατρικό σώμα προκατειλημμένο απέναντι στους LGBT ασθενείς. "
σας προ(σ)κάλεσε ηQueerdom Στις 22:52 11 από εσάς αποδεχθήκατε την πρό(σ)κληση λέγοντας...
Τι είναι αυτό; homophobia, lesbians
